Ter voorbereiding op het Pinksterfeest

“Zendt Gij uw Geest dan wordt alles herschapen,
Gij geeft de aarde een nieuw gezicht”
Psalm 104.

Ik geloof dat ik ieder jaar opnieuw het verhaal vertel van de catechese les in groep 8 van de Stephanusschool in Almelo.Dat komt omdat ik het zelf zo’n leuk verhaal vind. Ik vroeg aan de klas: “Wat vieren we met Pinksteren?”. Robert die altijd zat te slapen, veerde recht op en riep: “Begin van het campingseizoen”.

De anderen barstten in lachen uit. Tot verbazing van Robert en van de anderen zei ik: “Dat is een prima antwoord!” Toen ik dat had gezegd moest ik dat uitleggen. Kamperen is een vorm van recreatie. Recreatie betekent letterlijk herschepping.Een herschapen iemand voelt zich helemaal nieuw, als herboren.

Met Pinksteren vieren wij dat de Geest van God opnieuw over de aarde komt zoals in het verhaal van de schepping. Toen zweefde de Geest Gods over de wateren en scheidde land en water, dag en nacht. De Geest bracht ordening in de chaos en de aarde werd een leefbaar huis voor mens en dier. Maar wij maken de aarde onleefbaar en door domme dingen te doen wordt het weer chaotisch.Als God zijn Geest zendt dan wordt alles herschapen en krijgt de aarde een nieuw gezicht. De wereld wordt als het ware een grote camping waar mensen in vrede en met plezier kunnen leven.

Alle vermoeidheid van het dagelijkse leven vloeit weg en je voelt je als herschapen. Het antwoord van Robert was hoogst origineel. Met Pinksteren begint het campingseizoen! Ik had me er aardig uitgepraat toen ik het voor Robert op nam. Want ik had natuurlijk iets in gedachten als: “Pinksteren is de geboorte van de kerk”. En daarover een catechese les voorbereid.

Ook al is het waar dat het op campings drukker is dan in de kerk, toch zie ik de mensen liever in de kerk. Dat is nu eenmaal zo met pastores. Die willen altijd eenvolle kerk. (Nu maximaal 40 mensen in coronatijd!). Paus Franciscus sluit met zijn Encycliek Laudato si uit 2015 meer bij Robert aan. Deze encycliek gaat over de zorg voor het gemeenschappelijk huis dat de aarde is. Dat wij die zorg niet op passende wijze uitvoeren zien we aan de milieuproblematiek, de klimaatverandering, de vele oorlogen en de ongelijkheid in materiele goederen.

Honger en dorst, het migratie vraagstuk en lastige beheersing van de pandemie zijn daar ook weer de tekenen van. Er is geen natuurlijk proces meer in deze wereld dat niet door mensenhanden is aangeraakt en daardoor ook vaak bedorven. Toch is er geen reden tot wanhoop. Op vele wijzen werkt Gods kracht in zijn schepping door en mogen wij Pinksteren vieren als feest van herschepping en recreatie.

Een mooie passage uit Laudato Si geef ik graag ter overweging mee:

Met aandrang zeggen dat de mens beeld van God is,
zou ons niet moeten doen vergeten
dat ieder schepsel een functie heeft
en geen enkel schepsel overbodig is.

Heel het materiële heelal is een taal van de liefde van God,
van zijn mateloze genegenheid voor ons.

Bodem, water, bergen, alles is liefkozing van God.

De geschiedenis van de eigen vriendschap met God
ontwikkelt zich altijd in een geografische ruimte
die een zeer persoonlijke betekenis krijgt,
en ieder van ons bewaart in zijn geheugen plaatsen
waarvan de herinnering hem heel goed doet.

Wie tussen de bergen is opgegroeid
of als kind naast een beekje zat om te drinken,
of wie op een plein van zijn wijk speelde,
voelt zich, wanneer hij naar die plaatsen terugkeert,
geroepen zijn eigen identiteit terug te vinden.

Gebed

Heilige Geest, die met uw licht
deze wereld richt op de liefde van de vader,
en de weeklacht van de schepping begeleidt,
ook Gij leeft in onze harten
om ons aan te zetten tot het goede,
U zij de lof!