Henk Peters is sinds 2015 vice-voorzitter van ons parochiebestuur.

Geloven gaat altijd over ‘houden van’ en ‘geluk’. Geloven is etymologisch met ‘love’ en ‘to be loved’ verbonden. Daar waar liefde gedaan wordt of liefde een gezicht krijgt, daar gebeurt God. Er zijn mensen in onze organisatie die dit maar kletsverhalen vinden en die waarschijnlijk blij zijn dat ik met pensioen ga. Maar dat is na al die jaren nog altijd mijn diepe overtuiging.”

Lees meer in zijn korte biografie of zijn recente berichten & artikelen.

Henk Peters (1946) is sinds januari 2011 gepensioneerd als centrale directie van de Hooghuis-scholen. Gehuwd met Chérie Goudsmits, vier kinderen waarvan twee aangetrouwd en vier kleinkinderen. Bestuurder en redacteur van maandblad de Roerom, van SOL (Brabant-Zeeuwse Identiteitbegeleiders) en van de Stichting Leergeld Oss, Bernheze, Uden en Veghel.

Henk is te bereiken via het e-mailadres henk.peters@tbposs.nl

“Van een klerikale kerk geleid door gewijde priesters zijn we aan het kantelen naar een kerk die gedragen wordt door toegewijde leken. Onze toekomst ligt niet in het verleden. We gaan op zoek naar een nieuwe vorm van kerk-zijn. Opnieuw verbindingen maken met jonge mensen die datzelfde geloof in God die Liefde is op een nieuwe manier en voor een nieuwe tijd vorm willen geven.” — Henk Peters (3 april 2016)

Citaten uit Altijd trouw aan zichzelf gebleven — Liber Amicorum “Reisgenoten” (2011) in een interview door Emmanuel Naaijkens

“Op het seminarie kwam een bisschop van Nieuw Guinea langs, met boeiende verhalen over de missie. Nou, daar had ik wel oren naar. Het sobere bestaan van missionarissen die hun leven deelden met de bevolking, dat trok me. Nee, niet om de mensen te bekeren, maar om ze onderwijs, zorg en landbouw te brengen. … Ik ben dat nog steeds, een wereldverbeteraar. Voor mij waren missionarissen echte kosmopolieten, dat vond ik prachtig.”

Over de vernieuwing in de kerk rondom het Tweede Vaticaans Concilie eind jaren zeventig:

“Het celibaat is niet onnatuurlijk, het is een keuze, dat heeft met toewijding te maken. Maar ik zag indertijd wel bij de Paters van de Heilige Geest, waar ik mijn priesteropleiding volgde, dat veel medestudenten daar mee worstelden. … Ook bisschop Bluyssen, waar ik veel contact mee had, was van opvatting dat een priester goed kon functioneren als die getrouwd was.”

En de koude wind die direct daarna ging waaien: 

“Het draaide uiteindelijk allemaal om macht in de kerk. Die macht brokkelt dan wel af, maar dat is niet veranderd.”

Ook in school lagen thema’s als homoseksualiteit gevoelig:

“Ik had in een klas een jongen van wie iedereen wist dat hij homo was. Als ik het thema aan zou kaarten dan zouden alle leerlingen met hun vinger naar die jongen gaan wijzen. Toen heb ik gezegd: Wie naar een ander wijst dat die homo is, doet dat om te verbergen dat hij zelf homo is. Niemand durfde naar die jongen te wijzen. Jaren later heeft hij me verteld dat hij mij ontzettend dankbaar was, er kwam ook meteen een eind aan het pesten.”

Hij koestert de autonomie van het individu, want Peters is in dat opzicht een waar kind van de jaren zestig. Helaas is die boodschap uit de roerige jaren van maatschappij-verandering verkeerd begrepen, meent Peters. Natuurlijk, daar zat veel ‘geitenwollensokkenonzin’, zegt hij maar hij gruwt van het hedendaags individualisme dat zich vooral manifesteert als een najagen van materieel eigenbelang.

“Het wordt zo schraal, zo eenzaam, zo alleen, … Men verwart autonomie met: Ik heb niemand nodig. Dat is een vergissing, je kunt autonoom zijn en toch met iemand optrekken.”

En dan komt hij weer op de coöperatiegedachte van de generatie van zijn ouders en waar hij ook binnen zijn eigen schoolorganisatie een eigentijdse invulling aan heeft proberen te geven. … Daar is hij, stelt hij met enige teleurstelling vast, maar ten dele in geslaagd.

Geloven gaat altijd over ‘houden van’ en ‘geluk’. Geloven is etymologisch met ‘love’ en ‘to be loved’ verbonden. Daar waar liefde gedaan wordt of liefde een gezicht krijgt, daar gebeurt God. Er zijn mensen in onze organisatie die dit maar kletsverhalen vinden en die waarschijnlijk blij zijn dat ik met pensioen ga. Maar dat is na al die jaren nog altijd mijn diepe overtuiging.”

Lees verder in het Liber Amicorum “Reisgenoten”

Berichten & artikelen

Parochieblad jaargang 23, nr 5 — Oost, west…

Welke vakantiebestemming we dit jaar ook gekozen hebben of nog gaan kiezen, ver weg of dichtbij, de eindbestemming van onze ...
Verder lezen »

Nieuwjaarstoespraak 2018 van Henk Peters

Als zelfstandige parochie zijn wij een witte raaf binnen het bisdom Den Bosch, maar ook wij zullen er op termijn ...
Verder lezen »

God kan niet tellen (2) — Henk Peters over gunnende liefde

Ook wij zoeken naar nieuwe manieren voor ons geloven, dat past bij onze tijd en onze opvatting dat God Liefde ...
Verder lezen »
Aan het laden...