Als pastoor Tom Buitendijk iedereen welkom heeft geheten en de bijeenkomst met gebed heeft geopend, spreekt de vicevoorzitter van het kerkbestuur Henk Peters een inleidend woordje.

Zie ook:

Hij vertelt dat de hele samenleving eigenlijk vanaf de beginjaren zeventig in transitie is. Daar is ook onze parochie niet aan ontkomen. We hebben pijn geleden aan de fusie van onze beide parochies tot Titus Brandsmaparochie. We hebben vervolgens pijn geleden aan het weghalen van dubbelingen in de organisatie en een teveel aan personeelsformatie, om onze fnanciën op orde te krijgen. Maar onze manier van kerkzijn en geloven is ook aan het veranderen. Er groeit het besef dat zaken anders moeten maar we kunnen alleen werkenderwijs ontdekken HOE anders. Die transitieproblemen kennen we in de hele samenleving (ouderen)zorg, rond pensioenen, in het onderwijs etc. en niet minder heftig ook op het terrein van geloof en kerk. We zien de manier van kerkzijn, die wij kennen vanaf onze jeugd, steeds verder afbrokkelen. We willen –kome wat komt– geloof in onze kinderen en kleinkinderen uitstralen en het vertrouwen dat zij op hun manier tot wasdom brengen wat wij in hen hebben uitgezaaid, ook al hebben geen idee hoe ze dat vorm gaan geven. Het motto is: gelovig los laten en vertrouwen dat het goed komt.

Wat we wel zeker weten is dat ook voor geloof en kerk de toekomst niet het verleden is. Dat lijkt het overgrote deel van de jonge clerus niettemin wél te denken. Wij leven in een klerikale kerk met dus ook een klerikale kerkstructuur: alles opgehangen aan de priester en de eucharistie en hij de baas want eindverantwoordelijk. Hoe dat uitpakt zien we in de parochies om ons heen. De inbreng van het lekenkader wordt weer beperkt tot schoonmaak en ouderhoud en het ophoesten van de fnanciin. We moeten ons sterk gaan maken voor een proces van herverdeling van verantwoordelijkheden en bevoegdheden binnen onze geloofsgemeenschap. De priester pastoraat en sacramentele taken en het parochiebestuur de bestuurlijk/organisatorische. Niet door ons aan kerkelijke afspraken te onttrekken, maar door betere en reëlere kerkelijke afspraken proberen te maken. We hebben gelukkig nog wat tijd om zaken zorgvuldig te regelen met de benoeming van pastoor Buitendijk en kunnen daarom profteren van zijn creatieve bijdrage aan een verantwoorde transitie.

Helder is dat de toekomst van de kerk NIET ligt binnen het instituut en in het verlengde van priester en eucharistie, maar als een verbindende factor binnen de samenleving op het vlak van zingeving en diaconie. Niet door zoals in de gloriedagen zelf allerlei taken op zich te nemen maar door te verwijzen en aan te haken bij allerlei bestaande initiatieven.

Als kerkgemeenschap moeten wij zorgzaam omzien naar elkaar en een onvoorwaardelijk geloof in onze (klein)kinderen zonder mitsen en maren uitdragen. Want onze samenleving en ook onze kerk hebben we van hen geleend. Wij zijn de rentmeesters van hun toekomst.

De penningsmeester, Lou Pinckaers, presenteert jaarrekening 2016 en begroting 2017. Daaruit blijkt dat de terugloop van het aantal parochianen en het feit dat we door de ziekte van Els géén najaarsactie hebben gehouden, niet zonder gevolgen is gebleven: de parochieinkomsten zijn ruim 4000 euro lager uitgevallen dan begroot.

Die lagere inkomsten kunnen we aanzuiveren met het rendement van ons vermogen, maar dat is geen gezonde basis. Als inkomsten lager uitvallen dan moet er ook minder worden uitgegeven. We hebben maar liefst 30.000 euro méér aan personeelskosten uitgegeven dan het normbedrag van 35% van de begroting die het bisdom hanteert. Met dat gegeven zal het bestuur dus aan de slag moeten.

We proberen door duurzame investeringen als de aankoop van zonnepanelen en glasisolatie ook onze (energie)uitgaven te drukken. Daarmee dienen we ook ons streven een duurzame parochie te willen zijn. Bovenstaande gegevens hebben invloed op de begroting van 2018. Als wij ons (personeels) beleid niet wijzigen zal de begroting van 2018 een negatief saldo laten zien van 24.200 euro mede ook omdat wij verwachten dat het koersresultaat van onze beleggingen lager zal uitvallen. Los daarvan willen we toch in glasisolatie investeren, in vloerbedekking in de pastorie en in zonwering voor de werkkamers. Dat was klare taal die om actie vraagt.

Er kwamen opbouwende reacties uit de zaal. We hebben weer een najaarsactie gezinsbijdrage uitgevoerd maar Toon Jagers wil een commissie in het leven roepen die bekijkt hoe wij het percentage deelnemers kunnen verhogen door de kerk ook weer zichtbaarder te maken voor de mensen die niet iedere zondag naar de kerk komen. Het pastorale beleid is ook om het soort activiteiten te verleggen van binnenkerkelijk (liturgie en eredienst) naar verbindende maatschappelijke activiteiten als Zin in Film, M25, Da’s Passie, Zomer activiteiten, Leerhuis, felicitatiekaarten bij verjaardagen en beterschapswensen bij ziekten. Door participatie in het vluchtelingenwerk en bij armoedeondersteuning. Enz. We zullen ook moeten leren bewegen op de digitale snelweg zoals facebook e.d. willen we jeugd bereiken.

Met matig resultaat hebben we een proefproject gestart voor werving van 60+ vrijwilligers en daar gaan we mee door zoals ook met het aanbieden van maatschappelijke stages. Titustijdingen wordt ervaren als een kwaliteitsspecial ter aanvulling van het uitstekende parochieblad. De website moet echt beter en beter toegankelijk worden.

Maar tegenover al die acties voor het werven van vrijwilligers, staat ook een groepje mensen dat zich van het pastorale pad voelt geduwd nu er op zondag enkel eucharistievieringen meer zijn en ook het aantal uitvaarten onder leiding van leken minimaal is. Dat lijkt met elkaar in tegenspraak. Maar als we een zelfstandige parochie willen zijn/blijven hebben we de garantie moeten geven dat wij in staat zijn wekelijks op zondag tenminste één eucharistieviering te kunnen aanbieden. Hoewel dat in het verleden wel eens anders was doen we enkel watwe beloven. Maar daarnaast hopen we dat andersoortige vieringen juist van de grond komen. We denken dat de Mariakapel daarvoor geschikt is. Maar ook voor de diensten in de verzorgingshuizen zijn lekeninitiatieven wenselijk.

Maar wij zoeken onze toekomst en ons anders-zijn zoals gezegd vooral door nog meer uit te gaan blinken in diaconale, verbindende activiteiten buiten de kerk. Natuurlijk blijven we als geloofsgemeenschap proberen om inspirerend en bemoedigend het leven te vieren in de kerk, maar we moeten onze kracht gaan zoeken in de verbindende diaconie want juist op dat punt staan alle regionale parochies met de rug naar de samenleving.

Uit de geanimeerde gespreksgroepjes kwam een reeks praktische suggesties die uitgewerkt gaan worden binnen de verschillende werkvelden o.l.v. werkveldbestuurders: Thea Wagemakers (pastoraat) Dorien Kooiman vorming en toerusting, Hélène Verbunt voor liturgie, Marieke Peters voor diaconie en Loek Elemans voor gemeenschapsopbouw.

We beleefden met elkaar een inspirerende avond en de borrel na afoop droeg daar zeker aan bij.

Henk Peters (met behulp van aantekeningen van Els Draad)


Henk Peters

Henk Peters

Henk Peters is sinds 2016 vice-voorzitter van het parochiebestuur van de Titus Brandsma Parochie Oss. Meer informatie »

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *