(verschenen in het parochieblad jaargang 24, nummer 5)

CONTACT

Apparaten moeten, zeker tegenwoordig, kunnen communiceren met allerlei andere apparaten, zelfs als die zich aan het andere eind van de wereld bevinden. Maar apparaten zijn erg kieskeurig. Ik heb dan ook een kistje met allerlei snoertjes en stekkertjes om verbinding te maken. Daarna vindt communicatie plaats volgens vooraf overeengekomen patroon, een protocol. Er worden handjes geschud (Ben jij het? Ja, ik ben het) en de juistheid van de informatie wordt gecontroleerd.

Ook wij zijn erg kieskeurig in onze communicatie. Behalve ingeval van de vaste telefoon (wat hopeloos ouderwets) hebben we gelukkig geen snoertjes nodig, het protocol is echter gebleven.  Wat losser dan in de tijd van onze oma’s, het is er nog wel. Elkaar twee weken niet gezien? Hé hallo, hoe is het met je? Antwoord: “Wel goed”.  Ziezo, de opening heeft protocollair juist plaatsgevonden. We kunnen verder met ons gesprek.  En vaak komt een gesprek niet verder dan de oppervlakte.

Apparaten wisselen informatie uit, zonder mening, zonder oordeel, zonder emotie. Mensen wissel en informatie uit, maar ook graag meningen, oordelen en vooral emotie. Wat is het heerlijk om in een gesprek samen hardop te lachen of als er ruimte is voor verdriet.  Soms is afwijken van het protocol alles wat nodig is om een heel ander gesprek te krijgen.

Elkaar twee weken niet gezien? He hallo, hoe is het met je? Nou eerlijk gezegd, gaat het niet zo goed met me. 
Gossie,  vertel eens………………

Contact!!! 
Zonder snoertje, van mens tot mens. Van hart tot hart.  Hebben we allemaal af en toe nodig . Ja toch?

Categorieën: Parochieberichten

0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *