De meesten van ons kennen uit hun jeugd nog wel de sport om op weg naar school appels te jatten uit de tuin van de notaris of de pastoor. De pastoor van Lithoijen dacht: ‘als ik nu een kist appels langs de weg zet dan slopen die verrekte jong mijn bomen niet. Maar die lieten hem zijn valappels zelf houden en hadden alleen oog voor de verboden vruchten. Nou, dacht de pastoor dan moet ik het maar wat forser aanpakken want hij kon maar niemand van die gastjes betrappen. Hij hing een groot bord in de boomgaard met de tekst “God ziet alles” en hoopte zo de jeugd bang te maken dat ze verraden zouden worden. Maar iemand had onder de tekst “God ziet alles” geschreven: “Maar hij lult er niet over!”

Een dag of tien geleden hebben verschillenden van ons in een uitverkochte Rabozaal genoten van de jubileumvoorstelling van het Maaslands Operette Gezelschap. Uitvoerenden waren vitaal en iets minder vitaal maar allemaal grijs. Niks stijfjes maar swingende danspasjes, voortdurend zingend bewegen en zonder rollator. Wie er niet bij kon zijn heeft echt wat gemist.

De ruim 250 vrijwilligers van onze parochie doen in hun gemiddelde leeftijd niet voor het Maaslands onder. En ze doen ook niet onder in trouwe inzet voor de zaak. Jongeren kom je in ons gezelschap niet veel tegen. Ik heb wel eens gedacht dat dit was omdat veel jongeren niet meer zo goed weten wat ze met kerk aan moeten. Maar intussen weet ik dat je jongeren even weinig tegen komt in andere verenigingen of plaatsen van samenkomst. Ja nog wel als bij zo’n vereniging of instelling voor hen iets te halen is, maar bijna nooit om een handje te helpen of zaken een goede gang te geven.

Ze komen immers zelf handen te kort om alle ballen in de lucht te houden waar ze min of meer voor gekozen hebben: vaak twee volle banen, hun jonge gezin, hun auto’s en prachtige huizen, hun toch ook fit willen blijven dus tijd voor sport en ontspanning. Daar kan gewoon niks meer bij. Hun werkweken zitten barstens vol.

Enige tijd terug haalde de voetbalclub van Bladel het TV-Journaal omdat het bestuur van die vereniging had besloten dat alle leden van de vereniging ook verplicht een steentje moesten bijdragen aan de instandhouding ervan. Dat vonden een aantal ouders toch te gek voor woorden. Ze betaalden al contributie alsof dat al niet genoeg is. Laat kinderen toch kind zijn, riep ze vertwijfeld in de camera. En gras maaien, lijnen trekken, bardienst, wedstrijdvervoer daar moesten anderen maar voor zorgen. Dat konden zij er niet bij hebben. Uit reacties en ingezonden brieven bleek later dat erg veel jonge mensen het met die verontwaardigde moeders eens waren.

Ik snap wel dat onze jonge mensen het razend druk hebben. Maar dat komt wel door hen zelf. Zij hebben van hun doe-lijstjes geschrapt dat er ook tijd en aandacht moet zijn voor de gemeenschap waar zij deel van uit maken. Een mens is geen eenling die zichzelf genoeg is. En die kwekkende Bladelse moeders geven een totaal verkeerd signaal af en zijn een slecht voorbeeld voor hun kinderen.

Als bestuur van de Titus Brandsmaparochie maken wij ons ook zorgen voor de toekomst. Zoals ook besturen dat doen van voetbalverenigingen, carnavalclubs, verenigingen en koren etc. Bij onze kerk zou het financieel een beetje meer mogen zijn maar ook méér aan vrijwilligers om al het werk te doen. Elk overlijden is vaak een gezinsbijdrage minder maar ook menskracht. De stoel van elke overleden vrijwilliger blijft in de kerk ook leeg. We hebben zorgen maar laten de kop niet hangen zolang er mensen blijven die een bijdrage willen blijven leveren. We kunnen niet zonder. En we kunnen niet genoeg roepen dat de bijdrage van elk van ons er ook echt toe doet.

Dat maakt het voor het kerkbestuur ook zo lastig om een vrijwilliger van het jaar te kiezen omdat er ruim 250 vrijwilligers van het jaar zijn in onze parochie. Vrijwilligers die zich soms gedragen als kikkers in een kruiwagen. Met meters maken alleen hou je ze niet allemaal in de kruiwagen. Dat lukt alleen met veel geven en nemen. Onderling vooral. Voor de souplesse om regelmatig wat in de schikken voor de eigenaardigheden van een ander of misschien nog meer voor de eigen narigheden van een ander. We zijn iedereen op de eerste plaats bijzonder dankbaar die dat wil opbrengen voor elkaar.

Maar ook voor die trouwe inzet. Je niet op de borst kloppend vóór laten staan op wat je allemaal voor de zaak over hebt. Gewoon er zijn en je taak doen. Zo hebben wij rond gekeken in de boomgaard van de lieve Heer die Titus Brandsmaparochie heet. En onze blik werd getrokken door een mooie, lieve vrouw, grijs die het gezegde waar maakt dat daar alleen liefde kan heersen en het leven goed is waar men stil en ongedwongen alles voor elkaar doet. Een van de creatieve talenten die onze parochie rijk is. Op maandag zit ze kaarten te knippen en te plakken voor armoedzaaiers uit Roemenië. Op dinsdag schoffelend en wiedend in de kerktuin die er mede door haar altijd paradijselijk bij ligt. Op vrijdag sloopt ze wat groeit en bloeit uit diezelfde tuin om er de kerk mee te versieren in het perspectief van het kerkelijk jaar. Prachtig! En als je iets zegt over al dat moois dat haar groene vingers tot stand brengen, dan is steevast haar reactie “dat is niet mijn verdienste dat doen we met z’n allen”. Want samenwerken is niet hetzelfde als het werk gelijkelijk verdelen. Samenwerken is elkaars talent aanvullen en mogen doen waar je goed in bent. Fien Sweep is in heel veel dingen goed, kan heel goed samenwerken, weet talenten bij elkaar te houden, is verbindend. We willen haar om die reden uitroepen tot vrijwilliger van het jaar. En alles waarvoor we haar willen bedanken is volgens haar te danken aan de inzet van iedereen. Dat ziet God ook, de pastoor van Lithoijen schreef het al: God ziet immers alles. Ik wil me aansluiten bij de onverlaat die er onder schreef “Maar hij lult er niet over” door er zelf ook niet nog meer woorden aan vuil te maken. Fien, jij bent een vrouw om van te houden. En dat doen we ook allemaal. Je bent een voorbeeld. We hopen dat je er samen met de tuin- en bloemengroep nog lang voor kunt blijven zorgen dat het hier een beetje een aards paradijs wordt.

Dank je wel.


Henk Peters

Henk Peters

Henk Peters is sinds 2016 vice-voorzitter van het parochiebestuur van de Titus Brandsma Parochie Oss. Meer informatie »

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *