In de eerste lezing hoorden we twee keer uit de mond van de profeet Elia “Ik heb me met volle overgave ingezet voor JHWH, de God van de hemelse machten”. Het was het antwoord van Elia, die murw geslagen de woestijn in was gevlucht en het bijltje erbij wilde neergooien. Hij verlangde naar de dood.

Uitgesproken tijdens de uitvaart van pastor George Zeegers († 2016)

Als vanzelf gingen mijn gedachten naar deze Bijbeltekst, toen ik de overweging van vandaag ging voorbereiden. Laat ik meteen zeggen dat dit niet was vanwege het genoemde verlangen naar de dood, hoewel George dat zeker de laatste dagen kende en uitsprak. Het gaat mij om iets anders. Evenals de profeet Elia heeft George zich namelijk met al zijn krachten en talenten ingezet voor wat we in geloofstaal ‘het Rijk van God’ noemen: een nieuwe wereld, gekenmerkt door recht en gerechtigheid.

George heeft dat als karmeliet gedaan in de functies van katecheet en parochiepastor in Almelo en hier in Oss; heel expliciet heeft hij geijverd voor de werkloze en daardoor arm gemaakte arbeiders gedurende de jaren dat hij in Twente werkzaam was voor de Stichting Zingeving en Emancipatie door Gerechtigheid. George was zich gaandeweg bewust geworden van de onrechtvaardige structuren, waardoor mensen werden geknecht, waardoor hen de mogelijkheid tot menswaardig leven werd ontnomen. Iets in hem verzette zich daartegen van binnen uit. Diep in hem wortelde de uit zijn geloof voortvloeiende overtuiging dat hij zich moest verzetten tegen alles wat mensen kleineerde. Dat heeft hij gedaan, creatief en strijdbaar. Hij ging daarbij niet over één nacht ijs, maar liet zich goed informeren en bestudeerde de problematiek die ten grondslag lag en ligt aan de door hem gesignaleerde onrechtvaardigheid in vrijwel alle sectoren van de maatschappij, in met name het bedrijfsleven. Hij kon dit op een authentieke manier doen, omdat hij voor zichzelf uiterst sober leefde; op gelijke voet met de armen. Hij nam bijvoorbeeld zo goed als altijd genoegen met tweedehands kleding. George was een bescheiden en eenvoudige, behulpzame mens. Dat was ook zo in de functies die hij bekleedde in onze Orde. We zijn hem zeer dankbaar.

De mentaliteit van George ligt dicht bij de woorden die we konden beluisteren in de evangelielezing. Daar wordt ons op niet mis te verstane manier voorgehouden waar het om gaat in het leven: om oprechte aandacht en daadwerkelijke zorg voor de mensen die honger en dorst hebben, die geen kleding hebben om hun lichaam te beschermen, om hulp aan zieken en gevangenen. Het gaat volgens Jezus niet om woorden, het gaat er ook niet om dat je je er van bewust bent dat het met God van doen heeft, nee: het gaat uitsluitend om daden van solidariteit, van mededogen en medeleven. Niet degenen die zegt “Heer, Heer” zal ingaan in het rijk van God, maar hij die de wil van de Vader doet, lezen we elders in de heilige Schrift. De wil van de Vader is ons bekend; die kennen we allemaal in ons geweten. George heeft, geïnspireerd door de heilige Schrift en de Regel van de Karmel, en luisterend naar de stem van zijn geweten gekozen voor een levenshouding, gekenmerkt door de gevraagde solidariteit. De teksten op het gedachtenisprentje dat straks wordt uitgereikt, zijn getuige van die houding.

Als wij vandaag in verdriet en dank George gedenken, ons zijn zinvolle leven te binnen brengen, wordt dat pas echt betekenisvol naarmate wij in ons eigen leven doen wat George deed: echt aandacht hebben voor de zwakke medemens, echt zorg dragen voor de tallozen die op ons een beroep doen. George dankbaar gedenken vraagt dat wij de tijd nemen om het lijden van de wereld – in al zijn vormen – onder ogen te zien en over te gaan tot handelen. Moge dat de erfenis zijn die George ons nalaat en waar wij – nu mag het een keer – om zullen vechten …

 


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *