(verschenen in het parochieblad jaargang 24, nummer 7)

Op 17 oktober bij de oprichting van Quiet in Ons Huis van de Wijk ontmoette ik Sai Diekhuis. Een vrouw van vijf en dertig jaar jong. We raakten in gesprek. Ik zei dat ik de pastor van de parochie was en zij vertelde dat zij schuldhulpmaatje was. Toen ik vroeg of ik een artikeltje over haar werk mocht schrijven voor het parochieblad van de Titus Brandsmaparochie, vond ze het meteen goed. Ook al wist ze eigenlijk niet wat een parochie en een parochieblad was. ‘Ik geloof wel, maar ben niet van een of andere kerk’, zei ze. ‘Maar Schuldhulpmaatje is toch een landelijke vrijwilligersorganisatie die vanuit de kerken is opgericht’, merkte ik op. ‘Ook zonder kerk is het mooi werk’, zei ze. Ik gaf haar gelijk.


‘Hoe ben je ertoe gekomen om schuldhulpmaatje te worden?’ vroeg ik.
‘Ik ben zelf weleens vast gelopen in de bureaucratie toen ik hulp nodig had. Toen ik ergens las dat heel veel mensen niet eens door eigen schuld in een schuldenproblematiek zaten, wilde ik iets voor deze mensen doen. Ik begrijp heel goed hoe moeilijk het is tegen muren op te lopen. Dan heb je iemand nodig die naast je staat. Ik ben van mezelf uit een zorgzaam type en het welzijn van mensen gaat me ter harte. En gelukkig ben ook goed in cijfers. Toen heb ik enkele cursussen gevolgd en een certificaat gekregen. Ik ben nu zo’n vijf uur per week schuldhulpmaatje naast een parttime kantoorbaan’.

‘Kun je nou een concreet beschrijven wat je doet?’ Sai moet er even over na denken. Er zijn veel situaties die haar geraakt hebben. ‘Een alleenstaande vrouw rond de dertig krijgt een miskraam en moet naar het ziekenhuis. Maar ja, er was geen zorgpremie betaald, dus kwam er een rekening. In overleg met het ziekenhuis is er een betalingsregeling getroffen. Daarna zijn we andere hulpinstanties gaan zoeken. Het belangrijkste was op dat moment dat er geen stress was en zij tijd kreeg om orde op zaken te stellen. Een andere situatie is een meisje dat uit de verslavingszorg kwam. Ze kreeg een klein huisje toegewezen zonder enige inrichting. Paniek en boosheid overvielen haar. Door naar haar te luisteren kalmeerde ze en konden we daarna gaan kijken of er mensen spullen over hadden. Dat is gelukt’.

Sai is van mening dat het het beste is om schulden te voorkomen. ‘Vaak is de overheid de grootste schuldeiser. Voor mensen die het niet breed hebben is het zó gemakkelijk om in de schulden te komen. Omdat je nooit naar de dokter hoeft, betaal je je zorgpremie een tijdje niet. Je kunt best een maand de huur overslaan. Als je een verkeersboete laat liggen gebeurt er niets. Totdat de brieven met aanmaningen binnen komen. Ik heb zelf geleerd om geen geld uit te geven dat je niet hebt. Maar als je ziet hoe verleidelijk reclames zijn, dan begrijp je soms dat mensen er in tuinen. Ze willen toch ook iets leuks in al hun zorgen. Wij kunnen mensen helpen een weg te vinden om uit de schuilden te komen en hen wat meer zelfredzaam te maken. Als dat een keer gelukt is staan ze sterker en met meer zelfvertrouwen in het leven. Daar word ik dan weer heel blij van.’

‘Heb je voor de parochianen die jouw verhaal lezen een boodschap?’
‘Woorden van de kerk als naastenliefde en vergeving, vind ik wel belangrijk! Of je nou gelovig bent of niet. Liefde overwint vaak alles. Ik vind vooral dat mensen niet met vooroordelen moeten kijken naar mensen met schulden. Als we allemaal van onze overvloed delen en met meer zorgzaamheid met elkaar omgaan, dan zouden er heel wat minder mensen schulden hebben’.

Schuldhulpmaatje Oss heeft ruim 25 vrijwilligers die zich kosteloos inzetten voor mensen die vragen hebben over hun financiën. Sai heeft gelijk: ‘Ook zonder kerk is het mooi werk.’ Ze vond het goed dat ik zei: ‘Ook dat is een manier van kerk-zijn’. Kijk: www.schuldhulpmaatje.nl


0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *