Als zelfstandige parochie zijn wij een witte raaf binnen het bisdom Den Bosch, maar ook wij zullen er op termijn niet aan ontkomen dat wij moeten gaan aansluiten bij een conglomeraat van parochies. Maar we vieren in 2018 samen met bisschop de Korte toch met trots ons 150 jarig bestaan als Carmelparochie. Kome wat komt.

Op een bijeenkomst met de bisschop in Nijmegen ontmoette ik een mij bekende boer uit Bergharen, onderdeel van de parochie van de twaalf apostelen van Wijchen en omgeving. Zij waren heel enthousiast over hun samenwerking, de onderlinge verhoudingen en ook de toekomst. Was het kerkbezoek dan zo hoog en de kerkbetrokkenheid bovengemiddeld? Welnee, vertelde hij, maar we hebben het heilig bömke waar we ons aan optrekken. Nooit van hun heilig bömke gehoord.

Heilig Boomke BergharenHij vertelde dat er in 17e eeuw een trappistenabdij stond in Bergharen. Vanuit die abdij is de grond ontgonnen en de bevolking gekerstend. Maar ondanks dat succes raakte de abdij in verval en vertrok ooit de laatste monnik. En de bevolking kon de stenen van de gebouwen uitstekend gebruiken voor het verbeteren of uitbreiden van hun boerderijen en voor het verharden van wegen. Van de abdij zelf was in een mum van tijd niks meer te zien. Het enige wat er van de trotse abdij over was: een boom die op de binnenplaats had gestaan. Nou ja, boom was eigenlijk een te groot woord want het was maar een bömke. De abdij was gesloopt maar de mensen waren nooit vergeten hoeveel welzijn en welvaart ze te danken hadden aan die monniken. Eeuwen achtereen bonden ze in de meimaand linten van allerlei kleur in dat bömke als teken van dankbaarheid en vooral van het vertrouwen dat Maria en de monniken voor wat wind in de rug zouden zorgen, mocht de tijd hen eens tegen komen zitten.

De schrik was dan ook enorm toen door een najaarsstorm het bömke onder het natuurgeweld knakte. Waar moesten de mensen heen met hun gevoelens van dank en vertrouwen als je daarvoor geen aanknopingspunt meer hebt. Ze lieten wat er over was van het bömke maar liggen zoals het was geworden, want opruimen is dan weer zo onherroepelijk.

In het voorjaar gebeurde er in Bergharen echter een groot wonder. Uit de resten van het geknakte bömke kwamen maar liefst 15 scheuten op. En de mensen zagen die scheuten en herkenden daarin de nieuwe initiatieven die in kerk en geloof van de grond waren gekomen, terwijl het kerkbezoek niet opkrabbelde net zo min als het bömke. Dat het omzien naar elkaar bijvoorbeeld gestalte kreeg met het één keer in de week in het gemeenschapshuis koken voor de ouderen en gehandicapten of in de vrijwillige bemensing van de buurtbus of in het wegwijs maken van mensen die het moeilijk hebben door naar voor hen noodzakelijke ondersteuning te zoeken of in een soort interparochieel leerhuis waar de gezamenlijke kerken actuele thema’s bespraken of in ziekenbezoek of in een repairecafé of in andersoortige vieringen in de kerk of door de kerstpakketten voor minderbedeelden. Enz. Eigenlijk veel méér dan 15 min of meer nieuwe scheuten.

Wij mensen vinden het lastig om te erkennen. Maar er is eigenlijk geen enkele situatie in een mensenleven zonder uitzicht; God trekt altijd met ons op; altijd is er een “en toch”, een nieuw perspectief. Maar dat zie je pas achteraf. Als je terugkijkt. Maar het leven wordt voorwaarts geleefd. Als je naar de toekomst kijkt speelt altijd toch zoiets op van : “Als ik hier maar door heen kom!” of “Ik moet het allemaal nog maar zien”. Twijfelend geloven.

Bij deze nieuwjaarsontmoeting wil ik elk van ons uitnodigen om eens op z’n Bergharens te kijken naar de bömkes in uw eigen persoonlijk leven. Misschien ook wel eens gedacht: veel van wat me dierbaar is, heb ik geïnvesteerd in mijn kinderen, maar lijkt in de knop gebroken. Maar als je goed naar hen kijkt dan zijn er wel meer dan 15 scheuten die ontroeren en je ongelijk aantonen. Of als je kijkt naar onze parochiegemeenschap: volop nieuwe scheuten, volop positieve ontwikkelingen, volop leven in de brouwerij. De bömkes in ons leven hebben in de voorbije 50 jaar zwaar geleden onder de stormen van de welvaart, maar scheuten van Liefde, vertrouwen, omzien naar elkaar zijn er echt volop. Ik wens elk van ons veel scheuten dankbaarheid en veel scheuten geluk toe. Onze bömkes worden mooie struiken. En dat gaan we komend jaar uitbundig vieren. Ook als parochie.

Zalig Nieuwjaar.

Henk Peters,
kerkbestuur

Categorieën: Parochieberichten

Henk Peters

Henk Peters

Henk Peters is sinds 2016 vice-voorzitter van het parochiebestuur van de Titus Brandsma Parochie Oss. Meer informatie »

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *