(verschenen in het parochieblad jaargang 25, nummer 1)

NIEUWJAAR 2020.

Als je af gaat op de mediaberichten dan is er weinig reden om hoopvol aan het nieuwe jaar te beginnen. Terwijl we ons geluk een 8 min geven – mijn rapportcijfer waren op school een stuk lager – kijken we toch somber naar de toekomst en lopen we te chagrijnen over dat ons pensioen niet geïndexeerd is en dat we een samenleving zijn geworden van egoïsten; een samenleving waar kinderen, ouderen en mensen met een handicap onder de voet worden gelopen. De media weten de ellende prima op te sporen en breed uit te meten in kranten en in praatprogramma’s als Jinek, OP1 en De Wereld draait door.
Wetenschappers hebben uitgevogeld dat hun nieuws je mentale gezondheid ernstig schade toebrengt. Dat een mens er cynisch en somber van wordt. Bedoeld is de verslaglegging over recente, incidentele en sensationele gebeurtenissen. Ik snap het probleem van de media wel. Mensen die sympathiek zijn en goeie dingen doen halen de krant niet en worden niet in een praatprogramma genodigd. Iedereen heeft het liefst saaie sympathieke buren (en de meeste buren zijn dat ook). Maar met saai trek je geen aandacht en met sympathiek verkoop je geen advertenties. Het goeie in de mens legt het ondertussen af in de media. Want het goeie is alledaags en saai. Je zou bijna zeggen: Als je psychisch gezond wilt blijven, doe dan de krant de deur uit en kijk op TV alleen naar spelletjesprogramma’s.
Als we nou eens zouden afspreken dat we vooral oog willen hebben voor het goede in de mens, het positieve in de samenleving, dan zouden we onze samenleving ook anders kunnen inrichten. Dan zouden werknemers niet meer van bovenaf hoeven te worden aangestuurd. Dan zouden burgers echt gaan meebeslissen over waar we ons geld aan uitgeven. Gevangenissen kunnen dan plaatsen worden waar mensen beter uitkomen dan ingaan. Want als je uit wilt gaan van het goede in de mens dan hoeven wij niet meer gecontroleerd en gedresseerd te worden.
Als je iets goeds verwacht van iemand, dan legt dat een hypotheek op zijn gedrag. Je gaat je naar die goede verwachtingen gedragen. Daarom laten we goeie dingen van elkaar verwachten en vooral oog willen hebben voor het goede in elkaar. Het is gemakkelijker om cynisch te zijn en vanuit je leunstoel commentaar te geven op alles wat niet deugt en fout gaat. Een optimist is niet iemand die meent dat altijd alles goed gaat maar wel iemand die de overtuiging uit draagt dat niet alles fout zal gaan. Ik wens ons zo’n optimisme toe aan het begin van dit nieuwe jaar en dat wij iets goeds van elkaar verwachten en van de rest van de wereld.

Henk Peters, parochiebestuur.


0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *