GROEN GELOVEN

Geen weldenkend mens kan nog langer van mening zijn dat de klimaatdiscussie onderdeel uit maakt van de ver van mijn bed show. Niet omdat Paus van Franciscus die discussie heeft aangezwengeld met zijn encycliek Laudato si, maar omdat je de veranderingen aan den lijve ervaart. Veel te droge en te hete zomers onderbroken door  regen, wind, hagel, sneeuw, stormen en orkanen van zo’n intensiteit en omvang, dat het soms wel lijkt dat de wereld vergaat. Natuurlijk zijn er altijd figuren die de wijsheid in pacht menen te hebben door te beweren dat er niks aan de hand is. En  wie die leugens wil geloven omdat hem dat beter uit komt…… Maar degenen die wél hun ogen willen geloven staan voor de keuze Gods water over Gods akkers te laten lopen of er iets aan te doen.

Aarde mijn aarde…ons ouderlijk huis

Gelovigen beseffen dat de aarde niet van hen is. Dat ze haar gekregen hebben als een gemeenschappelijk huis samen met alles wat groeit en bloeit, mens en dier. Maar ook dat we slechts voorbijgangers zijn. Tijdelijke bewoners, die kunnen beseffen dat na hen ook nog in dat gemeenschappelijke huis geleefd moet kunnen worden. We kunnen dat huis niet uitwonen en laten verkrotten. Onze erfgenamen moeten op onze zorgzaamheid kunnen rekenen. De gouden driehoek die gaat over ons gemeenschappelijk huis zijn: GOD, AARDE, MENS. Wij gelovigen moeten beseffen dat onze Schepper ons ter verantwoording zal roepen over hoe we met Zijn paradijs zijn omgesprongen, zoals Adam in het scheppingsverhaal. Is er nog iets van over? Heb je ervoor gezorgd dat er geleefd kan blijven worden door de mensen na jou. Maar sinds de mensen zijn gaan denken dat ze zich tegenover niks en niemand hoeven te verantwoorden en het hen beter uit komt God uit hun leven te schrappen, denken ze er ongestraft mee weg te komen dat ze hun vierkante meter wereld uitputten en verwaarlozen.

God verloren, al verloren?

Als de Liefde een mens niet langer bezielt, dan druipen nonchalance en onverschilligheid van zijn hele manier van doen. Het gaat om passie en compassie. Dat zijn geen begrippen waar geweldige heldendaden op gebaseerd zijn. Maar je kunt het aan hun  keuzes en gedrag zien als mensen oog kunnen hebben voor de wisselende seizoenen, voor wat groeit en bloeit, voor zorgvuldig en respectvol omgaan met wat ze op hun biotoop aantreffen. Als ze zich kunnen verplaatsen in de positie van de medebewoners van hun plekje onder de zon: mens en dier. Daaraan kun je zien dat in hun wezen meer omgaat dan blinde zorg voor hun eigen dikke ik. Als vanzelf ontstaat bij hen een houding van bescheidenheid en soberheid omdat zo’n mensen zich verbonden weten met al wat bestaat.

Waar blijkt dat uit?

In die wereld zonder God, die Goddeloze wereld, wordt economische groei het hoogste goed. Alles wordt daaraan ondergeschikt gemaakt. En de vraag wat dat kost en ten koste van wat dat allemaal moet gebeuren, is niet zo relevant omdat economische groei mensen meer welvaart brengt. En wie geniet eerlijk gezegd nou niet van de welvaart waarin we kunnen leven. Dat willen we ook niet vrijwillig opgeven en als daar ook maar een beetje aan geknabbeld lijkt te worden zijn de protesten niet van de lucht: “Ons pensioen is niet welvaartsvast”, “Wij moeten opslag”, “Energie wordt steeds maar duurder”, “Natuurlijk moeten er maatregelen voor het milieubehoud worden getroffen, maar die ga ik niet betalen!”, “Bij mij kan er niks af”. “Wat ik doe of laat is toch maar een druppel op een gloeiende plaat. Er moet wel wat gebeuren maar vooral door bedrijven en de overheid.”

Verbeter de wereld begin….

De groep werk in uitvoering van de Titus Brandsmaparochie in Oss had Marjolein Tiemens van de Stichting Groen Geloven uit Driebergen uitgenodigd voor een bezinning op waar je als druppel op een gloeiende plaat, wél verschil kunt bewerkstelligen. Haar stelling was dat in God geloven het begin is van een sober leven omdat je dan beseft dat je jouw vierkante meter wereld slechts leent en dus weer moet dóór geven. Als je beseft dat de mensheid over de hele wereld gemiddeld anderhalf keer méér consumeert dan de aarde kan opbrengen en dat wij in het Westen zelfs drie-en-een-half keer meer op maken dan onze aarde kan leveren aan grondstoffen en voedsel, dan zal iedereen beseffen dat we door onze levensstijl het onmogelijke vragen. Als we ons realiseren dat de (mede)mens steeds meer uit beeld raakt en dat wij hem óvervragen in tempo, veranderingsbereidheid, leefstijl ten koste van zichzelf. Dat wij wel zien dat van eerlijk delen nog lang geen sprake is en dat de derde wereld daar fors last van heeft omdat we er uitsluitend komen halen en niks brengen. We zien dat die houding bevolkingen op drift (vluchtelingen) brengt naar plekken waar nog wel te leven valt en oorlogen onteketend. We zien dat energiebronnen op raken en dat we de aarde over verwarmen, maar beseffen ook dat we de wereld niet kunnen plaveien met zonnepanelen en windmolens en dat dit zonder onze gedragsverandering ook nog lang niet voldoende zou zijn. Moeten we onze langzame veranderingsgezindheid dan niet overbruggen met veilige en schone kernenergie?  Moeten we niet nog meer werk maken van recycling van afvalstoffen. Dat doen we al behoorlijk veel, maar we moeten blijven streven dat dit met alles wat we gebruiken kan.

Consumanderen

Het besef dat we linksom of rechtsom echt moeten consuminderen (minder consumeren) is wel bij ieder mens geland. We moeten meer letten op seizoen voedsel en geen peultjes willen eten uit Afrika als ze over drie maanden hier ook te koop zijn; geen aardbeien met Kerst. We moeten geen voedsel verspillen en slechts inkopen wat we nodig hebben. We moeten zo min mogelijk (verpakkings)afval produceren en afval scheiden zodat we hergebruik mogelijk maken. We moeten niet alles weggooien wat kapot is zonder eerst gekeken te hebben of het te repareren valt (repaire café).  We moeten wat minder de auto gebruiken in plaats van een regenjas; wat méér de fiets of openbaar vervoer; wat minder ver op vakantie gaan. Het is wellicht niet zozeer minder consumeren, maar wel bedachtzamer en anders. Vandaar consumanderen.

En voor het overige..

Mensen met linkse opvattingen zullen zeggen dat de overheid er voor moet zorgen o.a. door het bedrijfsleven te dwingen zorgvuldiger met grondstoffen en milieu om te springen en dat met belastinggeld duurzame maatregelen voor iedereen fors moeten worden gesubsidieerd. Mensen met rechtse opvattingen zullen vinden dat ieder voor zich dat moet weten maar dat die zorg voor gedragsverandering niet mag worden afgedwongen en opgelegd. En mensen van het midden zullen zeggen dat we allemaal samen moeten doen wat in ons vermogen ligt om onze vierkante meter wereld bewoonbaar te houden door Franciscaans,  groen te geloven. En voor alles is wat te zeggen naast en bovenop wat we voor eigen rekening moeten nemen. Een volle zaal toonde interesse en dat is een hoopvol begin.

Henk Peters


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *