Eind oktober van dit jaar kwam het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) met nieuwe cijfers over de mate van gelovig zijn van de Nederlanders. Meer dan de helft van de Nederlanders is niet meer religieus, was de uitslag van hun onderzoek. En dat is voor die helft van de Nederlanders een sombere boodschap, denk ik.

(verschenen in het parochieblad jaargang 23, nummer 7)

Geloof meten?

Persoonlijk ben ik wel erg benieuwd wat ze gemeten hebben om deze uitspraak te kunnen doen. Het kerkbezoek? De mensen die bijdragen in de kosten van hun kerkgenootschap? De mensen die nog ingeschreven staan als lid van een kerkgemeenschap? Of wordt de bewering gedaan op basis van een representatief aantal interviews over hoe mensen naar de wereld kijken en die beleven?

Bij het nationaal religie debat in de Nieuwe Liefde in Amsterdam boog men zich over de vraag waarom de één wel religieus zegt te zijn en de ander niet. Is enkel ons brein aan het werk als het om religieuze gevoelens gaat en/of is er een knopje in ons brein dat we aan of uit kunnen zetten om ons in hogere sferen te brengen? Met bidden of meditatie bijvoorbeeld? Het brein speelt zeker een rol. En de één blijkt een sterkere aanleg voor religieuze ervaringen te hebben dan de ander. Wereldwijd hebben niettemin veruit de meeste mensen wel enig religieus besef. Het besef dat er iets groters is dan de mens zelf en dat er iets is na de dood.

Liefde is een geschenk

Dat besef dringt zich in elk mensenleven op als hij in zijn leven aanloopt tegen grenssituaties als geboorte, ziekte, dood. Als hem/haar iets overkomt waar hij geen greep op heeft; wat hij niet in zijn macht krijgt; niet in de hand heeft. De geboorte van een kind is zo’n ervaring. Kinderen krijg je, is de ervaring van heel veel mensen. En wie het heeft over een kind maken, is in hun ogen Godslasterend bezig. Want hoe kan uit hem en haar zo’n wonder voortkomen. Ergens komt een kind vandaan. Uit de wereld van de Liefde! Liefde, een begrip dat niet te vatten is. Liefde, iets dat je overkomt. Je kunt het niet maken en evenmin afdwingen.

In een wereld waar liefde vaak een beperkte houdbaarheidsdatum lijkt te hebben en mensen tegen elkaar worden opgezet in plaats van in elkaars armen gesloten, is het misschien zo gek niet dat veel mensen niet meer in de Liefde geloven. Maar ik betwijfel toch de cijfers van het CBS.

Een met spiritualiteit geladen Nieuwjaar toegewenst!

Uit veel onderzoeken blijkt dat spirituele ervaringen over het algemeen heel gezond zijn. Mensen die geloven en vertrouwen zitten lekkerder in hun vel, ze zijn minder depressief en ze leven zelfs langer. En natuurlijk kun je dan afvragen of die ervaringen wel gebaseerd zijn op een bovennatuurlijke werkelijkheid. Die vraag vind ik niet zo relevant. Spiritualiteit doet blijkbaar heel veel mensen goed. Ik wens iedereen daarom een kerstfeest waarbij met ogen vol gunnende Liefde naar mensen klein en groot wordt gekeken. Dat we weer in de buurt proberen te komen van ervaringen van Liefde in ons eigen leven. En iedereen een met spiritualiteit geladen Nieuwjaar. Want daar wordt een mens gelukkig van. Op die manier wens ik beide helften van ons mooie land toe: een Zalig Kerstfeest en een Gelukkig Nieuwjaar.

Henk Peters
Parochiebestuur 


Henk Peters

Henk Peters

Henk Peters is sinds 2016 vice-voorzitter van het parochiebestuur van de Titus Brandsma Parochie Oss. Meer informatie »

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *