No feed items found.

(verschenen in het parochieblad jaargang 23, nummer 7)

In de maand januari 2019 valt er bij u weer een brief over de actie Kerkbalans in de bus voor de Kerkbalans 2019. In oktober hebben velen van u een herinneringsbrief gehad aan de actie voor 2018. Die brief is per ongeluk ook gegaan naar mensen die in 2018 al wel hadden meegedaan.

Onze excuses hier voor.

U kent wellicht de uitdrukking: “Als de boeren niet klagen en de pastoors niet meer vragen, dan komt het einde der dagen.” Deze uitdrukking is meer dan een grappig gezegde. Door de droge zomer van 2018 zijn veel boeren in moeilijkheden gekomen. Sommigen zagen zelfs geen uitzicht meer en gingen failliet. In Nederland wordt er wekelijks een kerk gesloten: protestant of katholiek. Kerksluiting is altijd een pijnlijk proces voor een gemeenschap. De reden voor kerksluiting zijn meestal een tekort aan kerkgangers en grotere uitgaven dan inkomsten.

We mogen ons gelukkig prijzen dat onze Titus Brandsmaparochie een vitale gemeenschap is en dat de zondagsvieringen goed bezocht worden. Het is waar: er komt te weinig geld binnen om alle uitgaven te dekken. Gelukkig kunnen we dat nog steeds opvangen. Heb geen angst voor kerksluiting!

Toch is het nodig dat we als parochiegemeenschap ons bezinnen op de toekomst. Niet zozeer van het kerkgebouw, maar wel van de levendigheid en de aantrekkelijkheid van onze gemeenschap. Het vraagt moeite en inspanning om die vast te houden. Daar heeft het bestuur best wel zorgen over.

Het jaar 2018 was een jubileumjaar: 50 jarig bestaan van de kerk. Er zijn dit jaar veel initiatieven genomen die we in 2019 kunnen door-zetten. Ik denk aan een Eucharistieviering in de rite van een Oosters Orthodoxe kerk. Ik denk aan een bezinningsdag in een abdij. Maar ook aan het zomerprogramma dat uitstekend verlopen is en waar veel parochianen hebben genoten. Ook in 2019 zal er een zomerprogramma zijn.

Er zijn in dat jaar ook enkele zwaktes aan het licht gekomen.
Ik noem er drie.

1. De groep vrijwilligers die het parochieleven draagt heeft meer mensen nodig.
2. De parochie wil meer aandacht besteden aan ouderen die niet meer naar de kerk kunnen komen.
3. Er zijn initiatieven nodig om kinderen en jongeren bij de gemeenschap te betrekken.

Bij dit alles is niet de vraag: hoe krijgen we de mensen in de kerk? De vraag is: wat kunnen wij als gemeenschap die leeft in Jezus’ Geest, voor elkaar doen. De allereerste opdracht van de kerk is iets van het Rijk van God te doen oplichten in onze straten en buurten. Je mag het ook omdraaien:
God eren doe je door zo goed als God is, voor mensen te zijn.
Nog eenvoudiger: wees elkaars naaste!

Het is mijn overtuiging dat een vitale gemeenschap waarin voor iedereen aandacht is, ook een aantrekkelijke – een elkaar aantrekkende gemeenschap – is. Een gemeenschap die wil samenkomen om de verbondenheid met God en met elkaar te vieren. In het beluisteren van de Schrift; in het delen van Brood en Wijn; in het gebed. Een zichtbare gemeenschap vraagt om een plaats van samenkomst. De kerk – de Sint Jozefkerk -als ontmoetingsplek is daarom wezenlijk.

En zo zijn we er weer: “als depastoors niet meer vragen…. “ Niet de pastoor maar de gelovigen zijn verantwoordelijk voor het onderhoud van het kerk, voor de activiteiten die ons zo’n aantrekkelijke parochie maken, voor de mensen die beroepsmatig werkzaam zijn. Het zijn de lezers van dit artikel die verantwoordelijk zijn voor het vitaal en aantrekkelijk zijn van heel “het kerkelijk bedrijf “.

Daarom zeg ik u toch maar:
“Geef voor uw kerk! De kerk geeft ook om u.”

Pastor Tom Buitendijk.

Categorieën: Parochieberichten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *