Er heerst een immense hongersnood in Jemen, Noordoost-Nigeria, Somalië en Zuid-Soedan. In totaal lijden 20 miljoen mensen in deze en omringende landen aan ernstige ondervoeding. Alleen al in Zuid- Soedan leven 100.000 mensen op de rand van de hongerdood.

Farah Karimi, giro 555-actievoorzitter vertelt dat zo’n grote ramp, verspreid over maar liefst vier grote gebieden ongekend is. Veroorzaakt door een dodelijke combinatie van klimaatverandering, droogte, armoede en geweld wat miljoenen mensenlevens in gevaar brengt. Vooral kinderen, zieken en de allerarmsten zijn in acuut levensgevaar. We kunnen niet blijven toekijken en niets doen. Daarom vraagt zij aan iedere Nederlander: “Geef voor eten, red levens. Geef aan giro 555.”

De opbrengst van de actie wordt in eerste instantie besteed in de genoemde landen, waar de ergste honger zich afspeelt. Twee derde van de bevolking heeft hulp nodig. Moeders moeten onmogelijke keuzes maken: koop ik medicijnen of voedsel voor mijn doodzieke kind. Elke tien minuten sterft een kind aan oorzaken die voorkomen hadden kunnen worden. De mensen zitten klem tussen strijdende partijen en dreigen te bezwijken aan honger. Er moet directe noodhulp geleverd worden zoals voedsel, medische zorg en veilig drinkwater. Tegelijkertijd moet er gewerkt worden aan langere termijn oplossingen.

De opwarming van de aarde wordt vooral veroorzaakt door de geïndustrialiseerde landen. Met China als koploper maar zeker ook door ons dus. De gevolgen zijn niet mals. We merken het in eigen land aan den lijve. Stijging van temperatuur en grote stortbuien regen, hagel, storm. In Afrika stijgt de temperatuur zo fors dat er op steeds meer plaatsen sprake is van ondraaglijke hitte en verschroeide aarde. Als het niet op tijd regent en seizoenen ontregelt raken gaan jaaroogsten verloren. Als het niet op tijd regent komen waterputten droog te staan, groeit er geen gras en sterft ook het vee…..

Op de schaal van Nederland zijn de problemen misschien het beste te vergelijken met Groningen en het aardgas. Ook in Afrika hebben we vooral en misschien wel alleen gekeken hoe we beter van ze konden worden. We hebben er grondstoffen weggehaald voor onze productieprocessen waarmee we veroorzaken dat er voor de mensen daar nauwelijks te leven valt. Lange jaren hebben we het vertikt om eerlijke handel met hen te drijven (faire trade). Op dat punt zijn we ons mondjesmaat aan het verbeteren. Maar als we voor terugdringing van de gevolgen van de opwarming van de aarde een beetje comfort moeten inleveren, de auto (meer) moeten laten staan en op duurzaamheid van onze consumptie moeten gaan letten, dan is de prijs voor ons toch al gauw te hoog.

De woede van de Groningers was goed te begrijpen toen we oog kregen voor de gevolgen voor hen van ons zorgeloze uitbuiting. Voor derde wereld landen hebben we minder begrip. Hen minder uitbuiten is voor ons minder welvaart. En als wij met minder welvaart genoegen nemen – een andere manier is er niet – zal ook de opwarming van de aarde tot staan worden gebracht. Dan zal de terechte boosheid van mensen die moeten vechten om te overleven ook minderen. Oorlogen tussen burgers in de landen om wat meer bestaanszekerheid maar om dezelfde redenen ook tussen landen. Mensen op de vlucht voor oorlogen en honger.

 

En natuurlijk kunnen wij niet alle (Noord) Afrikanen onderdak en werk bieden. En natuurlijk is het beter om mensen in hun eigen land te laten blijven door hen daar een redelijk bestaan te helpen opbouwen voor henzelf en hun kinderen. Maar dat realiseer je niet met alleen een giro 555 gift.

We willen maar niet begrijpen dat delen tot vermenigvuldigen leidt. Dat het zonder zaaien nooit tot oogsten komt. Dat zonder te brengen het halen ook ophoudt. Alles heeft met alles te maken. De opwarming van de aarde wordt veroorzaakt door ons hardnekkig vast houden aan welvaart en oneerlijk handel drijven. Door de communicatiemiddelen komt onze oneerlijkheid wereldwijd in beeld. Geen wonder toch dat mensen elders zich tegen onze uitbuiting keren met oorlog en geweld. Geen wonder dat mensen overal vandaan naar ons luilekkerland vluchten. Natuurlijk waar oorlogen zijn hebben mensen geen leven, maar waar ze omkomen van honger evenmin. Wij houden ze allebei in stand. Daar moeten we eindelijk eens mee op houden.


Henk Peters

Henk Peters

Henk Peters is sinds 2016 vice-voorzitter van het parochiebestuur van de Titus Brandsma Parochie Oss. Meer informatie »

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *