No feed items found.

(verschenen in het parochieblad jaargang 24, nummer 3)

Voor het beleven van hun geloof lijken veel mensen steeds minder behoefte te hebben aan een gebouw, een kerk om er hun God te ontmoeten. Het kerkbezoek loopt gigantisch terug en dat maakt de exploitatie van de bestaande gebouwen er niet eenvoudiger op. redenen voor de Osse Sidney vd Berg (CDA) om de bestuurders van kerken en moskeeën uit de gemeente Oss voor overleg bij elkaar te roepen rond de vraag “Hoe huizen wij met onze God en welke behuizingen hebben wij daarvoor nodig?”

Zorgelijke werkelijkheid                                                                  
Overal neemt het kerkbezoek af, maar komt men wel emotioneel fel in de weer als het gaat om de sluiting van een kerkgebouw. Er liggen zoveel dierbare herinneringen rond het vieren van lief en leed. Maar (extra) financieel bijdragen aan de instandhouding van kerk en gemeenschap wil men ook niet. Dit verhaal staat ook voor wat dorpsparochies te melden hebben. De dorpen zijn de dorpen niet meer. Het leven is ook daar steeds verder geïndividualiseerd en heeft daar ook het karakter gekregen van ieder voor zich en God voor ons allen. Een parochiemix van dorpen met een stadsparochie (zoals in Oss de Benedictus parochie) vervreemdt gemeenschappen eerder van elkaar dan dat ze elkaar aanvullen of versterken. Maar het verlangen naar een gemeenschap is niet ver

Moskeeën     

Het was voor de meeste aanwezigen verrassend wat moskeebestuurders over hun zorgen te vertellen hadden. Ook bij hun drie geloofsgemeenschappen loopt het moskeebezoek in dezelfde verhouding terug als bij katholieken en protestanten. Jongeren haken af, kinderen ouder dan vijf jaar zien ook zij niet of nauwelijks ondanks grote scholingsinspanningen (Koranschool). Ouderen komen nog wel, maar ook hun belangstelling is afgenomen sinds gezinnen een eigen schotelantenne hebben en niet meer zijn aangewezen op de gemeenschappelijke kijkdoos in de Moskee voor voetbal en nieuws. Sociaal neemt de rol van de moskee in importantie af.

Ontmoeting                                                                              
Onze Titus Brandsmaparochie doet het wat kerkbezoek betreft in het licht van het voorafgaande nog niet zo slecht. Een enigszins wisselende groep van 250 gelovigen komt zondags trouw naar de dienst en een grote groep vrijwilligers blijft in de benen komen voor diaconie, gemeenschapsopbouw, vorming en toerusting. Maar de behoefte om samen te komen, komt niet  uit gemeenschappelijk leven en wonen zoals in de dorpen, maar op basis van individuele behoefte en interesse.

 

Diaspora                                                                                                                                                                               De protestantse kerk in Oss is een diaspora gemeen- schap. De eigen manier van geloofsbeleving brengt hen samen, maar het specifieke daarvan neemt in belangrijkheid af. Gemeenschappelijk met alle andere geloofsgemeenschappen is er ook bij hun kerkgenootschap de vergrijzing en zijn er de lege plaatsen die niet worden opgevuld door jongeren. Alle kerken en moskeeën kunnen van hun diasporaconcept leren. Want allemaal zijn ze niet (meer) natuurlijk voortkomend uit en resultaat van een gemeenschap die er al is (wijk of dorp), maar vormen zij een gemeenschap die de samenhang brengt die zij missen. Voor hun manier van geloofsbeleving/ kerkzijn is een eigen gebouw minder relevant. Dat kan overal te vinden zijn en ook gedeeld worden. Maar voor geloofs- gemeenschappen die tot stand komen op basis van een gemeenschappelijke overtuiging (protestanten, Islam, nieuwe stadsparochies) is ook het vertrekpunt anders dan voor bestaande gemeenschappen als dorpen en (oudere) stadwijken.

Groei
De kleinste Osse kerkgemeenschap Crosspoint (kleine 100 leden) wist groei in belangstelling te melden en is daarmee ook een bevestiging van het bovenstaande. Ze hebben een pinkstergemeente-achtig specifiek en herkenbaar eigen aanbod en bieden nadrukkelijker dan andere genootschappen een warm en zorgzaam onthaal.

Diaconie                                                                                                                                                                                              De Osse grote kerk (Willibrordusparochie) heeft met haar dorpse deelparochies dezelfde moeizame weg te gaan. Dorpen voelen hun gemeenschap afbrokkelen en (her)vinden geen samenhang in een veel te groot geheel. Toch is de sluimerende behoefte aan een gemeenschap waar men zich bij thuis kan voelen groter dan ooit. Die werkelijkheid is als een veenbrand die misschien het smeulend vuur kan doen oplaaien wat door individualisme aan het verdwijnen lijkt te zijn. We moeten daarom bij alle plannen voorzichtig omgaan met alle restanten van een verloren gewaande gemeenschap. Maar er zijn ook prachtige gemeenschapsvormende initiatieven. De grote kerk biedt wekelijks aan zo’n vijftig ex drugs- en drankverslaafden ruimte voor ontmoeting. Brengt Spaanstaligen tot een eigen (regionale) gemeenschap vanuit eigen eucharistievieringen en doet dat ook met veel succes voor de Poolse gemeenschap.

Burgemeester                                                                                                                                                               Wobine Buys, burgemeester van Oss en nadrukkelijk niet gelovend, vertelde hoe zij wekelijks brieven ontvangt van mensen die om een pastorale ondersteuning vragen. Mensen die geen verhaal meer hebben; zich nergens bij voelen horen; inspiratie en bemoediging zeggen te missen. Zij betreurt het (uit politieke overwegingen) dat scholen en schoolbesturen in hun curriculum van scholing en vorming onvoldoende plaats hebben ingericht voor levensbeschouwelijke vorming. Maar ook dat kerken en moskeeën zich noodgedwongen steeds verder laten verjagen uit het publieke domein, terwijl de samenleving schreeuwt om inspiratie, samenhang en omzien naar elkaar.

De tijden veranderen                                                                                                                           Wat een van de Islamitische broeders in het gesprek te berde bracht is de werkelijkheid van ieder van ons. “Onze ouders dachten ooit terug te gaan naar Turkije en Marokko en hebben daarom hier nooit wortel willen schieten. Maar wij (veertigers) zijn allemaal hier geboren en getogen, kennen hun vaderland alleen uit hun verhalen en regelmatige vakanties. Nederland is ons vaderland, wij zijn hier geboren en getogen en willen hier begraven worden. We hebben met deze samenleving te dealen. De samenleving van individualisering en ontkerkelijking is ook onze werkelijkheid.”

Het gesprek gaat door.
Het was een prachtig leerzaam samenkomen dat aanzetten geeft voor bouwen aan hoop. Ik ben blij dat we elkaar daarin gevonden hebben.

Henk Peters, kerkbestuur.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *