(verschenen in het parochieblad jaargang 24, nummer 5)

Het valt mij in toenemende mate op hoe de eerste reflex van veel mensen is “Waar heb ik recht op”, “Wat schuift het voor mij”, “Wat word ik er wijzer van”. Op die reflexen zit geen enkele rem. Ook niet als men iets niet nodig heeft en/of  heel goed zelf kan betalen, proberen veel mensen toch voor niks zaken of diensten te bemachtigen van de overheid.

Veel armoede wordt veroorzaakt door te veel uitgeven en niet door te weinig inkomsten. Veel wordt gekocht op afbetaling (want sparen is uitstel van het plezier iets te bezitten) en als de schulden niet meer op te hoesten zijn, kan de gemeenschap of de ondernemer ervoor opdraaien. Niet alleen advocaten maar ook eerzame particulieren proberen zaken zo te regelen dat mensen hun eigen bestedingen, hun eigen schulden niet hoeven te betalen door zwart te werken in combinatie met een uitkering. Door geen dienstverband aan te gaan. Het heeft er alle schijn van dat alles wat kan, daarom ook mag. “En geef ze eens ongelijk”, wordt er dan betekenisvol aan toegevoegd. “Het is van de grote hoop, daar merkt niemand iets van!”

Hoevelen zijn er weer van vakantie teruggekomen die diefstal van dure zonnebrillen, of sieraden, laptops, fototoestellen, telefoons enz. claimen bij hun verzekering? Hebt u wel eens een all inclusieve vakantie meegemaakt en gezien hoe mensen zich zelfs bij overvloed nog gedragen? Mij bekruipt wel eens het gevoel (maar ik ben ook geen beste) dat ik gek ben door al die fratsen niet tot mijn praktijk te maken. En echt waar, er is een tijd geweest dat ik er trots op was dat de gedachte om me aan te sluiten bij dat crimineel gedrag, niet eens bij me op kwam! En misschien zijn er wel meer mensen die dezelfde schimmels op hun geweten hebben.

Ik heb deze zomervakantie een excursietripje gemaakt naar de hemel en de hel. We hebben het er wel eens over en nou had ik de kans. In de hel zaten mensen aan lange tafels, rijkelijk gevuld met lekkers aan eten en drinken, maar helaas had iedereen er gespalkte armen die niet konden buigen om van al dat lekkers ook te kunnen genieten. En ik begreep dat het dan een hel is. Daarom was het voor mij ook een grote tegenvaller dat het er in de hemel niet veel anders uitzag.  Niet eens nog lekkerder, nog meer, of nog mooier: gewoon ook daar kosten nog moeite bespaard. En de mensen die daar hun feestje vierden hadden tot overmaat van ramp ook gespalkte armen en konden ook geen hap of slok naar hun mond brengen. Maar nog voordat ik ging denken dat het in het hiernamaals één pot nat is, zag ik dat ze in de hemel een ontdekking hadden gedaan waardoor ze daar wel van alles onbeperkt konden genieten: ze lieten elkaar proeven van alles wat de hemel in overvloed te bieden had, simpel door het een ander aan te reiken. Als het alleen om ikke draait wordt het leven een hel.

Zo zie je dat een beetje vakantie een mens tot werkbare inzichten kan brengen. We zijn inmiddels weer terug op onze eigen vierkante meter wereld. Ons gezin, familie, buurt, werk en kerk. We zouden op onze vierkante meter wereld eens kunnen proberen onze armen naar een ander uit te steken. Er zijn op jouw vierkante meter genoeg mensen die dan van een beetje hemel op aarde kunnen genieten.

Henk Peters, parochiebestuur. 


0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *