(verschenen in het parochieblad jaargang 25, nummer 7)

Rondom onze Jozefkerk ligt een mooie, deels ongerepte, open tuin. Ja helemaal rondom. Met voor en naast de kerk talloze bloemen, struiken en een gazon. Achter liggen een dahliaveld, een klein bos en twee composthopen. Om het duurzame karakter nog te vergroten hebben we onlangs met behulp van IVN Oss extra nestkasten, drink- en voederplekken voor vogels geplaatst.

Elke woensdagmiddag mogen we met een club vrijwilligers op deze mooie stek schoffelen, spitten, wroeten in de grond, maaien, snoeien. Het is een waar voorrecht. Poëtisch als we zijn schreven we er het volgende gedicht over:

Ogen die twinkelen, een ontspannen gezicht.
In de herfst van je leven zo jong van hart te zijn.
Hier wordt de aarde aanhoord.
Je wordt stil op deze plek, om beter te luisteren
naar de schepping.
Je ziel moet ook gevoed worden.
Dat gebeurt hier.
Hier gaat je hart open voor de Schepper.
Alles komt in je tot klaarheid.
Deze tuin zo vorstelijk en vredig.
Op de oude emmers een kop koffie.
De zon schijnt er in mijn gezicht.
Alles groeit steeds en opnieuw in die zon, die ook innerlijk schijnt.
Onder een applaus van klaprozen denk ik er
weleens dat mijn leeftijd niet meer verandert.

Als u dit aanlokkelijk lijkt, kom dan eens kijken.

Namens de tuingroep Dré van Ekeren.

Categorieën: Parochieberichten

0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *