(verschenen in het parochieblad jaargang 24, nummer 2)

Ieder mens leeft met beperkingen. We kunnen niet alles, we weten niet alles, we durven niet alles. En als het goed is hebben we ons allemaal een beetje verzoend met de beperkingen waarmee we leven moeten. Maar we kunnen ons ook beperkingen aan praten. Uit gemakzucht, uit luiheid, uit angst op te vallen en boven het maaiveld uit te steken. Daarbij rekenen we (zonder ons dat bewust te zijn) wel altijd op het aanvullend talent van anderen. Daar is ons samenleven ook op gericht. Leraar in onderwijs, technische bekwaamheden voor mensen met twee linkerhanden, boekhouden voor mensen die niet tot tien kunnen tellen, gastvrij onthaal om mensen wegwijs te maken. Er is geen enkele samenleving te bedenken waar een mens zichzelf genoeg is, waar hij andere mensen wel kan missen. We hebben allemaal het talent van anderen nodig. We staan er te weinig bij stil, maar dat men met jouw aanwezigheid rekening heeft gehouden blijkt als je thuis de waterkraan open zet, het licht aan doet, de verwarming aanzet. We horen gewoon bij elkaar. We tellen mee.

Twee dingen dus. We zijn allemaal mensen met een beperking en we willen allemaal kunnen rekenen op het aanvullend talent van andere mensen. Dat zijn twee kanten van menszijn waardoor wij gedwongen worden onszelf ook de vraag te stellen: wat heb ik te bieden. De vrijwilligers van onze parochie hebben zich allemaal die vraag ook gesteld. Wat kan ik terugdoen voor een samenleving die rekening met mij houdt, waarin ik ook meetel. Ik reken op anderen, dan mogen anderen ook op mij rekenen.

Op de jaarlijkse vrijwilligersdag zetten we altijd mensen in het zonnetje die zich over hun beperkingen hebben heen gezet en laten zien dat ze ook iets te bieden hebben. Elk talent telt. In het voorbije jaar waren dat de multitalenten Harry Faassen en Jan van Vlijmen. Fijn dat we op veel vlakken op hun talenten kunnen rekenen. Zoals ook op de talenten van Ineke Broers die even tussen neus en lippen door laat weten dat ze 1600 euro heeft over gehouden van haar inzet voor het op de been houden van een kinderkoor en alle daarbij komende leuke activiteiten. Dat geld heeft ze naar de centrale kas overgemaakt en dat gaan wij boeken als een bestemmingsreserve voor als er weer ooit een kinderkoor van de grond gaat komen en waarom zou dat niet ooit gebeuren. Prachtig dat we op mensen als Ineke kunnen rekenen als geloofsgemeenschap. En van dat soort hebben we er een paar honderd in onze gemeenschap. Allemaal mensen met hun unieke beperkingen, maar ook met hun unieke mogelijkheden.

Ook dit jaar hebben we uit die grote groep een bescheiden medegelovige gevonden die we extra in het zonnetje willen zetten om aan elkaar te laten zien hoe we het getroffen hebben met elkaar. Geloof en kerk kunnen een mens troost bieden. Het bieden van troost hoort bij de kerntaken van onze gemeenschap. En dat doen we allemaal ook regelmatig. Daar hoef je niet voor in het kerkgebouw te zijn, dat kun je thuis ook of bij vrienden en buren. Maar als het over bieden van troost gaat is er één parochiaan die daar bovengemiddeld werk van maakt. Je kunt het treffen dat hij je al verwelkomt bij de voordeur als hij je ziet aankomen. Hij heeft dan de kopjes voor koffie en thee na de dienst al klaar gezet. En na de dienst schenkt hij voor wie dat wil een heerlijk bakkie troost. Hans Donkers, want over hem hebben we het, heeft in de loop der jaren duizenden bakjes troost uitgedeeld. Reist regelmatig naar Lourdes om Maria te vragen mensen die het moeilijk hebben in onze gemeenschap troost te bieden. Daarvoor heeft hij zo’n grote kaars gekocht dat die misschien wel een jaar aan één stuk kan blijven branden. Want Hans heeft een groot hart. Wij roepen hem daarom uit tot vrijwilliger van het jaar 2019. Hij geeft iedere zondag elk van ons het gevoel dat hij er op gerekend heeft dat we er zijn. De koffie gezet! En dat is een hele troost.

Henk Peters, kerkbestuur.


0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *