(verschenen in het parochieblad jaargang 24, nummer 7)

In zijn boek DE MEESTE MENSEN DEUGEN herinnert onderzoeksjournalist Rutger Bregman ons aan een voorval uit de zomer van 1999 toen op een kleine school in het Belgische plaatsje Bornem negen kinderen mysterieuze ziekteverschijnselen kregen. Hoofdpijn, braken en hartkloppingen. De leraren konden maar één verklaring bedenken: ze hadden allemaal tijdens de pauze Coca-Cola gedronken. Het duurde niet lang of journalisten kregen lucht van het incident. Het hoofdkantoor van Coca-Cola ook. Dezelfde avond stuurde het bedrijf een bericht de wereld in: Miljoenen flesjes zouden in België uit de schappen worden gehaald. Maar het was al te laat. Ambulances voerden lijkbleke kinderen af. De klachten verspreidden zich als een olievlek over het land. Maar liefst 17 miljoen dozen frisdrank werden teruggeroepen en alles wat in koelhuizen stond moest ook worden vernietigd. Kosten 200 miljoen dollar.
Toen gebeurde er iets vreemds. Na een paar weken werden de resultaten van toxicologisch onderzoek bekend; er was niks te vinden in die flesjes. Geen pesticides. Geen ziekteverwekkers. Geen schadelijke metalen. Niks. Ook in het bloed en de urine van de honderden patiënten werd niets gevonden. De wetenschappers konden geen enkele chemische verklaring vinden voor de heftige symptomen.
Eigenlijk ging het Coca-Cola incident over de oude filosofische vraag: wat is waarheid? Sommige dingen zijn waar, of je er nu in gelooft of niet. Water kookt bij 100 graden. Roken is schadelijk voor je gezondheid. President Kennedy werd op 22 november 1963 in Dallas vermoord en ik zat toen in een bioscoop in Zwolle. Andere dingen kunnen waar WORDEN, als we er in geloven. Als je voorspelt dat een bank zal omvallen en genoeg mensen geloven jou en halen allemaal hun geld van hun rekeningen dan zal de bank zeker omvallen. Slik een neppil waarvan de dokter zegt dat die werkt en je gaat je zo maar beter voelen.
Het werkt ook andersom. Slik een neppil waarvan je denkt ziek te worden en de kans is groot dat je er ook ziek van wordt. Dat is niet het placebo effect maar het nocebo-effect. Ook een nocebo effect kan krachtig uitpakken. In de zomer van 1999 kwamen Belgische artsen tot de conclusie dat de ziekte die massaal was uitgebroken in Bornem tussen de oren zat van de slachtoffers. Dat wil niet zeggen dat de slachtoffers zich aanstelden. Meer dan duizend Belgische kinderen waren écht misselijk, koortsig en duizelig. Wat tussen de oren komt, kan levensecht worden. Als het Nocebo-effect iets leert, dan is het dat ideeën nooit zo maar ideeën zijn. Wat we geloven is wat we worden. Wat we zoeken is wat we vinden. Wat we voorspellen is wat gebeurt.
In april 2019 gaat Leon met pensioen en in augustus 2021 wordt Tom 75 jaar en moet hij vanwege zijn leeftijd ontslag vragen uit zijn functie van pastoor van onze parochie. We kunnen wel net doen alsof dat de ver van mijn bed show is, maar we zijn binnenkort een kudde zonder herder.

Het bisdom stelt als eis aan een zelfstandige parochie dat zij in staat moet zijn elke zondag de eucharistie te vieren en als ze dat op haar eentje niet kan, moet ze onderdeel worden van een groter geheel. Wij vinden dat het bisdom door die stellingname net doet alsof er alleen sprake kan zijn van een zelfstandige parochie als ze over de inzet van een gewijde priester kan beschikken. Wij vinden dat niet alleen maar nadruk moet worden gelegd op eucharistie. Een vitale kerkgemeenschap staat op twee benen: eucharistie kan niet zonder diaconie en andersom. “Doe dit tot mijn gedachtenis” is je leven breken en delen zoals Jezus dat heeft voorgeleefd. Als dat je overtuiging is, dan is er meer nodig voor een gezonde parochie dan de aanwezigheid van een gewijde pastor alleen. Misschien kunnen we ook uitstekend uit de voeten met een pastoor die we voor eucharistie en sacramenten laten invliegen. Dat is het onderwerp van het gesprek dat we met de bisschop aan ’t voeren zijn….
Het moet voor onze gemeenschap te herkennen zijn dat we duidelijk werk maken van die twee sporen. We proberen inspirerend eucharistie te vieren. Goed verzorgd. Goed voorbereide preken. Variatie in koren en cantors. Mooie bloemen. Een aansprekende bediening van sacramenten. Maar we maken ook veel werk van diaconie. We zien om naar elkaar. Hebben oog voor elkaar. Velen van ons zijn met hart en ziel en veel inzet bezig in de Wereldwinkel, terminale ziekenzorg, voor duurzaamheid op Landerij van “t Osse, voor de KBO, de Zonnebloem, voor vluchtelingen, zijn gastouder of gastheer en gastvrouw in het parochiecentrum, voor de Zomeractiviteiten, de Titusloop of zetten koffie na de dienst. We collecteren voor goede doelen. Iedereen doet wel iets. En zo willen we ook kerk zijn.
En zo’n manier van kerk zijn laten we niet afpakken; laten we niet onder sneeuwen en laten we niet verdampen. Wat onze toekomst ook wordt: dat kerkelijk twee stromenland komt ons toe en zal naar ons toe komen als wij zo daadwerkelijk ook geloven. Wat we geloven is wat we worden!

Henk Peters, parochiebestuur.


0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *