(verschenen in het parochieblad jaargang 23, nummer 7)

Op verzoek van de Paaskerk wordt de gezamenlijke viering van januari 2019  in onze kerk gehouden. De nieuwe predikant mevr. Ruth Jellema zal mede voorgaan. Deze viering is een Dienst van Woord en Gebed. Deze viering is géén Eucharistieviering. Dit komt omdat nog niet alle stappen op de weg van kerken naar elkaar toe zijn gezet.Het hoort bij de pijn van oecumene dat katholieken en protestanten nog niet tezamen de Eucharistie/het Avondmaal kunnen vieren.

Het doel van de oecumene is de zichtbare eenheid van de kerken die ooit uiteen zijn gegaan. Die eenheid waar het om gaat is  eenheid in dienst aan de wereld, een eenheid in de viering van de Sacramenten, een eenheid in het ambt. De kerken zijn al heel ver naar elkaar toegegroeid op een aantal terreinen. Verschillen lijken steeds meer overbrugbaar. Het geloof dat we eens één zullen worden blijft inspireren.
Alle kerken kampen met ledenverlies, veroudering en financiën. De huidige situatie van de kerken in ons land maken het noodzakelijk om snel stappen te zetten in onze gezamenlijke dienst aan de wereld. Maar ook de andere samenwerkingsmogelijkheden mogen we niet ongebruikt laten. Gezamenlijke lezing van de Schrift, gebedsvieringen, uitwisseling van geloofservaringen,studiekringen behoren tot de mogelijkheden elkaar beter te leren kennen.Voorafgaand aan dit alles zijn de ontmoetingen van protestant en katholiek belangrijk: in de buurten, op het sportveld, in de maatschappelijk organisaties, in culturele bijeenkomsten. In katholiek Oss en in protestants Oss mogen we ons afvragen of we alle mogelijkheden elkaar te kennen voldoende benutten.
Meer dan ooit ervaren we dat oecumene urgent is.

Onze gezamenlijke vieringen met de Paaskerk in januari en september zijn daarom van groot belang. Tegelijk laten die vieringen iets zien.  Oecumene is spannend.

Protestanten zijn door hun concentratie op het Woord woordkunstenaars; katholieken beleven hun geloof beeldend: zintuigelijk in gebaar en daad. 

Oecumene stelt ons voor nieuwe vragen:
hoe kunnen we als verdeelde christenen de samenleving tegemoet treden als instrument van vrede en gerechtigheid, als teken van liefde en verzoening. Deze vragen moeten we blijven doordenken en omzetten in christelijke daadkracht.

Oecumene doet pijn.
Wanneer het gaat om zichtbare eenheid tussen de kerken, dan zijn we nog steeds op weg daartoe. Op deze weg moeten we nog steeds afzien van het vieren van de eenheid die haar hoogtepunt vindt in het vieren van de Eucharistie. De viering van de Eucharistie – het Sacrament van de Eenheid van God en mens en mensen onderling – is niet één van de stappen. Het is dé  stap. Dat doet pijn aan de protestanten omdat de kerkelijke eenheid niet  gerealiseerd is. Dat doen pijn aan de katholieken, omdat ze de ontmoeting met de Heer in het Sacrament niet kunnen beleven. Maar ook voor katholieken geldt: in een viering van Woord en Gebed is de Heer tegenwoordig. Ook daarin zendt Hij zijn Geest over ons uit en schenkt Hij ons zijn zegen. 


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *