Extra 57, 14 november 2020

Zaterdag en zondag 14/15 november.

Normaal is het: hoeveel meer mensen des te groter de vreugde.

Maar: we mogen maar dertig mensen in de viering ontvangen. Zondag 15-11-2020 doen drie kinderen hun Eerste Communie. De gezinnen en een beperkt aantal gasten zijn al met zijn dertigen. Daarom een vriendelijk verzoek aan alle anderen op om op zaterdag 14 november om 17.00 uur te komen. Weet u extra welkom.

MEERDERE WEGEN DIE LEIDEN NAAR DE LIVESTREAM

De meeste vieringen die in onze kerk worden gehouden, worden live uitgezonden op internet. Omdat we verwachten dat de beperkingen in het aantal kerkgangers nog wel even van kracht zullen blijven, willen we het achter de schermen wat beter gaan regelen. Daarom zijn we overgestapt naar een andere streamingspartner. Er blijven verschillende wegen naar de livestream mogelijk:

Via de Titus Tijdingen

Voor wie de Titus Tijdingen ontvangt in zijn of haar mailbox ziet daar elke week twee links staan. Een naar de rechtstreekse livestream, en een naar de livestream via YouTube. Het is belangrijk dat u de recente link gebruikt die wordt verspreid via de Titus Tijdingen: https://kerkdienstgemist.nl/streams/1521553/embed

Let op: De oude link, beginnend met “media.streampartner”, zal binnenkort komen te vervallen.

Via de website
Naast de link die via de tijdingen wordt verspreid kunt u ook via onze eigen website de vieringen volgen:
1. U gaat naar www.tbposs.nl
2. U klikt op “viering online bijwonen”

Hier vindt u de livestream die 10 minuten voor een viering begint met uitzenden. Daarnaast kunt u op deze pagina ook doorklikken naar opnames van voorgaande vieringen of de YouTube-uitzending. 

Uitzendingen met tekst
We streven er naar om binnen korte termijn al onze uitzendingen te voorzien van de teksten die op de beamer worden geprojecteerd. Op het moment van schrijven is het dankzij Harry Faassen mogelijk om de teksten mee te volgen via de uitzending op YouTube. Ook deze link staat bovenaan de wekelijkse Titustijdingen: https://www.youtube.com/channel/UCDJZRFrPkUqbM1sRGyXzsGg

Om deze link niet helemaal te hoeven overtypen kunt u ook de route via onze website volgen:

1. U gaat naar www.tbposs.nl
2. U klikt op “viering online bijwonen”

3. U klikt op de YouTube-link onder het kopje “Opgenomen vieringen en uitzendingen”

Mocht u hulp nodig hebben bij het volgen van de online vieringen kunt u contact opnemen met de parochie. Er staan mensen voor u klaar om met u mee te kijken.

Van maandag tot vrijdag zijn we tot 12:00u telefonisch te bereiken op nummer: 0412-622164. 
Of u stuurt een mail naar algemeen@tb-parochie.nl

Kees von Harenberg 

ZON IN DE SCHOORSTEEN

De Zonnebloem, voorheen Ziekencomité, speelt jaarlijks voor St. Nicolaas voor de ernstig zieken en hoogbejaarden in onze parochie. Deze mensen krijgen dan een leuk sinterklaascadeau dat door parochianen verzorgd wordt.

Juist in deze coronatijd nu het moeilijk is elkaar op te zoeken, is het mooi als St. Nicolaas laat zien dat deze mensen door u niet vergeten worden.

In de hal van de kerk hangt een lijst waar u uw naam op kunt schrijven. Daarmee geeft u te kennen dat u een pakje maakt voor een oudere medeparochiaan. De medewerkers gooien dat dan wel door de schoorsteen naar binnen. U kunt uw naam opschrijven voor of na de weekeindvieringen. Maar ook iedere werkdag tussen 9.00 en 12.00 uur. Als u rond tien uur komt is er ook voor u een kopje koffie. Vanaf 1 december kunt u uw pakje inleveren bij de pastorie. Hartelijke dank voor uw hartelijke en sympathieke bijdragen.

Woord van onze bisschop

FEEST IN EEN DONKERE TIJD (9 november 2020)

Derde Woord ter bemoediging

Beste broeders en zusters,

Velen van u zullen het met mij eens zijn dat onze tijd lastig en duister is. De coronacijfers zijn hoog en de samenleving is voor een deel weer tot stilstand gekomen. Steeds luider klinken opnieuw de zorgelijke verhalen uit onze ziekenhuizen en verzorgingshuizen. Niet weinig mensen voelen zich eenzaam en de economische gevolgen van de coronapandemie geven bij velen een gevoel van bestaansonzekerheid.

Giftige sfeer
Het lijkt een algemene tendens dat in Kerk en wereld de lontjes korter worden en de spanningen groter. In deze dagen horen wij voortdurend over de giftige sfeer binnen de Verenigde Staten. Ik maak mij grote zorgen over de toenemende spanningen, ook in ons goede vaderland. Iemand met een andere visie wordt te snel gezien als een vijand.
Ik noem ook de polarisatie rond het beleid van onze paus Franciscus. Allerlei katholieke sites waar de paus bij voorbaat met wantrouwen tegemoet wordt getreden.

Deze ontwikkelingen ondermijnen de onderlinge gemeenschap en de verbondenheid met de paus als de huidige Petrus in ons midden.
Saamhorigheid en onderlinge verbondenheid staan onder druk. Op sociale media, helaas ook christelijke media, krijgt haat steeds meer ruimte. Vaak zijn mensen niet meer bereid om te argumenteren maar wordt er alleen hard en onbarmhartig gescholden. Persoonlijke beledigingen zijn steeds meer in de mode gekomen.

Bruggen bouwen
Tijdens de viering van Allerheiligen op 1 november lazen wij uit de Bergrede de zaligsprekingen. Ik vierde de Eucharistie in de kathedraal en tijdens de preek heb ik twee van die zaligsprekingen naar voren gehaald: zalig de zachtmoedigen en zalig de vredestichters. Veel mensen hebben hun gemoed verhard en zijn niet meer bereid om in de schoenen van een ander te gaan staan. Het gevolg is verbaal en helaas ook steeds meer fysiek geweld. De recente terreur in Frankrijk en Oostenrijk vormt daar een verdrietig voorbeeld van. Of denken wij aan de bedreiging van docenten in ons eigen land.
Juist volgelingen van Christus zijn geroepen om zich steeds opnieuw te bekeren. Alle hardheid achter ons te laten en zachtmoedige mensen te zijn. In onze dagen hebben wij ook behoefte aan vredestichters. Geen bruggen tussen mensen opblazen maar bruggen bouwen. In het besef dat God alle mensen een unieke waardigheid heeft verleend. In kracht van Gods Geest zijn wij geroepen de vrede van Christus concreet zichtbaar te maken in de omgang met elkaar.

Diakenwijdingen
Gelukkig zijn er in deze lastige en donkere tijd toch ook momenten dat wij feest kunnen vieren. Voor mij persoonlijk en voor het gehele bisdom was dat afgelopen zaterdag. Tijdens een feestelijke viering van de heilige Willibrord, patroon van onze Nederlandse kerkprovincie, mocht ik vier permanente diakens en twee diakens op weg naar het priesterschap wijden. Door de coronacrisis kon de kathedraal maar 30 mensen toelaten maar gelukkig bood de perfecte livestream in de Sint Jan uitkomst. Enkele duizenden gelovigen konden zo met ons verbonden zijn en waren getuigen van de wijding. Met een dankbaar gevoel denk ik terug aan de wijdingsplechtigheid die, ondanks alle coronabeperkingen, waardig en feestelijk is verlopen.

Dienend geloven
Diakens en priesters hebben binnen onze Kerk een eigen opdracht. Zij staan niet boven maar tussen de andere gelovigen. In het voetspoor van Christus willen zij niet gediend worden maar zelf dienen. Onze gewijde broeders zijn er voor de verkondiging van het Woord, de bediening van de sacramenten en het onderling dienstbetoon. Zo kunnen zij een belangrijke bijdrage leveren aan het leven van parochies en onze geloofsgemeenschappen maken tot, met de woorden van paus Franciscus in zijn recente encycliek Fratelli Tutti, een echte broeder- en zusterschap.

Missionair elan
De heilige Willibrord landde in 690 met andere monniken op onze kust. Hij kwam als een vreugdebode om te vertellen over Gods mensenliefde. Als missionaris heeft hij de persoon en het Evangelie van Christus in onze streken bekend gemaakt. Hij trok rond en verkondigde Gods onvoorwaardelijke liefde in Christus. Willibrord was allereerst herder. Hij besefte met open handen te moeten leven. Als geestelijke bedelaar had hij bij Christus voedsel ten leven gevonden.
Onze zes nieuwe diakens zijn geroepen om ook zelf missionaris te zijn. Alleen op de winkel passen is geen toekomstbestendige optie. Het gaat erom creatief nieuwe wegen te vinden om mensen van vandaag te bereiken met het Evangelie. Onze nieuwe diakens kunnen nieuwe wegen inslaan om vooral ook jonge mensen te bereiken. Wij weten dat onze cultuur helaas in menig opzicht de missionaire opdracht eerder blokkeert dan stimuleert. Voor veel tijdgenoten is de hemel immers verdwenen. Maar als vrienden van Christus kunnen en mogen wij niet moedeloos zijn. Misschien af en toe wel vermoeid. Maar dan is het tijd om te rusten om daarna weer te zaaien en het vertrouwen dat God zelf zal zorgen voor de oogst. Steeds weer mogen wij de netten uitgooien. Gods Geest werkt ook vandaag.

Biddend begeleiden
Door de coronacrisis was een massale viering in de kathedraal niet mogelijk maar wij kunnen onze nieuwe wijdelingen wel massaal met ons gebed ondersteunen. Ikzelf ben dankbaar voor alle gelovigen die voor mij als bisschop bidden. Het is bijzonder bemoedigend te weten dat mensen mijn pastorale opdracht biddend begeleiden. Een en ander geldt natuurlijk ook voor de zes nieuwe diakens. Ook in deze lastige en onzekere tijd richten wij onze ogen op de Heer van de toekomst. Tijdens de wijdingsplechtigheid lazen wij de indrukwekkende woorden uit de Hebreeënbrief: Christus is dezelfde gisteren, vandaag en tot in eeuwigheid. Zoals Willibrord missionair in het leven stond en het geloof van zijn doopsel gestalte gaf, zo mogen wij dat allemaal doen. Onze priesters en diakens, juist ook de wijdelingen van afgelopen zaterdag, hebben een bijzondere taak om anderen gelovig te inspireren.

Geestelijke Communie

Voor mensen die fysiek niet meer de H. Communie kunnen ontvangen bestaat er van oudsher de mogelijkheid om geestelijk te communiceren. Dat betekent dat je je innerlijk verbonden weet met de Aanwezigheid van de Heer in gebroken brood en vergoten wij die de tekens zijn van Zijn Lichaam en Bloed.

Deze praktijk van geestelijke communie wordt vooral beoefend door zieken, door gevangenen, door religieuze gemeenschappen waar geen priester komen kan.  Zo’n geestelijke communie is natuurlijk ingebed in een godsdienstig leven en in een praktijk van gebed waarin het verlangen leeft om Gods Aanwezigheid te mogen ervaren. Iemand die geestelijk wil communiceren, zal er de tijd voor nemen om zich voor te bereiden.  Wanneer men zich heeft voorbereid, kan men bijvoorbeeld het volgende gebed bidden:

Christus en de Eucharistie  © Juan de Juanes (16de eeuw), Museo del PradoHeer Jezus,
ik dank U voor uw Woord van Leven
waarmee Gij mij hebt gevoed.
Graag zou ik U ook ontmoeten
in de communie, uw Brood van Leven,
maar dat is nu onmogelijk.
Daarom bid ik:
aanvaard mijn verlangen
om hecht verbonden te zijn met U.
Kom met uw liefde in mijn hart
en laat mij niet vergeten
dat uw Geest in mij woont.
Wees Gij in mij, opdat ik blijf in U,
mijn Heer en mijn God.

HOOP DOET LEVEN

In het vorige nummer van Tijdingen bood ik u het beroemde gedicht over de Hoop van Charles de Péguy aan.  Naar aanleiding daarvan stuurde iemand mij de tekst van het volgende gedicht/ lied. Oorspronkelijk is het een lied van Paul van Vliet dat Kees Harte bewerkt heeft.

Ik hoop op
Ik hoop op mensen die bergen verzetten,
die door blijven gaan met hun kop in de wind.
Ik bid om mensen die risico’s nemen,
die vol blijven houden met het geloof van een kind.
Ik bid om mensen die dingen beginnen
waar niemand van weet wat de afloop zal zijn. 

k bid om mensen die met vallen en opstaan

niet willen weten van water in wijn.

Ik hoop op mensen die durven te kiezen,

die pal willen staan voor wat goed is en echt.

Ik bid om de mensen die niet willen buigen,

die niet overstag gaan omdat iedereen dat zegt.

Ik bid om de mensen die trouw willen blijven

aan hun liefde, het leven of een groot ideaal.

Ik bid om mensen die hoop levend houden,

’t licht laten branden voor ons allemaal.

Ik hoop op mensen die blijven vertrouwen,
die zeker niet vragen: hoeveel en waarom. 

Ik bid om mensen die door blijven douwen:
van doe het maar wel, en kijk maar niet om.
Ik bid om het beste van vandaag ,en van morgen, 

ik bid om het mooiste waar ik van hou.
Ik zoek naar het maximum wat er nog in zit,
in vandaag en in morgen, in mij en in jou .

(een bewerking van de tekst van) Paul van Vliet 

Caeciliafeest 21 november 2020

Wegens corona komen de koren niet bij elkaar voor de jaarlijkse viering van het Caecilia feest.  Dat is jammer want het zijn altijd gezellige feestavonden.

Luid wordt dan het volgende lied gezongen waarvan ik voor de niet-koorzangers toch maar even de tekst geef.

Gildebroeders, maakt plezieren
Met muziek vroeg ende laat.
Laat ons nu de jaarfeest vieren
Van de Maagd Cecilia.
Zingt, speelt ter ere van dez’ maged:
La-sol-fa-mi-re-ut,
fa-sol-la, Cecilia!

Spant nu bas, keel en violen,
Speelt op cither, harp en fluit!
Maakt van vreugde cabriolen
T’ere van dees weerde bruid.
Zingt, speelt ter ere van dez’ maged:
La-sol-fa-mi-re-ut,
fa-sol-la, Cecilia!

Komt de liefde te vermindren,
Laat ons maar standvastig staan!
Gene nijd en kan ons hind’ren!
Onze gild zal nooit vergaan!
Zingt, speelt ter ere van dez’ maged:

La-sol-fa-mi-re-ut,
fa-sol-la, Cecilia!

Want dees maged naar Gods harte
Hierin zulk behagen vond,
Dat zij in haar meeste smarte
Naar haar harp zo liep terstond.
Zingt, speelt ter ere van dez’ maged:
La-sol-fa-mi-re-ut,
fa-sol-la, Cecilia!

Laat ons deze bruid maar eren,
Wijl wij hier vergaderd zijn,
Zij zal bij den Heer der Heren
Bidden, dat het zo mag zijn.
Zingt, speelt ter ere van dez’ maged:
La-sol-fa-mi-re-ut,
fa-sol-la, Cecilia!

Ook al komen de koren niet samen toch is een woord van dank op zijn plaats aan de cantors die iedere zondag in de Eucharistieviering zingen. Daar moet op geoefend worden en John Blummel, organist, docent muziek en cultuurgeschiedenis, ingezonden brievenschrijver, commentator van stad en parochie,  liefhebber van mooie Volvo’s  enz.,enz.  helpt hen met plezier en toewijding. Als kleine jongen was John al bij het koor betrokken.

Het verhaal gaat dat zijn vader die organist was in de oude Paterskerk,  op een zondagmorgen ziek was. Hij stuurde de twaalfjarige John naar de kerk om te zeggen dat hij niet kwam spelen.  John echter zei dat niet tegen de dirigent. Hij zei:  “Vandaag kom ik spelen”. En hij is nooit meer weggegaan van koor, orgel en paterskerk tot op de dag van vandaag.

Het herenkoor van de Paterskerk

Waarschijnlijk is deze foto genomen in 1956 bij de verheffing van de rectoraaatskerk tot parochiekerk. Tot dan toe behoorde de paterskerk bij de Grote Kerk.  De twee paters die u ziet zijn  Emidius Bouwman OCarm , de eerste pastoor en Cyrillus Hendriks OCarm. , bestuurslid.  De vader van John Blummel staat er ook op.  U kunt zich voorstellen dat er op het Caecilliafeest 1956 heel wat drank vloeide vanwege het aantal koorleden.


Pastor Tom Buitendijk

Pastor Tom Buitendijk

Pastor Tom Buitendijk is pastor van onze parochie en is voorzitter van het parochiebestuur. Meer informatie en biografie »

0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *