Ter voorbereiding op de zondag.  Gedachten bij Matteüs 16,13 – 20

 Toen ik nog in Amstelveen woonde sprak ik een snelle jongen van de Zuidas, het zakencentrum van Amsterdam. Hij vertelde mij hoe moeilijk het was om bij één van de directeuren te komen. Maar, zei hij, als je voorbij de portier bent, dan ben je al half op weg. De portier verleent toegang tot het gebouw. Je moet je plastic pasje laten zien en als hij vindt dat het goed genoeg is, mag je door.

Een portier is een sleutelfiguur. Hij heeft niets te vertellen in het bedrijf, maar hij is wel een machtig mens. Kun je nu Petrus ook zo zien? Er zijn talloos veel mopjes van Petrus aan de hemelpoort. Hij heeft in de hemel wel niets te zeggen, maar je moet wel langs hem heen om binnen te komen. Is dat nou de rol die Jezus aan Petrus toevertrouwt in het evangelie?  En heeft Jezus zijn kerk gebouwd op de steenrots die Petrus is?

Matteüs heeft zijn evangelie geschreven voor joden die christen zijn geworden. Voor déze groep christenen was Petrus de woordvoerder namens de apostelen. Matteüs schildert Petrus hier heel positief af.

Maar op andere plaatsen in het evangelie toont hij een Petrus die twijfelt, bang is, Jezus zelfs verloochent. Zo’n stevige rots was die Petrus dus niet.  Maar na Jezus’ dood en verrijzenis is Petrus wel degene die zijn verantwoordelijkheid neemt en de apostelgemeenschap bij elkaar houdt.

Als er een conflict ontstaat tussen Paulus en Jacobus over het handhaven van de joodse Wet, weet Petrus te bemiddelen. Jacobus houdt het meest vast aan de kerk van Jerusalem. Hij doet ons niet vergeten dat christenen uit het joodse geloven voort komen. Johannes is de evangelist van de verbondenheid met de persoon van Jezus. Zonder band met Jezus kun je geen christen zijn.

Petrus is de man van de organisatie en van de leiding. Vanuit deze ervaringen geeft Matteüs een schets van Petrus als sleuteldrager. Binden en ontbinden betekent niet Petrus nu alles te zeggen heeft. Ook in de oerkerk gaat het mensen met hun fouten en tekorten die de gemeenschap schaden. Petrus weet van vergeven, helen en weer opnemen. Het is aan Petrus om weer toegang tot de gemeenschap te geven.

In de latere kerk is aan deze woorden veel opgehangen. Het primaat van de pausen, het voorbehouden van vergeving van zware zonden, het goedkeuren van echtscheidingen tot aan onfeilbare uitspraken toe.

In Rome vertellen ze geen grapjes over de hemelpoort, maar een ander soort. De nummerborden van het Vaticaan beginnen allemaal met SCV. Dit is de afkorting van Stato della Città del Vaticano  ( Vaticaanstad) , maar ook van    Si Christus Vidisse. Dat betekent:  Als Christus dat zo gezien had….. 

Gaat het om politiek of om de Nederlander, om u dus?
Een geheugensteuntje, waar we het voor doen.  Als ik 1,5 meter afstand houd, en de overige maatregelen hanteer, dan wil ik dat je dit weet:

🔵 Ik ben slim genoeg om te weten dat je asymptomatisch kan zijn en tóch het virus kan verspreiden.
🔵 Nee, ik ”leef niet in angst” voor het Covid-19 virus; ik wil gewoon deel uitmaken van de oplossing, niet van het probleem!

🔵 Ik heb niet het gevoel dat de overheid mij beheerst; ik heb het gevoel dat ik als volwassene een bijdrage kan leveren aan de samenleving.
🔵 De wereld draait zeker niet om mij. Hij draait om ons allen.
🔵 Als we allemaal zouden leven met wat aandacht voor andere mensen;

dan zou deze wereld een veel betere plek zijn.
🔵 Ik wil niet bijdragen aan (weer) overvolle IC’s.
🔵 Dat ik me houd aan de maatregelen maakt me niet zwak, niet angstig, niet dom of ”beheerst”. Het houdt me daarentegen alert!

Als jij vindt dat je de Covid-19 maatregelen aan je laars kunt lappen, stel je dan eens voor dat iemand die dicht bij je staat – je kind, je vader, je moeder, een grootouder, of een tante of oom – aan de beademing stikt, alleen en eenzaam zonder jou of een familielid bij zijn of haar sterfbed.

Vraag jezelf af of je iets had kunnen doen of zeggen. Is dit het risico waard? Je aan de maatregelen houden is niet politiek. Het is een keuze ten gunste van onze gezamenlijke volksgezondheid maar bovenal een keuze van het gezonde verstand! Deze tekst is gekopieerd. Delen is fijn!  ( José de Bekker- Fok)

 Corona gesprek

We staan stil op de stoep

ze kijkt me aan

in haar ogen het zilver van een traan

mijn moeder zegt ze

het gaat niet goed

ze moest met spoed

hier stokt haar stem heel even ………

 

het kon niet anders

na 2 jaar intensief betrokken

met elkaar de zorg gedragen

ging het thuis niet meer

 

…… naar het verpleeghuis

en daar moesten we haar

bij de deur achterlaten

moederziel alleen

nog drie weken dan gaat

op een kier de deur weer open

dan mogen we erheen.

Het gesprek is amper een week geleden

haar moeder is inmiddels overleden.

 

( uit  parochieblad Cosmas-  en Daminanusparochie , Groesbeek)

 Jongeren en corona

Er wordt heel wat af gemopperd op ‘de’ jongeren die feesten, drinken, dichtbij elkaar zitten, besmet kunnen raken en niet ziek worden, maar het virus wel verspreiden. Misschien is het goed te bedenken dat veel jongeren de maatregelen wel serieus nemen omdat ze bijv.  in de zorg of in dienstverlening werken. En als nou alle ouderen zich aan de regels zouden houden…. Kijk naar de terrassen en naar de drukke winkelstraten. “De economie moet doorgaan,” is de meest gehoorde verontschuldiging. “Ze beperken mij in mijn vrijheid”, is de meest gehoorde klacht. Beide opmerkingen weerspiegelen de geest van de tijd waarin in de jongeren zijn opgegroeid en vooral opgevoed. We roepen de feestende jongeren op solidair te zijn met de ouderen – en terecht! – , maar we hebben ze eerst geleerd dat solidariteit in de samenleving niet het belangrijkste is.

Slechts een bijproduct. ‘Mijn vrije ik’, daar draait het leven om. Materialisme en individualisme de zijn de wrange vruchten van de tijdgeest die we nu smaken. Daarom is juist nu goed te luisteren naar de paus die ons helder bij de les houdt.

Het geloof eist dat we ons laten genezen van ons individualisme’

In zijn catechese over het genezen van de wereld op de algemene audiëntie van woensdag 12 augustus 2020 sprak de paus over de menselijke waardigheid.

Geliefde broeders en zusters, goedendag!

 De pandemie heeft duidelijk gemaakt hoezeer wij allen kwetsbaar en van elkaar afhankelijk zijn. Als we niet voor elkaar zorgen, om te beginnen bij de laatsten, bij hen die het zwaarst getroffen zijn, met inbegrip van de schepping, kunnen wij de wereld niet genezen. Lof verdient de inzet van de vele mensen die in de voorbije maanden het bewijs hebben geleverd van een menselijke en christelijke liefde tot de naaste door zich, met gevaar voor eigen gezondheid, aan de zieken te wijden. Het zijn helden!

Hoe dan ook het coronavirus is niet de enige ziekte die moet bestreden worden, want de pandemie heeft ruimere maatschappelijke ziekten aan het licht gebracht. Een van deze is de misvormde visie op de mens. Een visie die de waardigheid en de relationele aard van de mens vergeet. Soms worden de anderen als voorwerpen benaderd, als te gebruiken en op te ruimen.

In werkelijkheid maakt dit soort blik blind en bevordert een individualistische en agressieve cultuur van de uitsluiting waardoor het menselijk wezen herleid wordt tot een gebruiksgoed (cf. Apostolische exhortatie De vreugde van het Evangelie, 53; Encycliek Laudato si’ (LS), 22).

 Naar Gods beeld en gelijkenis

 Door het licht van het geloof weten we daarentegen dat God  op een andere wijze naar man en vrouw kijkt. Hij heeft ons niet als voorwerpen geschapen, maar als mensen die geliefd en tot liefde bekwaam zijn. God heeft ons geschapen naar zijn beeld en gelijkenis (cf. Gn 1,27). Op die wijze heeft Hij ons een unieke waardigheid geschonken en ons uitgenodigd in verbondenheid met Hem te leven, in verbondenheid met onze broers en zussen en met onze broeders, in eerbied voor heel de schepping. In verbondenheid, in eenklank kunnen we stellen.

De schepping is een verstandhouding

waarin wij geroepen zijn te leven

 In deze verbondenheid, in deze verstandhouding die verbondenheid is, geeft God ons de mogelijkheid voort te planten en het leven te behoeden (cf. Gn 1,28-29), te werken en zorg te dragen voor de aarde (cf. Gn 2,15; LS, 67). Het is duidelijk dat men niet kan voortplanten en het leven behoeden zonder verstandhouding; het zou vernietigd worden.

Dienstbaarheid en zelfverloochening

 Over deze individualistische blik die geen verstandhouding is, hebben we in de evangelies een voorbeeld in de vraag van de moeder van Jakobus en Johannes aan Jezus

(cf. Mt 20,20-28). Zij zou wensen dat haar zonen aan de rechter en linkerzijde van de nieuwe koning zouden mogen zitten. Maar Jezus stelt een ander type visie voor: de visie van de dienstbaarheid en van zijn leven geven voor de anderen. Hij bevestigt dit door meteen aan twee blinde mensen het zicht terug te schenken en hen tot zijn leerlingen te maken (cf. Mt 20,29-34). In het leven trachten hogerop te klimmen, boven de anderen te staan, vernietigt de verstandhouding. Dat is de logica van de heerschappij, van het heersen over anderen.

 Verstandhouding is anders: dat is dienstbaarheid.

Onverschilligheid en individualisme

Laten we dus aan de Heer vragen dat Hij ons ogen schenkt die aandacht hebben voor de broers en zussen, vooral voor hen die lijden. Als leerlingen van Jezus willen we niet onverschillig of individualistisch zijn. Dat zijn twee slechte houdingen tegen de verstandhouding. Onverschillig: ik kijk in de andere richting. Individualistisch: alleen naar je eigenbelang kijken. De door God geschapen verstandhouding vraagt ons naar de anderen te kijken, naar de noden van de anderen, naar de moeilijkheden van de anderen, verbonden te leven. In elke menselijke persoon willen we de menselijke waardigheid erkennen wat ook zijn ras, taal of situatie is.

Verstandhouding brengt je ertoe de menselijke waardigheid te erkennen, de door God geschapen verstandhouding, met de mens in het centrum.

Verklaring van de Rechten van de Mens

 Het Tweede Vaticaans Concilie beklemtoont dat deze waardigheid onvervreemdbaar is omdat zij geschapen is naar Gods beeld (Pastorale constitutie Gaudium et spes, 12). Zij is de grondslag van heel het maatschappelijk leven en bepaalt er de werkwijzen van. In de moderne samenleving is de meest naaste verwijzing naar de onvervreemdbare waardigheid van de mens, de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens.

De Heilige Joannes Paulus II  heeft ze omschreven als de mijlpaal op de lange en moeizame weg van de mensheid   en als een van de hoogste uitdrukkingen van het menselijk geweten   Die rechten zijn niet uitsluitend individueel, maar ook sociaal; ze zijn van volkeren, van naties   Het menselijke wezen is, in zijn persoonlijke waardigheid inderdaad een sociaal wezen, geschapen naar het beeld van God Een en Drievuldig. Wij zijn sociale wezens, we ervaren de nood om in maatschappelijke verstandhouding te leven.

Als echter egoïsme regeert, gaat onze blik niet naar de anderen, niet naar de gemeenschap, maar keert naar ons terug en dat maakt ons lelijk, slecht, egoïsten, vernietiging van de verstandhouding.

 

De naaste als broeder

Dit hernieuwde bewustzijn van de waardigheid van elk menselijk wezen heeft ernstige sociale, economische en politieke gevolgen. De broeder en heel de schepping bekijken als een geschenk van de liefde van de Vader brengt ons tot een houding van aandacht, van zorg en verbazing. Zo benadert de gelovige, vanuit een visie op de naaste als een broeder en niet als een vreemdeling, hem met medelijden en inleving, niet met minachting of vijandigheid.

Door de wereld in het licht van het geloof te bekijken komt men ertoe, met de hulp van de genade, de creativiteit en het enthousiasme te ontwikkelen om de drama’s van de geschiedenis op te lossen. Men benadert en ontwikkelt zijn mogelijkheden, met de verantwoordelijkheidszin die aan het geloof ontspringt , als gaven van God met het oog op de dienstbaarheid aan de mensheid en aan de schepping.

Cultuur van onverschilligheid

 Terwijl we allen werken aan de verdrijving van een virus dat allen zonder onderscheid treft, spoort het geloof aan om ons ernstig en actief in te zetten om de onverschilligheid ten aanzien van de schendingen van de menselijke waardigheid tegen te gaan.

Het geloof eist steeds dat we ons laten genezen en bekeren van ons, persoonlijk en collectief individualisme

 Moge de Heer ons het gezicht terugschenken om opnieuw te ontdekken wat het betekent leden van het menselijk gezin te zijn. En moge dit inzicht zich vertalen in concrete daden van medelijden en eerbied voor iedere persoon en van zorg voor en het behoeden van onze gemeenschappelijke woning.

Vertaling uit het Italiaans: Marcel De Pauw msc

Bron: Kerknet.be.

ALS HET JE ZOON WAS

Deze cultuur van de onverschilligheid gaat samen met een cultuur van uitsluiting. Voor wat mij niet raakt, heb ik geen belangstelling.

Als het je zoon was

je zou de zee vullen met schepen

van elke vlag.

Willen jullie ons allemaal samen hebben

aan miljoenen miljoenen miljoenen

als ze als brug waren

om het voorbij te laten gaan.

Voorzichtig,

je zou hem nooit alleen laten

je zou schaduw hebben

Niet om zijn ogen te verbranden,

je zou het verdoezelen

niet om het nat te maken

van zout waterschetsen.

Als het je zoon was zou je jezelf in de zee gooien,

je zou de visser vermoorden die de boot niet leent,

je zou schreeuwen om hulp,

je zou op overheidsdeuren kloppen

om het leven te claimen.

Als het je zoon was vandaag zou je rouwen,

je zou de wereld haten, je zou havens haten

vol met aangemeerde schepen.

Je zou degenen haten die ze stil houden en weghouden

Door wie ondertussen

vervangt het geschreeuw

met zeewater.

Als het je zoon was zou je ze bellen

Onmenselijke lafaards, je spuugt op ze.

Ze zouden je moeten stoppen, vasthouden, blokkeren,

wil je zijn gezicht kapot slaan,

Verdrink ze allemaal in dezelfde zee.

Niet getreurd, in je warme huis

Het is niet je zoon, het is niet je zoon.

Slaap lekker hoor

En vooral veilig.

Het is niet je zoon.

HIJ IS GEWOON EEN KIND VAN VERLOREN MENSELIJKHEID,

VAN DIRTY HUMANITEIT, DAT LUISTERT NIET.

Het is niet je zoon, het is niet je zoon.

Slaap lekker zeker weten

Het is niet van jou.                                 

Italiaanse Dichter Vin Vi .


Pastor Tom Buitendijk

Pastor Tom Buitendijk

Pastor Tom Buitendijk is pastor van onze parochie en is voorzitter van het parochiebestuur. Meer informatie en biografie »

0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *