Al gingen mensen vroeger in hun ’s zondagse kleren naar de kerk, je kon aan ze ruiken of het varkensboeren waren, kippenboeren of dat met koeien de kost werd verdiend. Dat gold ook voor boerinnen maar die wisten het met onjeclonje (eau de cologne) te camouferen. Paus Franciscus vindt dat pastores ook moeten ruiken naar de schapen die ze hoeden. En dat is geen wierooksgeur.

Vrijwillige fusies vs onvrijwillige krimp

Zelf heb ik mijn halve leven verdaan moet het aansturen van fusieprocessen van Speciaal Onderwijs naar één instituut het Baken, van 11 scholen voor voortgezet onderwijs naar één onderwijsgroep Het Hooghuis. Dat is lastig geweest want iedere groep is gehecht aan zijn eigen geurtje maar vindt het bij een ander stinken. Scholen zijn geen vrijwilligersorganisaties en wie gehecht is aan salaris kan zich maar beter voegen naar ontwikkelingen die onherroepelijk zijn. Maar bij vrijwilligersorganisaties als kerken is dat veel lastiger. Als men het verdomd om met noodzakelijke ontwikkelingen mee te gaan, dan heb je je daar als bestuur en pastoor bij neer te leggen. Ik wil daarom vandaag nog maar eens gezegd hebben dat ik het zo ontzettend knap vindt wat het toenmalig bestuur onder leiding van Maarten van de Sanden en Jan van Zutven aan proces in gang heeft weten te zetten en tot resultaat te brengen. Aan zo’n proces wordt pijn geleden en is ook in ons geval pijn geleden. Dapper wie het wist uit te houden. De stuurmanskunst van toen: vakwerk.

Veel respect ook voor het bestuur onder leiding van Harry Faasen met onze René als financiële man: zij moesten het teveel uit het personeelsbestand en uit de organisatie snijden. Knap dat ze dit voor elkaar hebben gekregen zonder slagaderlijke bloedingen te veroorzaken maar ook dit is een operatie geweest die pijn deed. De stroming van maak alles maar op want we hebben toch geen opvolgers en de stroming die rentmeester wilde zijn voor hoe ons nageslacht met geloof en kerk wil gaan omspringen. De rentmeesters hebben gelukkig de anderen weten te overtuigen en onder leiding van Harry ging het begrip duurzaamheid zelfs steeds luider klinken.

Gelukkig was er een grote groep vrijwilligers die zich wilde voegen in wat de veranderende tijden aan aanpassingen en dus ook aan pijn vergden. Met Leon Teubner, Toon Jagers, Peter Lammers, Maria Wegh, Thea Wagemakers, Inneke Broers, Toos Wiersma en Femia Aarts als onderpastoors. Die groep heeft een grote inzet aan de dag gelegd, heeft het volgehouden, is trouw gebleven. Maar met elkaar zijn we niet alleen ouder maar ook oud geworden.

Weer een nieuwe transitie

Als bestuur van vandaag staan we daarom weer –houdt het dan nooit op– voor weer een overgang. Een transitie. We kunnen niet doorgaan zoals het ons hele leven al gegaan is, we moeten door gaan maar we moeten werkenderwijs ontdekken hoe het anders moet. Dat is niet alleen voor geloof en kerk een probleem. Dat geld ook voor de zorg, voor het ouder worden, gezondheidszorg en onderwijs of hoe gemeenten en overheden hun taken moeten invullen. Ik ben daar niet somber over: we vinden onze weg wel.

Een nieuwe herder voor onze Osse kudde

We hebben als parochie geluk gehad dat we pater Tom Buitendijk hebben kunnen overhalen zijn laatste ambtstermijn in onze parochie te willen vervullen. Geluk gehad om wie hij is, om hoe hij in elkaar zit en om de stabiliteit die hij geeft. Zijn preken zijn richtinggevend en van diaconie doortrokken. Geloven moet je doen. Het luchtje van onze Osse stal zit al in zijn poriën. Hij brengt zijn schapen bij elkaar, brengt nieuwe schapen in zijn kudde en blijft proberen ook bokkige schapen in de kudde te houden. Zoekt nieuwe grazige weiden. Wie begint er nog aan op z’n zeventigste!

Goed werk kost tijd. We zijn niet op een punt aanbeland in onze geschiedenis om te zeggen: we zijn waar zijn willen, laten we hier drie tenten bouwen en verder Gods water over Gods akker laten stromen. We hebben immers een mooi, goed onderhouden kerkgebouw met allerlei faciliteiten wat onder leiding van Loek Elemans verder verduurzaamd wordt. We hebben goed bezochte activiteiten en een gevarieerd aanbod in vormen van samenkomen en dienstverlening. Lou Pinckaers die er bij alle tegenweer toch weer in slaagt een sluitende begroting aan te bieden en naar wegen zoekt om ook de financiën duurzaam te maken. En vijf werkveldbestuurders Thea Wagemakers voor pastoraat, Dorien Kooiman voor vorming en toerusting, Hélène Verbunt voor liturgie, Marieke Peters voor diaconie, en Loek Elemans voor gemeenschapsopbouw. We kunnen ons verheugen in goed bezette diensten, en nieuwe activiteiten als de Titus Tocht, Zin in Film, Da’s Passie, Hoi, M25, het vakantieprogramma, het stedelijk steunfonds enz.

En ondanks alles wat werkelijk goed gaat in onze parochie, moeten we nieuwe wegen blijven zoeken. Want een tijdbom tikt en die tijdbom heet Tom Buitendijk. Hij is verbindend, houdt ons –zoals een goede herder betaamt– bij elkaar weg bij alles wat de goede verhoudingen in onze gemeenschap en daarbuiten onder druk zet, maar houdt de groep ook in beweging.

De katholieke kerk is een kerk waar niet het volk Gods het lichaam draagt maar waar aan het bottenwerk, het skelet dat clerus heet de gemeenschap is opgehangen. Niks op tegen als dat stevig is en in zijn gewrichten soepel draait, onbezwaard door de knieën kan, dat de kop kan buigen maar ook de rug recht kan houden. Echter we zien de mankementen om ons heen in Berghem, Herpen, Schaijk, Lith en ook in Oss…
Niet voor niks bestaat het gezegde tegen een toog gepist droogt nooit meer op! Dan valt de gemeenschap uit elkaar of ga je voor je het weet lopen naar het pak van de kleermaker. Als een schaapsstal naar wierook gaat ruiken, gaan schapen lopen.

Wij zullen over vijf jaar als Tom mocht gaan vertrekken, geen karmeliet meer als opvolger krijgen. Indonesische karmelieten zijn wel beschikbaar, maar méér dan taal zal onze cultuur, de geur van onze stal een probleem worden. En dan zullen wij ongetwijfeld hooguit een kapel blijven van de parochie Gemeente Oss.

Ik heb als privépersoon aan bisschop de Korte al een briefje geschreven dat hij ervoor zou moeten zorgen dat het volk Gods ook juridisch onze gemeenschap kan gaan dragen. Ook hij ziet dat de bui die ik zie komen opzetten, ons een lelijk nat pak kan gaan bezorgen. Daarom zoeken wij intensief naar nieuwe vrijwilligers, bestuurders ook. Volgend jaar bestaat de parochie 50 jaar en dat gaan we vieren. We willen dan aan stad en land trots laten zien wie we mede dank zij mensen vóór ons zijn geworden en gebleven: Gods volk onderweg.

U bent dus ook wat mij betreft ontzettend welkom.


Henk Peters

Henk Peters

Henk Peters is sinds 2016 vice-voorzitter van het parochiebestuur van de Titus Brandsma Parochie Oss. Meer informatie »

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *