Bij wijze van grap hoor je pensionado’s wel eens verzuchten dat een groot minpunt van “gepensioneerd zijn” is dat je nooit meer vakantie hebt. In het boek Prediker wordt verteld dat alles zijn tijd heeft, maar gepensioneerden hebben intussen alle tijd. Niemand waar ze nog iets van moeten. Niemand die op hen zit te wachten of nog iets van hen verwacht. Toch verzuchten ook veel gepensioneerden dat ze een manier van leven hebben, waar ze niet van kunnen begrijpen dat ze er ooit een baan bij konden vervullen. Dat de tijd hen door de vingers glipt.

Het ritme van Benedictus

Persoonlijk ben ik een aanhanger van een Benedictijnse levensstijl. Dat klinkt vroom maar betekent eigenlijk niks anders dan leven met het ritme van een vaste dagorde. Dus niet het hebben van trek of honger bepaalt of je gaat eten, maar de vaste tijdstippen die je daarvoor zelf hebt bepaald voor je dagelijkse maaltijden. Niet zin of noodzaak bepalen of je werkzaamheden verricht, maar de tijden die je vast legt in je dagelijkse leefpatroon voor de dingen die je belangrijk vindt: klussen, administratie, studie, sociale verplichtingen, sport, bezinning of meditatie. Het voordeel van zo’n gepland dagritme is, dat je aan alle dingen toe komt die je je hebt voorgenomen en belangrijk vindt en dat de tijd je niet door de vingers glipt en je je ‘s avonds niet vertwijfeld hoeft af te vragen hoe het kan dat je weer een dag hebt weten te vullen met niks.

Mantelzorg en vrijwilligerswerk

Veel ouders ruimen in hun agenda veel tijd in voor mantelzorg voor hun kinderen en kleinkinderen door oppas-oma en opa te zijn, de tuinen van hun kinderen begaanbaar te houden enz. Dat kan een investering zijn voor de tijd dat er noodzaak is voor omgekeerde mantelzorg in aanvulling op wat de thuiszorg aan diensten kan leveren. Veel ouderen doen een deel van een week ergens vrijwilligerswerk in de parochie, in de wijk, met ziekenbezoek, klussendienst, als telefoonwacht of als gastvrouw bij een ouderenvereniging of in een zorginstelling.

Draaien mee in een repaircafé of zijn oproepbaar als helpende handen voor mensen die daar dringend behoefte aan hebben. Dat kan allemaal een mooie investering zijn voor de tijd als jij ook op helpende handen bent aangewezen.

Omzien naar elkaar

Want in wat voor een wereld leven we als niemand meer omziet naar een ander. Toch talloos veel mensen vullen hun dagen –hoe onbegrijpelijk dat ook is– met niks. Ze liggen hele dagen voor de televisie, kaarten dag in dag uit, of vullen halve weken met hun geliefde sport of hobby. Elke dag eenzelfde leeg gat. Wezenlijk niet veel anders dan gisteren of eergisteren. Geen hoogtepunten of dieptepunten. Niks om naar uit te zien. Een eenzijdig en saai leven eigenlijk, maar ze weten niet beter. Allemaal mensen die zijn gaan denken dat niemand nog iets van hen verwacht en dat niemand op hen zit te wachten. Ik kan me niet voorstellen dat iemand gelukkig is als hij/zij moet zeggen dat het voor niemand er wezenlijk toe doet of hij er wel of niet is.

Dus toch vakantie?

Mensen die zichzelf op de kaart blijven zetten en er een beetje toe zijn blijven doen in hun gezin, straat, wijk, parochie etc. blijven ook mee doen met de samenleving. Voor hen is het voorjaar een andere beleving dan de winter. Heeft de zomer een andere invulling dan de herfst. Blijft er in hun leven tijd om zich in te zetten voor anderen en een tijd van dolce far niente, van zalig niks doen. Ik hoop dat we allemaal nog van vakantie kunnen genieten omdat de samenleving na de zomer weer iets van elk van ons mag verwachten en dus op ons mag zitten te wachten. Zoals dat vóór de vakantie het geval was. We kijken naar je uit!

Henk Peters namens het Parochiebestuur


Henk Peters

Henk Peters

Henk Peters is sinds 2016 vice-voorzitter van het parochiebestuur van de Titus Brandsma Parochie Oss. Meer informatie »

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *