Beste collega’s, een kalenderjaar voorbij. Hoe snel kan het gaan. Dag in dag uit doen wij druk met alles wat ons belangrijk lijkt. En niet geheel toevallig. In deze periode hoor je vaak dat we het druk hebben met van alles en nog wat. We zien het om ons heen. Iets meer bleke bekjes, collega’s die de finish van de Kerstvakantie net niet halen, koffiekamerpraat over slaaptekort en het moordende marstempo van lesgeven, toetsweken, correctie, rapportvergaderingen en als apotheose twee avonden kritische ouders die om tekst en uitleg vragen.

Dit is een gastbijdrage door Tom Brocks, rector van Locatie TBL van Het Hooghuis

 

Het sociaal cultureel planbureau komt overigens tot ander bevindingen. De gemiddelde Nederlander tussen 20 en 64 jaar heeft 34 uur per week vrije tijd. Ik vermoed zomaar dat bij dit onderzoek bijvoorbeeld, Els, Ine, Paul, Bianca, Hella of Norah niet bij zijn betrokken. Begrijp me goed ik spreek jullie niet tegen het is pittig geweest. Maar het was zeker ook de moeite waard. Over een paar minuten kunnen we genieten van een heerlijke welverdiende vakantie. In deze paar minuten is er ruimte en rust voor reflectie van de mooie dingen die ons dagelijks overkomen en er is rust en ruimte om na te gaan waarom die mooie dingen ons ten deel vallen met daarbij overdenking wat dat met ons doet. Ik hoop dat het antwoord geeft op de vraag waarom we elke dag met elkaar hier mooi werk leveren.

Een paar voorbeelden waar je stil van zou kunnen worden.

Voorbeeld 1:

Ondanks of dankzij code rood hebben twee leerlingen op het sportveld Nabil’s naam met grote letters en een hart in de sneeuw geschreven. Diezelfde dag horen we bij de stilteruimte twee andere leerlingen zeggen:

“Nabil is een koele vent, altijd rustig en aardig, hij ontvangt elke dag honderden leerlingen en kent ook nog je naam”.

Op welke school kom je dat tegen?

Voorbeeld 2:

Paarse Vrijdag een mooie dag waarbij onze school laat zien dat je mag zijn wie je bent en waarbij onze leerlingenraad met onze Max Bongers als junioradvocaat in spe de pubquiz met strakke hand leidt en er mooi feest van maakt dat past bij onze school. Met dank aan alle collega’s die zich hiervoor hebben ingezet.

Voorbeeld 3:

Een gewone doordeweekse les maatschappijleer bij Daniel waarbij er gesproken wordt over huisregels met daarbij de vraag wie er weleens wat moet doen thuis. Leerlingen sommen op: vuilnisbak buiten zetten, hond uitlaten, de vaatwasser inruimen totdat een leerlinge het woord neemt en in al haar kwetsbaarheid aangeeft dat haar vader de hele week werkt en van huis is en haar moeder chronisch ziek is en dat ze dag in dag het hele huishouden doet en en passant haar havo diploma haalt. De klas valt stil en met ontzag en bewondering wordt er geluisterd naar haar indringend verhaal

Voorbeeld 4

A. is een leerling uit 2 gym. Een jongen die betrokken is maar ook heel veel aandacht nodig heeft en waar de klas en zijn docenten de afgelopen periode het nodige mee te stellen hebben gehad. Na de reflectiegesprekken en de ouderavonden zitten de leerlingen tijdens het mentoruur in de kring er staat een stoel in het midden. A. vraagt of hij in het midden mag plaatsnemen, hij heeft wat te zeggen. Hij gaat zitten en neemt het woord.Hij biedt ten overstaan aan de hele klas zijn excuus aan aan zijn medeleerlingen en docenten die hem lesgeven. Hij zegt dat hij zich kan voorstellen dat ze erg veel last van hem hebben gehad en het zo niet verder kan gaan. Hij gaat het echt beter gaan doen. Dat zegt iets over Niels en Jan als mentor maar het zegt ook wat over de beleefde veiligheid in de groep.

Voorbeeld 5

Tiny die gisteren haar laatste werkdag had. Versierde keuken, gezamenlijk koffiedrinken met het OOP en het aandoenlijke beeld dat ik ooit eerder geschetst heb. Vier meiden die dagelijks de kassa opmaken en van Tiny uitleg krijgen hoe ze dat moeten doen alsook hoe zij leren om te cateren, koken, serveren, wassen waarbij de leerlingen van zuid en west steevast aangeven op het TBL de allermooiste stageplaats te hebben omdat Norah en Tiny ze goed helpen en omdat onze leerlingen zo aardig zijn.

Voorbeeld 6

Zomaar op een zonnige donderdagochtend zonder enige aanwijzing is Martijn van den Broek ons ontvallen. De school verstilt en met elkaar zoeken we een weg om met elkaar dit verdriet een plek te geven. Theo als mentor in gesprek met zijn groep, Elvera en het team die invulling geven aan het herinneren van Martijn. Het lange lint van rode achterlichten van Oss naar Berghem begeleid door de politie en de massale belangstelling van jullie en honderden leerlingen. De bijdrage van Paul met leerlingen in zijn afscheidsdienst en het intense verdriet van zijn vriendengroep en klasgenoten. Je wordt daar stil van. En ouders, zo bleek woensdag, die intens dankbaar zijn voor wat wij voor hen hebben betekend.

Hoeveel voorbeelden kunnen hierop volgen. Dagelijks kunnen we ervaren op wat voor een bijzonder mooie school wij werken.
Er bij stil staan wat er dagelijks om ons heen gebeurt levert prachtige beelden op.

Afgelopen dinsdag hebben we een dag de onderwijsinspectie een dag op bezoek gehad. Een dag lang hebben zij onderzoek verricht. Doel van dit onderzoek is zicht te krijgen op motiverende factoren binnen het havo-onderwijs. Dit onderzoek wordt opgenomen in de jaarlijkse rapportage van OC&W; “De staat van het onderwijs”.

Het onderzoek omvatte een twaalftal lesbezoeken, documentanalyses, interviews met leerlingen, sectievoorzitters en locatiedirectie. Aan het einde van de dag gaven zij hun bevindingen.

Het algemene beeld komt overeen met het periodieke kwaliteitsonderzoek die we hebben gehad in 2015. De inspectie geeft aan dat onze school op een groot aantal aspecten daadwerkelijk een bijdrage levert aan (zeer) goed havo onderwijs dat in hoge mate motiverend is voor leerlingen. Aldus Janneke Harderveld een onderwijsinspecteur die een speciale band heeft met Richard Hartman zo hebben wij inmiddels begrepen. (maar dat terzijde).

Expliciet werd hierbij genoemd dat het grote onderwijsaanbod (expeditieonderwijs, masterclasses en het extracurriculum) door leerlingen als motiverend wordt ervaren. Ook de hoge verwachtingen die wij als docententeam hebben van onszelf en onze leerlingen kan hiertoe gerekend worden. Om Richards vriendin nog eens te citeren:

“Op het TBL is er een cultuur die gekenschetst wordt door een hoge mate van autonomie, competente docenten met een hoge professionele standaard met een structurele drive om beter te worden waarbij er gestart wordt vanuit het goede contact met de leerling”.

Het is werkelijk heerlijk om naast alle hartverwarmende schoolvoorbeelden van het afgelopen jaar ook een professioneel oordeel te krijgen dat er niet om liegt.

Het bijzondere is dat het professionele oordeel zich een op een verhoudt met de zojuist genoemde voorbeelden uit het goede schoolleven op het TBL. Leerlingen en, naar ik veronderstel ook wij, voelen ons hier veilig en geborgen, we ervaren ruimte. Ruimte om te groeien en elke dag een beetje beter te worden, ruimte ook om onze professionaliteit te etaleren. Er is sprake van autonomie. Autonomie bij leraren en leerlingen, iets wat ieder van ons nodig heeft om gemotiveerd te kunnen werken. Hoe fijn is het om daarbij ook te ervaren dat we ons verantwoordelijk voelen om met de vrijheid die we hebben rekening te houden met de ander. Dagelijks beleef ik de gezamenlijke verantwoordelijkheid om ons te verhouden tot de ander om vandaaruit te groeien en beter te worden. De inspectie noemt en roemt onze professionele cultuur. Ik ga ze niet tegenspreken waarom zou ik. Maar voor mij is het basaler.

Ik denk echt dat al dit goede werk voortkomt uit liefde. Liefde voor ons vak dat we geven en liefde voor het vak dat we hebben als opvoeder. Jongeren perspectief bieden voor de toekomst. Door jullie vakmanschap en betrokkenheid voelen onze leerlingen zich geliefd en gedragen ze zich ernaar. De voorbeelden spreken voor zich en we horen het zo vaak van bezoekers of docenten die hier tijdelijk werken.

Dat alles maakt ons gelukkig. Ik realiseer me dat we dat geluk door onze passie en gedrevenheid niet dagelijks ervaren. Eens te meer om is het goed om er een keer per jaar bij stil te staan. We zijn gelukkig als dingen lukken. Gelukkig zijn is de gesteldheid, waarin niets méér te wensen is. In deze paar minuten was er ruimte en rust voor reflectie van de mooie dingen die ons dagelijks overkomen en de komende twee weken is er rust en ruimte om na te gaan waarom die mooie dingen ons ten deel vallen met daarbij overdenking wat dat met ons doet. Het antwoord op de vraag waarom we elke dag met elkaar hier mooi werk leveren. Is hiermee gegeven. We kunnen ons gelukkig prijzen met ons werk wat zin geeft en ons gelukkig maakt.
Beste collega’s, namens Elvera, Bert, Bianca, Lindy, Annemarie en Ingrid, wens ik jullie en allen die jullie lief zijn een gelukkig kerstfeest en een voorspoedig nieuwjaar.

Tom Brocks
Rector Het Hooghuis Locatie TBL


Over de auteur

Tom Brocks

Tom Brocks

Tom Brocks is rector van Locatie TBL van Het Hooghuis in Oss.

 


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *