Ook wij zoeken naar nieuwe manieren voor ons geloven, dat past bij onze tijd en onze opvatting dat God Liefde is. De secularisatie is in de afgelopen 60 jaar als een tsunami over Nederland en West Europa heen gedenderd. Dat het zo fors zou uitpakken hebben we niet zien aankomen. Toch, al sinds de Franse revolutie begonnen de kerken terrein te verliezen op gebieden die tot dan toe exclusief werkterrein van de kerken waren: onderwijs, zorg voor zieken, gehandicapten en ouderen, caritas en ontwikkelingssamenwerking. Op al die terreinen waren de kerken met hart en ziel in de weer. Ze werden er om geprezen en om gewaardeerd. De meesten van ons hebben de laatste periode van die tijd nog meegemaakt. Sinds de jaren zestig van de vorige eeuw is de overheid die taken helemaal gaan overnemen van zusters, broeders, fraters en paters. En sindsdien is de kerk op die manier ook niet meer zo zichtbaar. Lijken de kerken uit ons wereldbeeld verdwenen.

Is God verdwenen?

Het geloof als bron van inspiratie en bezieling, het geloof in God blijkt sindsdien ook niet meer zo diep te zitten. God en de mens zitten elkaar bij ons een beetje in de weg. We lijken het als mensheid zonder God ook goed af te kunnen. We ervaren niet meer dat God met mensen bezig is, in mensen aanwezig is. Zoals boeren vroeger afhankelijkheid van God ervaarden voor groei en bloei maar het tegenwoordig laten regenen wanneer zij dat zelf nodig vinden en met kunstmest de mate van groei bevorderen, zo lopen ook wij God niet meer tegen het lijf.

Ieder voor zich en God voor ons allen?

Daarbij komt dat we vinden dat we intussen in een wereld leven waar iedereen maar voor zichzelf moet zorgen, en zelf mag uitmaken wat hem goed dunkt. Als er een God bestaat moet die maar voor de anderen zorgen. Ons credo is geworden dat we vooral uit moeten zijn op halen, hebben en houden: het eigen profijt. Alle problemen lijken bovendien financiële problemen geworden: met geld als prikkel of als straf sturen we naar oplossingen voor knelpunten in de zorg, vluchtelingen, caritas, onderwijs. Elk zorggebied heeft een specifiek “verdienmodel”. Economie is de wetenschap geworden van hoe geld nog meer geld verdient. En de mens, zijn welzijn en geluk, lijkt helemaal buiten beeld te raken. De profetische taal van geloof en kerk, (dat mensen moeten omzien naar elkaar, dat elke mens beeld van God is en dat wat je voor de kwetsbare minsten doet, je voor Hem doet) is zo’n wereldvreemd perspectief. Echt van een andere wereld, niet meer de wereld van de meesten van ons.

Wees er!

Het kwaad dat het eigen profijt gaat boven de profetische taal van geloof en kerk, heeft zich ook in meerdere of mindere mate ingevreten in het leven van elk van ons persoonlijk. We moeten met dat onreine gegeven in het reine komen. Dat is de graaiende dikke ik herkennen –ook in onszelf– en alert blijven op het verhaal van Gods bedoelingen met de schepping, met de mens als beeld van Hem. We moeten bij alles wat we willen en kunnen de verbinding met onze ziel blijven zoeken. Dat is in onze eigen manier van leven ruimte maken voor het Goddelijke — de gunnende Liefde. Die God is niet van het halen, hebben en houden, niet van het tellen. Hij is er. En stapje voor stapje leren wij dat ook: er zijn voor elkaar!

Henk Peters,
parochiebestuur


Henk Peters

Henk Peters

Henk Peters is sinds 2016 vice-voorzitter van het parochiebestuur van de Titus Brandsma Parochie Oss. Meer informatie »

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *