In het mooie Bladel is een rel ontstaan omdat het bestuur van de voetbalclub het nodig vond een signaal af te geven als norm voor een minimumbijdrage aan het lidmaatschap van haar vereniging. Bladel waar nog maar een halve eeuw geleden een prachtig gemeenschapshuis werd gebouwd met alleen maar vrijwilligers. Nu is een vereniging, een wijk, een parochie steeds meer gaan lijken op een verzameling consumenten waar alleen maar de vraag telt wat die vereniging, wijk, parochie jou te bieden heeft, maar de vraag of jij ook iets wilt leveren om die gemeenschappen vitaal te houden, onbeantwoord blijft.

De verontwaardiging haalde het journaal en de bestuurders die het hadden gewaagd om mensen die pertinent weigerden een bijdrage te leveren, de deur te wijzen, werden bedreigd! Hoe durft iemand te eisen dat je niet alleen haalt maar ook bijdraagt aan een verenigingsleven. Belachelijk dat ieder lid wat loten verkoopt, ouders beurtelings het vervoer van hun voetballertjes voor hun rekening nemen, iemand de ballen oppompt of de lijnen trekt.

Nota bene de KNVB vond het handelen van het bestuur laakbaar, die kinderen komen immers voor hun plezier voetballen en dat is niet inclusief lootjes verkopen. In het Brabants Dagblad van zaterdag 18 februari verscheen een uitgebreid artikel met de bevindingen van andere Brabantse clubbestuurders waar het gaat om solidair de vereniging vitaal te houden. Daaruit bleken niet alleen de voetbalclubs maar alles wat vereniging is, te lijden te hebben onder gebrek aan medewerking van leden en hun ouders. Alleen clubs van gepensioneerden (jeu de boules, bridge e.d.) waren daarop een uitzondering.

Het luidkeels en verontwaardigde verweer van de moeder van een van de geroyeerde spelertjes “dat je vrijwilligers die niet willen, toch niet kunt dwingen omdat het niet voor niks vrijwilligerswerk heet”, is dommer dan dom en die mag toch kinderen opvoeden. Natuurlijk is iedereen vrij om water in zijn auto te tanken in plaats van benzine, maar het gevolg van die keuze is wel dat je kunt lopen of tenminste duwen.

Toch, voor veel jonge ouders is er helaas niks meer te kiezen. Die hebben zich in zoveel comfort genesteld dat allemaal wel (af)betaald moet worden, dat ze niet meer ontkomen aan dag en nacht werken. Voor elkaar geen tijd en voor opvang van de kinderen moet opa en oma en de wijk of de voetbalclub maar opdraaien. De wal zal het schip keren, maar eer het zo ver is, is er al veel kwaad geschied.

De ruim 250 vrijwilligers van onze parochie zijn gemiddeld 78 jaar. Allemaal enthousiastelingen die nog komen uit de tijd dat je solidair was met elkaar in buurt, familie, vereniging en kerk. De vraag was niet wat kun je voor mij doen, maar wat kan ik voor jou doen. Deze week kwam een 83-jarige vrijwilligster bedeesd melden dat ze echt te slecht ter been was geraakt om haar wijk voor de gezinsbijdrage nog te lopen. En ik zie door overlijden van vrijwilligers ontstane lege plaatsen in kerk en vrijwilligersbestand, leeg blijven.

Een bevriende dominee wist te vertellen dat de protestantse kerk in Nederland wekelijks 1.250 lidmaten verliest door overlijden maar ook opzeggingen en dat zal bij de Katholieke kerk niet veel beter zijn. Over 10 jaar nog 5% van de bevolking protestant en 10% katholiek. En is de rest dan bezig hun gemaakte schulden af te lossen of blijven die tot hun dood krom liggen voor hun te grote prachtig huis, hun te luxe vakanties, hun twee auto’s…?

Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat het door banken opgedreven consumentisme geen geluk heeft gebracht. Mensen zijn er boos en ontevreden door geworden. En iedereen die hen een spiegel voor houdt heeft het gedaan en krijgt van blond-gekuifde politici de ene leugen na de andere toegebeten. En soms zijn ouders van voetballertjes ook blond-gekuifd.

Toch met minder, minder, minder zijn we beter af.

 


Henk Peters

Henk Peters

Henk Peters is sinds 2016 vice-voorzitter van het parochiebestuur van de Titus Brandsma Parochie Oss. Meer informatie »

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *