We hebben deze week de actie: “ Ikdoenietmeermee” gezien. Gelukkig kwam er als tegenactie uit de hoek van de verzorgenden, van onze helden, de actie: “ikdoewelmee” op. Het gaat hier om de regeringsmaatregelen om het Corona virus terug te dringen. De meesten van u – ik ook – hebben die filmpjes op facebook niet gezien. Maar vertegenwoordigers van beide stromingen waren wel in de actualiteitenrubrieken te zien.

De ‘ikdoennietmeermee’- mensen bleken aardige jongeren te zijn, die opgegroeid zijn in een maatschappij die oproept tot vrijheid voor jezelf: in denken, doen en spreken. Door hun vrij willen zijn zien ze niet zo gauw hun verantwoordelijkheid voor andere mensen. Ze hebben door hun ik-gerichtheid nooit geleerd om aan anderen te denken. Woorden als solidariteit, iets voor een ander over hebben, elkaars lasten dragen hebben ze nauwelijks geleerd.  Natuurlijk willen ze niet dat hun opa’s en oma’s ziek worden. Maar hun verlangen naar vrijheid, feest, plezier, lekker jezelf zijn, is groter. Bij enig nadenken zeggen ze dan: Misschien is anderhalve meter afstand zo gek nog niet.  Er ligt gelukkig een weg tussen ‘ikdoenietmeermee’ en ‘ik doewelmee’.

Jongeren, maar ook veel ouderen, moeten die weg weten te vinden. De regeringsmaatregelen brengen niet het Rijk God, maar ze zijn er wel een uiting van dat de zorg voor gezondheid voor àlle mensen geldt. Groepsbelang behoort hier uitgesloten te zijn.

In de lezing uit Ezechiël wordt de vraag gesteld: wat is de rechte weg?

Mensen, luister toch naar Mij! De rechte weg is de weg die God je ingeeft. Blijf je naar jezelf luisteren dan zwalk je van eigenbelang naar rechtschapenheid. Als de deugd van rechtvaardigheid te veel van je vraagt dan keer je terug naar het gebruikelijke egoïsme.  Die oproep: Luister toch!, klinkt niet eenmalig. God blijft ons iedere dag opnieuw het goede ingeven als weg naar elkaar en naar Hem toe. Een rechte weg. Willen wij wel luisteren naar Hem? Ook in het evangelie gaat het om de bereidheid naar God te luisteren. De hogepriesters en de oudsten van het volk – de religieuze leiders dus –vragen aan Jezus:

 “ met welke bevoegdheid spreekt u zo over God?  U spreekt over een God die de zon laat schijnen over goeden en bozen. Ook met mensen die niet voldoen aan de regels van Gods Wet, gaat u om alsof het ook kinderen van God zijn. Onze God heeft ons uitverkoren om zijn geboden te verspreiden. U doet alsof er dingen zijn die belangrijker zijn dan Gods gebod”. Het gesprek of de discussie gaat dus over het beeld van God.  Is Hij eerst een rechter die over mensen oordeelt, en geeft Hij dan genade? Of biedt God eerst genade aan en laat Hij de mens zichzelf onder Zijn oordeel plaatsen?

Luister, zegt Jezus, en hij vertelt de parabel van de wijngaard en de twee  zonen.De wijngaard is de samenleving. Die moet goed verzorgd worden en dat kost inspanning en arbeid. Opbouw van een samenleving voor allen is ingewikkelder dan je in vrijheid je eigen gang gaan. De ene zoon zegt: ‘Ja, vader, ik ga aan het werk’, maar gaat verder met zijn eigen bezigheden. De andere zoon zegt: ‘Neen, ik ga niet’. Hij krijgt spijt en gaat toch. Het is klip en klaar dat de ‘neen’ –zegger die toch ging, de wil van de Vader heeft gedaan. Daar kunnen de gesprekspartners van Jezus niet onderuit.

Hoe komt het nu dat de ‘ja’- zegger een ‘neen’ doener wordt en de ‘neen’-zegger een ‘ja ‘doener?  De ommekeer zit in het woord ‘spijt’. Spijt betekent dat je je ‘neen’-woord nog eens overweegt, dat je misschien twijfels in je zelf toe laat of toegeeft dat je het belang er niet van hebt in gezien. Toen dat meisje van ikdoenietmee met de maatregelen te horen kreeg dat ze daardoor gevaarlijk kon worden voor ouderen, krabbelde ze terug. Vanaf nu doet ze ook een mondkapje op in de trein en blijft ze op anderhalve meter. Spijt leidt tot inkeer, tot ommekeer, tot bekering. Tegen zijn vrome gesprekspartners die de Wet zo hoog houden, zegt Jezus: Die mensen waar jullie op neer kijken en die jullie uit de samenleving bannen – de belastingophalers en de prostituees – hebben wel naar Johannes de Doper geluisterd. Ze hebben zich bekeerd en zijn de recht weg op gegaan. Maar toen Johannes jullie, religieuze leiders, opriep om een rechtvaardige maatschappij op te bouwen, zeiden jullie: wij, wij houden ons precies aan de regels van de Wet.

‘Mooi’ zegt Jezus, ‘maar jullie ‘ja’ is vruchteloos. Daar wordt niemand beter van.  De sabbat onderhouden en door de week de kantjes eraf lopen. Aan jezelf denken en je medemens maar door laten modderen. Anderen regels en geboden opleggen en zelf er niets aan doen. Vroomheid zonder daadkracht. Gebed zonder bezieling. Zorgen voor jezelf en blind zijn voor de noden van anderen. Daarmee bouw je het rijk Gods niet op! Zelfs nu je ziet hoe tollenaars en zondaars de weg van God op gaan, weigeren jullie een stap op de rechte weg te zetten.  Je oordeelt jezelf. Tussen “ja” en “neen” ligt weg. Het is de weg van de inkeer, van het door je heen laten gaan, van het op goed geluk af wagen, van de bekering.

Wie overtuigd is van zijn eigen gelijk zet geen stap op die weg luisteren en inzien. Die zegt “ja” en “daar blijf ik bij “en leidt een vruchteloos bestaan. Wie aan zichzelf durft te twijfelen, kan van ‘neen – ik wil niet “ tot een “ja, ik waag het erop “groeien. Luisteren wij naar de stem van God, die klinkt in ons innerlijk, in ons hart?

Naar stem van God die tot ons komt in het gekreun van een zieke, in de roep om hulp van een arme, in het huilen van een kind dat zonder ouders in een kamp rondloopt?  Luisteren wij zodat wij weten welke weg wij gevraagd worden te gaan? Ga ook jij werken in mijn wijngaard?  


Pastor Tom Buitendijk

Pastor Tom Buitendijk

Pastor Tom Buitendijk is pastor van onze parochie en is voorzitter van het parochiebestuur. Meer informatie en biografie »

0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *