Pinsteren, 9 juni 2019

De taal van de liefde gaat aan de taal van woorden vooraf

Lieve mensen, we hebben in deze viering verschillende talen horen spreken. Misschien hebt u niet alles verstaan, maar met een beetje goede wil het verhaal toch wel enigszins herkend. Het is vreemd om een bekend verhaal zoals de komst van de Heilige Geest in een andere taal te horen. Maar ook in andere talen dan Nederlands klinken de goede boodschap van Jezus en het verhaal van de grote weldaden van God!

Die vreemdheid van taal is een dagelijkse ervaring van veel mensen uit Oss die van elders komen. Zij horen hier thuis maar voelen zich toch nog vaak ook buitenlander. Van de 90.000 mensen die in de gemeente Oss wonen, waarvan ruim 52.000 in de stad, zijn er 8 procent van westerse afkomst. Polen, Italianen, Friezen, enz. 9 procent van niet-westerse afkomst. Turken, Marokkanen, Surinamers, enz. Die zeventien procent maken deel uit van onze gemeenschap.

Het is voor hen en voor ons van levensbelang dat we elkaar goed verstaan. Voor mensen van elders is het leren van Nederlands de belangrijkste opdracht. Voor de anderen is het een wezenlijke opgave deze mensen op te nemen in onze straten en buurten, geduld met hen te hebben en begrip op te brengen als we elkaar niet direct verstaan.  Natuurlijk zal er altijd sprake zijn van groepsvorming en apartheid, maar tegelijkertijd ook van integratie. Integratie is een proces dat van twee kanten moeten komen. Niet zij moeten integreren. Wij allen moeten integreren.

Taal is daarbij een wezenlijke schakel. Taal kan mensen verbinden. Maar taal kan mensen ook isoleren. Als iedereen om je heen Eritrees spreekt, dan ben jij nergens. Het is juist de bedoeling van taal dat die een passende schakel is van mens tot mens. Door taal mensen elkaar gaan verstaan…. Begrijpen…. Respecteren….waarderen, eerbiedigen …en liefhebben. Door taal groeien mensen steeds dichter naar elkaar toe. Die opklimmende reeks bereik je niet zomaar. Er is heel wat voor nodig om van elkaar verstaan tot elkaar liefhebben te komen. Vaak blijven we steken bij respect. Als iedereen met respect over een anderstalige – en soms ook anders gekleurde medemens – zou spreken, dan zou onze samenleving er al heel wat beter uitzien.

Er zijn twee soorten taal. De ene is de taal van de woorden. Het vraagt veel oefening om een andere taal dan je moedertaal te leren. Het vraagt ook veel geduld en begrip om een ander te helpen Nederlands te leren spreken. Er is een tweede taal. De taal van het warme hart, van de glimlach, van het vriendelijke gebaar. Het is de taal van de liefde.  Het is de liefde die verbinding tot stand brengt nog voor er woorden gesproken zijn. Het is de taal van sprekende gebaren die door iedereen gesproken kunnen worden.  

De Pinkster boodschap zegt ons: De taal van de liefde gaat aan de taal van de woorden vooraf. Begin ermee de ander in je hart te ontvangen voordat je begint te praten. In de eerste lezing horen zeventien volken in hun eigen taal over Gods grote daden spreken. De sprekers zijn Galileeërs die als eenvoudige vissers vast geen talenknobbels hadden. Maar wat ze spreken, verstaan alle toehoorders zoals hun eigen moedertaal verstaan. Hun moedertaal! De taal waarin je je bij elkaar thuis voelt. De taal waarin mensen géén vreemdelingen voor elkaar zijn. De taal die géén scheidsmuur meer vormt waardoor de een op afstand blijft van de ander. De taal waarin mensen bereid zijn elkaar te ontmoeten. De apostelen groeiden boven zichzelf uit. Ineens geen domme Galliërs meer, maar verkondigers van de grote daden van de Heer.

Maar ook de toehoorders waren bereid uit zichzelf te treden. Ze waren buiten zichzelf van verbazing. Ze zeiden niet: ‘onzin, laat maar waaien’.  Ze waren bereid naar de taal van de Geest te blijven luisteren. Het is de taal van de Geest die de mensen uit alle landen en volken bijeenbrengt.  

Heeft die taal van de Geest woorden? Waarschijnlijk niet. Misschien bestaat die taal alleen maar uit klank, kleur en toon. Je zou kunnen zeggen: die taal heeft iets muzikaals. “Wat jij zo op zo’n hartelijke toon zegt, klinkt mij als muziek in mijn oren?” Door klank, kleur en toon kun je sfeer scheppen. Een sfeer waarin mensen die elkaar vreemd zijn toch naar elkaar willen luisteren.

Als Jezus op de dag van Pasen ’s avonds de kring van zijn leerlingen binnentreedt schept hij eerst een sfeer van vrede. Daardoor overwinnen de leerlingen hun angst en worden ze blij. Als mensen elkaar gastvrij tegemoet willen treden dan ontstaat er als vanzelf een sfeer van vrede. Nederlanders zouden makkelijker uit zichzelf moeten treden om de gastvrije vredesgebaren van anderen te verstaan. Nederlanders hebben het vaak moeilijk met gastvrije gebaren. Die taal, daar zijn wij, eerlijk gezegd, niet erg goed in. Dat doen veel vreemdelingen stukken beter.  

Jezus, zendt zijn leerlingen erop uit om een sfeer van vrede en vriendschap onder de mensen te brengen. Dat doen de leerlingen door zonden te vergen Het verkrijgen van vergiffenis van zonden zal dé centrale boodschap worden wanneer de leerlingen de grote wereld ingaan.

De zonden waaraan de wereld leed en ook vandaag lijdt, zijn de onverschilligheid voor elkaars lot en de liefdeloosheid waarmee wij niet-eigen mensen benaderen. Het is de Geest en de gezindheid van Jezus die ons genezen kan. Het is de Geest van Jezus die ons samen brengt en leven doet. Het is de Geest van Jezus die de samenleving van Oss bezielt om te leven in vrede, eensgezindheid, in elkaar verstaan. Dat wij de taal van liefde leren spreken is de Pinksterwens van vandaag. Amen.   


Pastor Tom Buitendijk

Pastor Tom Buitendijk

Pastor Tom Buitendijk is pastor van onze parochie, vormt samen met pastoraal werker Leon Teubner het pastoraat, en is voorzitter van het parochiebestuur. Meer informatie en biografie »

0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *