No feed items found.

Overweging  van Witte Donderdag 18 april 2019

Samen delen is je leven geven

Jaarlijks doen veel kinderen hun Eerste Heilige Communie. Jaarlijks vraagt de parochiegemeenschap zich af waar de kinderen blijven.      We zien ze niet vaak meer terug.  We – de parochie –  ervaart dit als een gemis.  Zo wordt de gemeenschap niet opgebouwd.  De kans dat parochiegemeenschappen zullen verdwijnen is reëel.   Toch zullen kinderen die hun Eerste Communie gedaan hebben, dit hun leven lang niet vergeten.  Jaren later weten ze nog te zeggen: samen spelen, samen delen.  Dat is de kern geworden van de manier waarop de Communie wordt voorbereid.   Moet  het dan niet gaan over de maaltijd? Over brood en wijn delen?  Ja natuurlijk moet dat ! Het gaat toch om het samen zijn rond Jezus, de Heer. Om het delen in Zijn leven.  Maar Jezus verdwijnt achter het woord  “samen”.    

We zien steeds meer dat mensen niet aan dit hoogtepunt van samen delen met Jezus en samen zijn rond Jezus toekomen, en die daarom ook helemaal niet meer naar de kerk komen.  Daarmee zijn ze niet ongelovig geworden, maar hun band met de kerk en met Jezus ,de Heer van de kerk,  is verzwakt.  En u weet: een ketting is zo sterk als de zwakste schakel.   

Een gemeenschap blijft levend en levendig als we belangrijke tradities zelf beleven en als betekenisvolle  gebruiken en gebaren doorgeven. Traditie.   Vaak gebeurt dat aan tafel.  Waar het gezin, de vriendenkring, de gemeenschap bij elkaar is . We komen samen aan tafel bij feest- en gedenkdagen en vertellen elkaar het verhaal van toen,  lang geleden, en juist nu nog actueel. Het verhaal moet verteld en in gebaren gedaan worden. 

In de eerste lezing hoorden we het joodse verhaal van de maaltijd die joodse slaven hielden voordat hun bevrijdingstocht begon. Een verhaal van meer dan drieduizend jaar oud.  Weg uit het slavenland van Egypte, maar het beloofde land van vrede en welzijn. Ieder jaar opnieuw vraagt het jongste kind aan zijn vader: Waarom is deze nacht zo anders als andere nachten?   En de vader zegt dan: Eens waren wij slaven in Egypte. Hij zegt niet: onze verre voorouders. Hij zegt: wij zelf waren slaven en wij hebben het beloofde land  nu nog voor ons liggen. De toekomst van God komt naar ons toe!    

In de Tweede lezing hoorden we het oudste verhaal – twee duizend jaar geleden –  over de Eucharistie.  In de handen van tegenstanders overgeleverd  breekt Jezus brood en deelt de beker rond tot zijn gedachtenis.  Blijf mij gedenken opdat ik bij jullie zal zijn.  Ook al zal ik sterven, de kracht van God doet mij leven. Aan de dood voorbij wacht nieuw leven. Dit gebaar van Jezus is een oergebaar.  Door dit gebaar zij wij verbonden met Jezus in leven en sterven.  Wij behoren Hem toe.   

In het evangelie van Johannes komt het verhaal van de Eucharistie niet voor. Natuurlijk kent Johannes dit oergebaar van breken en delen wel.  Johannes heeft een ander oerverhaal: de voetwassing. Het gebaar van slaaf worden ten dienste van elkaar. Je kunt alleen maar samen zijn als je bereid bent iets van je ik, van je ikkigheid, prijs te geven.  Van jezelf weg geven wordt je niet minder zegt Jezus.  Jezus wordt door deze slavendienst niet minder Heer en Leraar.  Zijn gebaar is een voorbeeld opdat wij zullen doen wat Hij heeft voorgedaan. Wij worden niet minder mens als wij ons zelf dienstbaar inzetten voor de opbouw van de gemeenschap.   

Dit uur gedenken wij het Laatste Avondmaal van Jezus.  Hier en nu worden oerverhalen en oergebaren uiterst actueel. Geloven wij met Jezus dat wij bevrijd kunnen worden uit slavernij, uit alles wat ons verhindert tot God te gaan die ons het goede leven belooft?  Op vele manieren zijn mensen onvrij:  verslaafd aan geld en groei van de economie. We zijn nog nooit zo rijk geweest en nog nooit voelen zoveel mensen zich ongelukkig en ontevreden.  Wie voor geld gaat vergeet te leven. Mensen zijn onvrij omdat ze gevangen gezet worden in zelfredzaamheid, onafhankelijkheid. Maar ook vaak in: ik wil het zelf doen.  Omwille van zelfstandigheid vergeten we een beroep op een ander te doen. Niets heeft de samenleving zo ontwricht als het individualisme dat ons tot concurrenten van elkaar maakt en ons weerhoudt medemens te zijn. Meer dan ooit hebben we bevrijding nodig: niet van elkaar maar tot elkaar.   

Geloven wij met Jezus dat  wij door onszelf te breken en te delen wij kunnen groeien naar een gemeenschap waarin wij àllen een rijker en gelukkiger mens kunnen worden? Een gemeenschap waarin we elkaar gastvrij als zusters en broeders begroeten. Een gemeenschap waarin ik kan uitgroeien tot wie ik ten diepste ben: bron van geluk voor anderen.  Daartoe zijn we toch geroepen.   

Geloven wij met Jezus in dienstbaarheid. Durf ik de mindere te zijn zonder mij zelfrespect te verliezen. Durf ik  mij klein te maken om een ander te verheffen? Een mens die knielt is op zijn grootst.  Dienstbaarheid is een van de moeilijkste vormen van liefde. Een samenleving waarin het  algemeen belang gediend wordt heeft méér toekomst dan een samenleving waarin groepen tegen elkaar worden uitgespeeld.  Jezus heeft ons een sprekend voorbeeld gegeven van wat hij ons heeft voorgedaan.

Wij zijn vanavond in een betrekkelijk kleine kring aanwezig.  De gemeenschap van deze parochie is vele malen groter.  Wij hebben die oerverhalen hernomen en straks breken en delen wij  brood en wijn tot zijn gedachtenis.  Wij doen hier vóór hoe een samenleving  worden kan: met Gods Geest en onze inzet.  Toch willen wij de band met de anderen die hier niet zijn niet verliezen. We dragen onze kinderen en kleinkinderen in onze harten en in onze gedachten mee zodat ook zij hier aan Tafel zijn.   

We mogen erop hopen dat zij in hun dagelijks leven niet vergeten dat zij ooit eens de verhalen “over samen spelen en samen delen”  gehoord hebben. We mogen erop hopen dat die woorden  hen aanzetten tot  zoeken naar verbinding,  tot dienstbaarheid aan anderen, tot  opbouw van een humane samenleving, tot  hoop op het Koninkrijk Gods.  We mogen erop hopen dat Gods liefde ook in hen werkzaam is . Maar het meest hoopvolle zal zijn dat  van achter de woorden samen delen en samen spelen Jezus nog eens tevoorschijn komt.  Daar mogen wij van harte voor bidden.           

Categorieën: Overwegingen

Pastor Tom Buitendijk

Pastor Tom Buitendijk

Pastor Tom Buitendijk is pastor van onze parochie, vormt samen met pastoraal werker Leon Teubner het pastoraat, en is voorzitter van het parochiebestuur. Meer informatie en biografie »

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *