Woord van welkom

 

U allen van harte welkom op de eerste zondag van het nieuwe kerkelijke jaar. Vandaag beginnen w de Advent: de tijd van verlangend uitzien naar de komst van Jezus in ons midden. We beginnen dit jaar ook met de lezing van het Marcus evangelie. De boodschap van Jezus wordt daarin kernachtig verteld. Vandaag horen we vier maal het woord waakzaamheid: wachtend uitzien naar. Als symbool van ons ontwakend verlangen ontsteken we de eerste kaars aan de Adventskrans. Daarbij zingen we het leid: Sla uw ogen op naar het licht. Het licht nodigt ons uit verder te kijken. Maar soms zijn we zo druk met onszelf bezig dat we het licht niet eens opmerken.

Willen we biddend zingen om ontferming.

 

Overweging

Heel vaak begint een stukje evangelie met de woorden: “in die tijd.”

Meestal betekent het niets. Maar vandaag toevallig wel. In die tijd slaat terug op het stuk dat vooraf gaat. Daarin wordt gesproken over de ondergang van de tempel, over oorlogen tussen de volkeren, over ruzies in families, over haat en nijd jegens gelovigen, over de komst van de Mensenzoon die komt oordelen, over de ondergang van hemel en aarde.

 

Marcus schrijft dat op in het jaar 70 na Christus’ geboorte. Die tijd was inderdaad een rampzalige tijd. Want de Romeinse bezetters hebben heel Jerusalem veroverd en de glorieuze joodse tempel vernietigd. De inwoners van Jeruzalem hebben ze verdreven over het hele land. Farizese joden gaven de christen geworden joden de schuld.  De joodse christenen zeiden: “Hadden jullie ook maar naar Jezus geluisterd”.

 

Veel mensen waren angstig en dachten dat de wereld inderdaad zou vergaan met al die oorlogen en terreurdaden. Enkelen bleven de hoop koesteren:  Jezus de Mensenzoon komt om Zijn Rijk te vestigen. In al die ellende ontkiemt een nieuw begin. Daarom eindigt Marcus met de oproep: wees waakzaam.

Probeer niet ten onder te gaan in het geweld en tumult van deze tijd. Zie uit naar de toekomst die God geven zal. Wees waakzaam, let op de tekens, verlang er naar dat Zijn Rijk zal doorbreken.

 

Als we naar de geschiedenis kijken dan zien we dat in bijna iedere eeuw er een ramptijd is geweest waarvan de mensen dachten: dit is het einde.

In de veertiende eeuw is een derde van de Europese bevolking gestorven aan de pest. Tegelijk woedde er de honderdjarige oorlog van 1350 – 1450 tussen Engeland en Frankrijk. Door oorlogsgeweld en honger kwamen talloos veel mensen om.

In de 16e eeuw had je in Duitsland de boerenopstanden die dood en verderf zaaiden over heel midden Europa.  In de vorige eeuw waren er twee wereldoorlogen. Velen van u hebben de tweede wereldoorlog nog mee gemaakt. Als je films of foto’s ziet van gebombardeerde steden dan begrijp je niet dat mensen dit elkaar kunnen aandoen. Als je op de televisie de beelden van Aleppo in Syrie ziet of van Sana, de hoofdstad van Jemen, dan zie dat mensen dat elkaar nog steeds aan doen. De cholera epidemie doodt duizenden kinderen en ouderen in Jemen. Op vele plekken in de wereld zie je dat de strijdende partijen niet tot vrede te bewegen zijn.

 

“In die tijd… “ begint het evangelie. Die tijd verschilt niet met “in onze tijd”.  Het is waar: in iedere fase van de geschiedenis leek het einde nabij en toch is het einde nog niet gekomen. Gebleven is wel de angst.

Vandaag aan de dag heeft de angst grond in de werkelijkheid.

Het is inderdaad een reële angst.

–  Er zijn in deze wereld geen verantwoordelijke politieke wereldleiders.

–  Landen die elkaar gevonden hebben in een sociale en economische gemeenschap vallen uit elkaar.

–  De democratie blijkt vatbaar voor antidemocratische stromingen.

De vraagstukken van klimaat, milieu, duurzaamheid worden niet voldoende serieus genomen. De kernbewapening waarover onverantwoordelijke landen en leiders beschikken zijn in staat de aardbol werkelijk te vernietigen. Er zal geen mens overblijven om te getuigen van deze stompzinnigheid!

 

Paus Franciscus schrijft een diepgravende encycliek Laudato Si en enkele Nederlandse Kamerleden reageren: “Ach, het is van de kerk.

Het zal wel niets zijn.” Dit laat precies zien wat er aan de hand is:

waarschuwingen worden in de wind geslagen omdat men met zichzelf bezig en met eigen belangen bezig is.  Is het dan vreemd dat er onvrede en angsten heersen in vele landen van de wereld, en ook in Nederland?

 

In die tijd van Jezus en in die tijd van Markus die in zekere zin ook onze tijd is, klinkt er een hoopvolle en waarschuwende oproep:

Wees waakzaam. Kijk verlangend uit. Blijf hoop koesteren op. Heb vertrouwen in. Blijf verlangen naar.

Want in die tijd van angst en onzekerheid groeit ook het Rijk van God dat komen zal. Het Rijk van God dat sterker is dan alle menselijke vermogens om deze aardbol en wereld in het niets te laten verdwijnen. Waarom mogen we er dan toch nog op vertrouwen dat onberekenbare mensen die de wereld te gronde kunnen richten, het niet zullen doen?

 

Waarom? Omdat er altijd waakzame deurwachters zullen zijn. En die deurwachters…. dat zijn wij. Wij mensen van de kerk. Wij mensen van Jezus en van God. Wij mensen die zich niet alleen met zichzelf bezig houden maar die oog hebben voor wat er werkelijk in de wereld hand is, en voor wat komen gaat.

 

Wij, deurwachters, hebben als waakzame mensen de opdracht onze gemeenschap te beschermen voor alle vormen van kwaad die de gemeenschap binnen dringen. Echt waar: we moeten een aantal stromingen buiten de deur zien te houden. Stromingen zoals:

  • De mens moet beoordeeld worden naar zijn economische waarde;
  • wij hebben meer rechten en meer eigenwaardigheid dan andere mensen;
  • wat volkswil genoemd wordt, willen alle leden van ons volk.

 

Als waakzame deurwachters moeten we elkaar ook wijzen op tekens waar iets goeds geschied. We moeten die gastvrij ontvangen en koesteren. Overal waar de menselijkheid wordt hoog gehouden moeten wij als kerk aanwezig zijn:

aandacht voor zieken, ontvangst van vluchtelingen, eerbied voor mensen met beperkingen, delen van voedsel en drinken. U kent ze wel; de werken van barmhartigheid zoals ze zijn afgebeeld op de mantel achter in de kerk.

 

Wij deurwachters, wij zijn ook dienaren die zich laten gezeggen door God. Door God die alleen onze Heer is.  Op Hem mogen wij ons vertrouwen stellen. Niet op hen die zich opwerpen als wereldleider of leider van een machtsblok. Aan Gods handen mogen wij ons overgeven. Wij , wij zijn instrument van zijn werkzame aanwezigheid in deze wereld.

 

Wij gelovigen van vandaag zijn deurwachters op de grens tussen de donkere mensenwereld en de lichtende wereld van God. Wij mogen elkaar erop wijzen dat het licht van Godswege het duister verdrijven zal. De eerste Adventskaars is ontstoken. In de nacht van Kerstmis zal Gods licht stralen een Mensenkind . Heb vertrouwen. Wees waakzaam.

 

Pastor

God, U komt ons tegemoet komt wanneer wij onze beden richten tot U, hoor ons bidden.

 

Lector       

God, onze Vader en onze Verlosser, toon  toch uw menselijkheid in de wereld van vandaag. Steun en sterk de mensen die naar vrijheid en rechtvaardigheid zoeken.

S t i l t e   Laat ons bidden.

 

Lector

God, onze Herder en Leidsman, toon uw zorgzaamheid en liefde aan onze samenleving. Leid ons op wegen van vrede en verzoening en breng ons nader tot elkaar.

S t i l t e   Laat ons bidden.

 

Lector  

God, Schepper en  Hoeder, wij bidden u voor land en volk van Burkina Faso, waar de tegenstellingen tussen rijk en arm zijn zeer groot zijn.

Meisjes en vrouwen worden uitgebuit, mishandeld en misbruikt.

Moge onze hulp hen ten goede komen.

Ook voor hen wil Jezus als redder komen.

S t i l t e  Laat ons bidden.

 

Lector

God onze Genezer en Heler, toon uw aandachtige zorg voor hen die ziek in zijn onze kringen; voor mensen die getroffen worden door baanloosheid; voor mensen die tegenslag op tegenslag te verduren krijgen.

toon uw goedheid aan mensen die om uw gunsten vragen.

Wij bidden voor onze eigen intenties.

s t i l t e

Wij bieden u deze gebeden aan op voorspraak van  de Z. Titus Brandsma.  Laat ons bidden.

 

Pastor

God, u bent de bron van menselijkheid in deze wereld.

Maak ons waakzaam om u te zien als u tot ons  komt.

Wil woning vinden in ons hart.

Amen.


Pastor Tom Buitendijk

Pastor Tom Buitendijk

Pastor Tom Buitendijk is pastor van onze parochie, vormt samen met pastoraal werker Leon Teubner het pastoraat, en is voorzitter van het parochiebestuur. Meer informatie en biografie »

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *