Inleiding

 

Op deze tweede zondag van de Advent ontmoeten we de figuur van Johannes de Doper. Hij is een charismatisch prediker die Jezus aan spreekt. Door hem geïnspireerd zal Jezus zijn zending beginnen. Vandaag roept deze profetische figuur ons op om de weg te bereiden zodat Jezus ook tot ons kan komen. Hij preekt een boodschap van bekering. Jezus zal komen om een boodschap van vreugde te brengen in woord en daad. Zijn licht zal over de wereld stralen. Ten teken hiervan ontsteken wij de tweede Adventskaars en zingen het lied: “Sla uw ogen op naar het licht, daar is de Heer. “ Staat ons hart wel altijd open voor Hem die komen zal? Vaak is ons hart vervuld van andere verlangens dan naar het Rijk van God. We zeggen wel dat het rijk van God het belangrijkste is, maar werken we er echt aan? Willen we zingend bidden om ontferming.  

 

Openingsgebed

God, U roept uw volk op de paden recht te maken en de weg te effenen voor uw komst. Help ons om ons om te keren naar U toe. Maak ons tot mensen die vol geloof en hoop verlangen naar uw komend Koninkrijk. Mogen wij u spoedig ontmoeten in Jezus, Uw Zoon, onze broeder en Heer in eeuwigheid.

 

Gebed over de gaven

God, U roept ons op tot gerechtigheid en vrede. Moge deze maaltijd een begin zijn van een nieuwe samenleving waarin U wilt wonen te midden van ons mensen. Zend over ons en deze gaven uw Heilige Geest en maak ons nieuw. Dit bidden wij u door Christus onze Heer. Amen.

 

Slotgebed

God, u schenkt troost en bemoediging aan mensen die willen leven in de gezindheid van Jezus. Moge zijn aanwezigheid in Woord en Sacrament ons dagelijks leven steeds vernieuwen. Houd ons oog gericht op de nieuwe samenleving die Jezus met ons beginnen zal. Dit bidden wij u door Christus onze Heer. Amen.

 

Overweging 

De woorden van de profeet Jesaja: “Troost, troost toch mijn stad”, zijn in zekere zin tijdloos geworden. Of beter gezegd: ze passen in iedere tijd. Als het herenkoor straks zingt: Consolamini, consolamini popule meus, dan raakt dat ergens een snaar van binnen. Deze woorden kleuren ons Adventsverlangen. Wij zoeken naar troost, naar bemoediging en naar innerlijke vrede. In de onrustige wereld van vandaag biedt geloof in God ons deze troost. God gaat in op ons verlangen. Geloof biedt troost. Maar pas op…
Deze troost wordt pas aangeboden nà bekering, nà een ommekeer in mentaliteit. De stad Jeruzalem – de samenleving waarin mensen wonen, leven en werken – kan pas troost ontvangen nà haar straftijd.
De samenleving heeft eerst zwaar te lijden gehad. Vaak door eigen schuld. Door eigen wijsheid. Door zich van God af te keren. Door een Godvergeten samenleving te willen zijn. Pas als alle ongerechtigheid uit stad en land verdreven zijn, kan God zijn woning vinden tussen de mensen. Ook deze woorden passen in iedere tijd.
In beide lezingen wordt gesproken over de woestijn. Een stem roept: “Bereidt een weg waarlangs de Heer komen kan. Draag zorg voor een effen en rechte weg.”
Een weg bereiden betekent een weg gaan. Er ontstaat alleen maar een weg door hem met eigen voeten te maken. Je moet zelf de stappen zetten. Om de richting van de weg te bepalen moet je wel weten waar je zit. Van daaruit kun je beginnen. Dus: Waar staan wij hier en nu in de samenleving van vandaag?
Lijkt onze samenleving op Jeruzalem, de stad van vrede en gerechtigheid? Kent onze samenleving nog de grondwoorden van het geloof: barmhartigheid, vergeving, liefde, nieuwe kans?
Heeft onze samenleving vaak niet de trekken van een woestijn?
De gedroomde samenleving waar we troost en bemoediging ontvangen is nog ver weg. Oss is nog geen Jeruzalem. Nederland land nog niet het beloofde land. Wij zitten in zekere zin in verwoestijnde samenleving. We zoeken een weg om er uit te komen. En die weg moet een andere weg zijn dan die we nu begaan! Nu raken we steeds verder en dieper de woestijn in. Ommekeer is nodig! Bekering! Een woestijn wordt gekenmerkt door tegenstellingen: overdag gloeiend heet, ’s nachts bitter koud. De woestijn is dor en droog, maar bij een beetje neerslag bloeit de woestijn met de mooiste bloemen.
Een woestijn is een plek van eenzaamheid waardoor je tot diepere zelf komt zoals Johannes de Doper. Je gaat scherper zien wat er aan de hand is in kerk en samenleving. Johannes ziet scherp en voelt zich geroepen het onrecht aan de kaak te stellen en nieuwe wegen te wijzen. Johannes nodigt stad en land, Jeruzalem en Judea uit om naar de woestijn te komen. Van daaruit kunnen mensen zich opnieuw oriënteren. En als bekeerlingen een nieuwe start maken. Door het doopwater van de Jordaan heen nieuw land binnen. Jeruzalem nieuw.
Als we vandaag de troost van Godswege willen ontvangen, moeten we de verwoestijning van ònze samenleving helder onder ogen zien. Dan alleen kunnen wij tot bekering komen. We moeten toegeven dat ook wij niet zonder schuld zijn dat de samenleving woestijntrekken heeft.
Wanneer wij de groei van de economie belangrijker vinden dan het welzijn van mensen, dan zal de verkilling in de samenleving toenemen.
Er komen koude winters aan in de zorg voor ouderen, in de zorg voor mensen met beperkingen. Wie niet nuttig is, wordt niet gezien en telt niet mee. De economie groeit voorspoedig, maar is onze samenleving er gelukkiger en warmer van geworden? Reken er maar op: verhalen zullen steeds schrijnender worden.
Wanneer wij tegenstellingen blijven creëren van wij en zij: arm – rijk, slecht opgeleid – goed opgeleid, allochtoon – autochtoon, zullen wij zelf vuurtjes van onrust blijven stoken. Hete zomers staan ons te wachten. In het onderwijs lopen de leraren zich al warm. Mensen aan de onderkant van de samenleving worden boos. Wanneer wij geen zorg dragen voor het milieu en geen eerbied hebben voor de schepping als gave Gods, zal deze aarde uitgeput raken en onbewoonbaar worden voor komende generaties. Wanneer wij de aarde beheersen in plaats van beheren, blijven woestijnen letterlijk groeien. In de samenleving en in de natuur.
Wanneer de kerk een gezelligheidsvereniging wordt, waarin de stem van de profeten zoals paus Franciscus is, niet meer worden gehoord, zullen kerk en godsdienst steeds meer verdwijnen uit onze samenleving. In een Godvergeten samenleving geldt het recht van de sterkste en wordt de kwetsbare klein mens naar de rand gedreven van de maatschappij. Egoïsme triomfeert! Juist daarom is de oproep van Johannes de Doper tot ommekeer uiterst actueel. Een keer van onszelf af en een keer naar God toe zijn hoogst nodig. Maar: willen wij op een keerpunt in ons leven staan? Maken we serieus werk van een rechte weg waarlangs God ons tegemoet kan komen?
Wij staken de tweede Adventskaars aan als teken van hoop. Hoop alleen voor onszelf of voor heel de wereld?
Wij houden een Adventsactie voor meisjes en jonge vrouwen in Burkina faso. De hele me too actie heeft wereldwijd wat losgemaakt. Op de tv gaat veel aandacht uit naar ministers, filmsterren en senatoren die zich schuldig hebben gemaakt aan misbruik. Wij, mensen van de kerk, willen hulp bieden aan naamloze misbruikte meisjes. De groten der aarde redden zich wel maar die hulpeloze meisjes in het armste land van de wereld! De deurcollecte is een mooie steun. Maar meer nog zeggen we: “jullie zijn iemand, jullie tellen mee, horen erbij”. Consolamini. consolamini, popule meus. Als wij volk van God zijn; zij niet minder.  Volgende week zondag willen de armste gezinnen in Oss nabij zijn. Dan zamelen we houdbare voedingsmiddelen in voor de voedselbank. Dit zijn allemaal stapjes die samen een weg vormen om van de woestijn een leefbare wereld te maken. Maar de voornaamste stap die wij moeten zetten is toch een innerlijke stap: durf ik te gaan leven in de gezindheid, in de mentaliteit van de Komende. Durf ik een mens van God te worden, durf ik met Jezus, het Kind van Bethlehem, een nieuw begin te maken met de samenleving.
Een samenleving waar Gods komend Rijk van gerechtigheid en liefde centraal staat. Als wij die heroriëntatie aan durven is er toekomst. Als wij ons niet bekeren groeit de Godvergeten woestijn steeds verder. Maar… dat wilt u toch niet! Neen toch zeker!

 

Pastor: Keren wij ons tot God die door de woestijn van het leven heen ons tegemoet wil komen.

 

Lector

Voor de wereldkerk, de kerk van ons bisdom en voor onze parochiegemeenschap. Dat wij de woorden van de profeet Johannes verstaan en ons bekeren. Dat wij wegbereiders worden voor Gods komst in onze samenleving.

S t i l t e Laat ons bidden.

 

Lector

Voor de samenleving in onze stad en in ons land. Dat wij in Jezus’ Naam warmte en licht brengen aan wie in duisternis zitten; dat wij troost en bemoediging schenken aan wie geen uitzicht hebben. Help ons telkens opnieuw een begin te maken met het Rijk Gods in ons midden.                  S t i l t e Laat ons bidden.

 

Lector

Wij bidden voor de zuster van de Goede herder in Burkina Faso die misbruikte meisjes en vrouwen opvangen. Dat deze meisjes hun waardigheid terug vinden en recht op door het leven kunnen gaan. Wil goed God, aan deze mensen uw troost, bemoediging en genezing schenken.               S t i l t e Laat ons bidden.

 

Lector

Voor ieder van ons persoonlijk. Dat wij de moed hebben onrecht te benoemen en te herstellen Dat wij barmhartig en mild zijn tegenover hen die verkeerde wegen bewandelen. Help ons elkaar op de weg van Jezus te houden om Hem te begroeten als Hij komt.          S t i l t e Laat ons bidden.

 

Pastor

Verhoor de gebeden van uw volk en schenk ons uw heil in Jezus de komende Redder. Amen.

 

 


Pastor Tom Buitendijk

Pastor Tom Buitendijk

Pastor Tom Buitendijk is pastor van onze parochie, vormt samen met pastoraal werker Leon Teubner het pastoraat, en is voorzitter van het parochiebestuur. Meer informatie en biografie »

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *