Eerste zondag van de Advent 2 december 2018

De evangelielezing roept een sfeer van angst af. De volken zullen het besterven schrik. Op wereldniveau zijn er inderdaad redenen om bang te worden.  Er is geen vertrouwen wekkend leiderschap meer in de wereld. Noch in de politiek, noch in de wereld van de godsdiensten,noch in sociale instellingen. Er is geen charismatisch figuur meer om naar op te zien. Zelfs een man als paus Franciscus heeft te maken met verzet van zijn naaste medewerkers. Mensen die meer in de letter en in de leer geloven dan inde liefde en pastorale zorg. Veel mensen voelen zich als los zand in de ruimte zweven en zoeken naar verbinding. Ook op Nederlands niveau is bij velen de angst niet weg te denken. Hoe kun je uit armoede omhoog komen als de regelgeving je telkens neerdrukt? Wat moet ik met mijn leven aan als ik oud en gebrekkig word? Kan ik dan ergens terecht? Kan ik ooit werk vinden met mijn opleiding? Ben ik wel nodig in de samenleving van morgen? Op wiens steun kan ik rekenen?  Op de politiek, op de gemeentelijke overheid, op de kerken misschien? Een nieuwe rekenmethode van het Centraal Bureau voor Statistiek  vertelt ons dat er minder armen zijn in Nederland. Kunnen kinderen die zonder ontbijt naar school gaan, daarvan eten? Onze samenleving valt steeds meer uiteen in belangengroepen die het eigenbelang voorop stellen.  Verbindende elementen als godsdienst en levensovertuiging worden tot de private sfeer gerekend. Maar zoals iedereen weet, angst is een slechte raadgever. Wie zich door angst laat leiden komt niet ver. Die verzandt al gauw in het moeras van ongefundeerde meningen, van ondoordachte kreten, van wrokkige boosheid, van afkeer van alles wat niet eigen is.  Dat maakt Nederland niet mooier. De evangelielezing die de angst oproept laat ook een andere kant zien.“ Heft uw hoofde omhoog want uw verlossing is nabij”. “ Krimp niet van angst ineen ;recht je rug, en kijk omhoog”. Dan zul je de Mensenzoon zien die orde komt scheppen in de chaos. Hij zal  de mensen die alleen maar zorgden voor hun eigen belang, weg sturen. Hij zal  met de mensen die bezorgd waren om anderen en hen aandacht  schonken een nieuwe samenleving opbouwen. Een samenleving waarin ieder tot zijn recht kan komen,waarin kinderen in veiligheid en vrede kunnen opgroeien, waarin geweldloze oplossingen worden gezocht voor conflicten, waarin milieuproblematiek en klimaatverandering serieus genomen worden.  Want morgen moet deze wereld toch ook nog bewoonbaar zijn voor de kinderen van vandaag. In de Advent bereiden we ons niet voor op de komst van baby Jezus.  Wij zien uit naar de geboorte van een mens die ten volle Gods Zoon zal worden. Iemand om naar op te zien, om te vertrouwen, om na te volgen. Hij brengt licht in de soms  zo duistere wereld; Hij gaat ons voor op de weg naar medemensen ;Hij houdt in ons de hoop levend op een nieuwe samenleving. Hij – Gods Zoon – heeft ons het voorbeeld gegeven van dienende liefde ten dode toe. Bij dienende liefde ten dode toe mogen we ook denken aan pater Titus Brandsma.  Hij werd geschopt en geslagen. Hij bleef een spoor van Gods liefde zoeken in deze beul. We mogen denken aan pater Frans van der Lugt  in Syrië die zijn mensen – moslimvrienden en christenen – niet in de steek wilde laten. Hij is door extremisten dood geschoten. We mogen ook denken aan de  zeven trappisten van Thibirne in Algerije  die in 1996 door fundamentalisten zijn vermoord. Zij bleven in Algerije uit solidariteit met de moslimbevolking.  Zij worden binnenkort met twaalf andere religieuzen zalig verklaard.  Deze martelaren – onze medechristenen dus –lieten zich niet leiden door angst.  Zij namen de verantwoordelijkheid op zich van een toekomstige wereld.  Een wereld waar ze op hoopten, waar ze naar uitzagen, een wereld waar mensen voor mensen leven. Een wereld van solidariteit. Ook al beseften ze deze nieuwe wereld niet mee te maken, ze gelòòfden erin. In plaat van je te laten leiden door angst verantwoordelijkheid opnemen voor een nieuwe wereld: wie durft dat aan? Mensen die niet verder kijken dan hun eigen belang zeer zeker niet. Van die mensen zijn er heel veel. Misschien horen ook wij er soms wel bij. Wij die ons voorbereiden op het komende kerstfeest: wij durven toch dromen van licht en vrede voor alle mensen van goede wil!  En als we samen hardop dromen, kunnen we dan al niet een begin maken. Een stukje verantwoordelijkheid voor een betere wereld. Te beginnen in Oss.   Met het oog op medechristenen in Syrië voor wie we de Adventsactie houden.Met liefde voor de kinderen die met ons en nà ons deze wereld bewonen. Durf verantwoordelijk te zijn. Heft uw hoofden omhoog, want je verlosser is de komende.  Zie met verlangen naar Hem uit.

Categorieën: Overwegingen

Pastor Tom Buitendijk

Pastor Tom Buitendijk

Pastor Tom Buitendijk is pastor van onze parochie, vormt samen met pastoraal werker Leon Teubner het pastoraat, en is voorzitter van het parochiebestuur. Meer informatie en biografie »

0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *