Tweede zondag van de veertigdagentijd 17 maart 2019  

Troost en licht door pijn heen .   

“ Dat er troost en licht zal zijn  Dat jij ons optilt uit de pijn Daar vertrouw ik op.”  Dit zullen we straks zingen bij de voorbede. Maar het is tegelijkertijd ook een soort geloofsbelijdenis:  Daar  vertrouw ik op.  Je spreekt je vertrouwen uit dat God nabij zal zijn op de momenten dat je niet zeker van Hem bent; dat je twijfelt of Hij er voor je is; dat je niet voelt dat Hij je optilt.  Al die mooie beloften van God: wat heb je er aan als je niet ziet dat ze waar worden? Als je in plaats van vervulling alleen maar mislukking of tegenslag ervaart?   

Voor veel mensen in onze samenleving zit het dagelijkse leven niet mee. Onze welvaart is misschien niet in het geding. Hoewel het aantal armen in ons rijke land steeds groter wordt  Vaker en algemener zijn er tegenslagen  in ons welzijn. Als je partner weg valt door de dood …. Als ziekte jou of je dierbaren treft …. Als je baanloos wordt of geen werk kunt vinden ….. Als je relatie of je huwelijk stuk loopt… Is God er dan met zijn licht en troost?  In zo’n situatie beginnen sommigen weer met bidden. Bidden als uitweg uit verdriet, maar ook bidden om perspectief, een nieuw begin.   

In de lezingen van vandaag komen we Abram en Jezus tegen. Op momenten dat hun toekomstperspectief onzeker was en zij zich niet zeker voelden van Gods nabijheid en steun, trokken zij zich terug in gebed.  

Abram.  Hem was een land,  rijkdom en nageslacht toegezegd.  Maar wat heb je aan land en rijkdom als je niemand hebt om het na te laten, als je niemand hebt om jouw naam te laten voortbestaan, als je dreigt te verdwijnen on het naamloze niets? Abram bidt om een zoon. In een voor ons vreemd ritueel slacht Abram dieren en legt de stukken vlees in twee partijen. In de nacht als het  donker is  gaat God als een vurige fakkel tussen de dode dieren door.  Op die manier sluit God een Verbond. Als je Mij vertrouwt Abram zal ik land en rijkdom schenken aan je nageslacht dat komen gaat.  Als je niet vertrouwt, wees dan vervloekt. Je zult het lot van de dieren ondergaan. De dood.  Alleen door te vertrouwen kun je leven. Wie niet vertrouwt gaat dood.   

Jezus. Vorige week hoorden we hoe Jezus in de woestijn was beproefd : Wat betekent het dat ik God welbeminde Zoon ben?  Hij heeft de beproevingen van de in de war schopper, de duivel, overwonnen.  Hij is trouw gebleven aan God, zijn Vader.   Hij is begonnen met de verkondiging van het Rijk van God, van een samenleving van recht en vrede, een samenleving gebaseerd op liefde en de bereidheid elkaar te vergeven.   Maar met die paar leerlingen is Hij niet veel verder gekomen.  De tegenstand en de tegenwerking van religieuze leiders  is aanzienlijk. Hij waagt het erop naar Jerusalem te gaan om daar in het centrum van de  joodse godsdienst – in de tempel – zijn visie op God en Gods beloften te verkondigen.   

Onderweg gaat Hij de berg op om er te bidden. Hij neemt drie leerlingen met zich mee. Al biddende verandert Jezus van gedaante.  Biddend  tot God wordt Hij door God geraakt. Gods licht doorstraalt Hem helemaal; Hijzelf wordt lichten licht. Twee gestalten staan bij Hem. Mozes en Elia.   Ze spreken over de uittocht, over zijn heengaan in Jeruzalem: de dood aan het kruis die hem te wachten staat  Van Mozes kennen we zijn graf niet. Elia is van de aarde naar de hemel gerukt op vurige paarden.  Beiden hebben de dood niet gesmaakt.  Ze bemoedigen en sterken Jezus.  Het is juist wèl zijn specifieke roeping om de weg dóór de dood héén te gaan!   Heel de Schrift – Wet/Mozes en Profeten/ Elia  –  getuigen ervan.  De dood zal niet het laatste woord hebben. Gods witte licht zal alle duister overwinnen.  Jezus, staande in het volle licht  en van licht vervuld, is even reeds de Verrezen Heer van Pasen.  Nu reeds  even …. maar aan het eind van zijn weg wachten even goed nog kruis en dood.  Maar Hij weet nu:  in de nog duistere toekomst zal God Mijn licht zijn.   

Ondertussen zijn de drie leerlingen door slaap overmand. Zij horen het gesprek over dat  heengaan, over de verheerlijking door de dood heen niet. Zij zien als ze wakker zijn alleen de verheerlijkte gedaante van Jezus en van Elia en Mozes. Dat  prachtige visioen wil Petrus vast houden.  Maar…. wij kunnen het goddelijk licht nooit in onze handen pakken. Wie een visioen tastbaar wil maken laat het verdwijnen.  Heerlijkheid kan alleen geschonken worden aan het einde van de weg. Een weg die je biddend om vertrouwen en in vertrouwen biddend,  moet afleggen.  Het is niet anders: leven gaat door pijn en moeite, door tegenslag en tegenslag heen. Alleen door beproevingen heen worden we gelouterde mensen.   

Gods licht  trekt zich terug boven een donkere wolk.  Uit die wolk klinkt een stem: “Dit is mijn Zoon, luistert naar Hem”.   Wat God ons te zeggen heeft, zal Jezus ons in woord en daad  tonen.  Wie Jezus  ziet, ziet de Vader. Wie Jezus’ weg volgt, komt bij God uit.  Wie doet zoals Jezus, doet Gods wil.  Wat van ons, leerlingen van Jezus, verwacht mag worden, is het vertrouwen dat in onze soms  duistere toekomst God ons licht zal zijn. Dat Hij licht en troost zal zijn, dat Hij optilt uit de pijn.  Niet nu direct maar aan het einde van de weg.

 Vertrouwen  is je toekomst uithanden geven en  in Gods handen leggen.  Je moet het maar durven ! In gebed kun je daartoe de kracht vinden.  Als je partner wegvalt voel je je losgescheurd. Je hele leven wankelt. Je voelt de rafelranden van het  leven. Biddend wordt de pijn verzacht en durf je je langzaam aan opnieuw toe vertrouwen aan het leven.  Wanneer je ziek bent,  maakt het vertrouwen je niet beter.  Misschien ben je minder wanhopig in je verlangen naar beterschap. Biddend leer je aanvaarden en opent zich een weg om met ziekte te kunnen leven Wanneer je ontslagen wordt, zal vertrouwen op God, je geen nieuwe baan geven. Misschien zie je dan andere wegen  om je leven zinvol te besteden.

Door te vertrouwen op God kun je anders in het leven komen te staan.  Minder krampachtig, minder veeleisend, minder berekenend.  Je wordt door op God te vertrouwen zelf  een ander mens.     Wij kunnen onze toekomst  niet maken; we mogen onze toekomst uit Gods hand ontvangen.  Vanuit het duister straalt Zijn licht ons tegemoet. In zijn licht worden we eens opgetild uit dood en pijn en zullen we verheerlijkte mensen zijn. Mensen van Pasen.  Daar vertrouw ik op.           

Categorieën: Overwegingen

Pastor Tom Buitendijk

Pastor Tom Buitendijk

Pastor Tom Buitendijk is pastor van onze parochie, vormt samen met pastoraal werker Leon Teubner het pastoraat, en is voorzitter van het parochiebestuur. Meer informatie en biografie »

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *