De eerste lezing uit de profeet Jesaja geeft ons een sleutel in handen om de parabel van Jezus te verstaan.

“Uw gedachten zijn nu eenmaal niet mijn gedachten; mijn wegen niet uw wegen”. Kortom, God heeft andere maatstaven dan wij mensen.

Bij eerste lezing klinkt de parabel behoorlijk irritant. Van binnen uit verzet je je tegen die ongelijke behandeling. Als vanzelf komt het in je op dat mensen die harder gewerkt hebben dan ook meer moeten krijgen. Dat is toch de logica van loon naar werken. Die landeigenaar handelt echt onrechtvaardig. In de ogen van mensen…..

Deze week starten veel cao – onderhandelingen. De vakbonden vragen om 5 % loonsverhoging.  De regering geeft 2 miljard aan grote bedrijven om te investeren. Gevoelsmatig zeggen we ‘ja’ tegen de partijen die om structurele loonsverhoging vragen voor onze helden in de zorg. De toegezegde bonus van 1000 euro  valt in het niet bij de bonussen die directeuren van banken en grote bedrijven elkaar toespelen. Kun je nou deze parabel op de onderhandelingstafels leggen en zeggen: kijk zo kan het ook! ?

En als we het in groter verband trekken: zijn wij in Nederland zó belangrijk voor de wereld dat wij vanzelfsprekend een goed leven mogen leiden terwijl er elders mensen als overbodig behandeld worden? ‘Niemand heeft ons gehuurd’.  Met al hun capaciteiten en talenten vinden we vluchtelingen en mensen in oorlogs – en hongerlanden overbodig.

Is het op puur menselijk niveau denkbaar dat we honderd mensen willen helpen door honderd andere mensen niet te helpen. Deze onmenselijke houding is niet hardvochtig want je doet toch iets goeds, zegt men dan.

Kun je de parabel van de harde werkers en de mensen die niet gehuurd worden, op de tafels van politici leggen? Kijk, het is toch wel een béétje menselijk, deze koehandel. Als we deze parabel nemen als leidraad voor sociaaleconomische of voor politiek handelen, dan komen we er nooit uit. Economie en politiek draaien altijd om keuzes. In die keuzes worden belangen verdedigd of ontkend. Het gaat altijd om de menselijke maat en die is …..in een aantal opzichten vaak ondermaats. Het is een menselijke kijk die begint bij: wat heb ik eraan! We bekijken alles vanuit óns perspectief.  Heb ik genoeg?

Kan ik méér krijgen? Waar heb ik recht op? Heeft een ander niet meer? Heeft een ander niet teveel?  We zijn – bewust of onbewust – berekenende mensen. Rekenaars die graag naar zichzelf toe rekenen uit angst te kort te komen.

Velen ook uit angst om minder te hebben dan een ander. Het is toch héél erg dat die vluchtelingen die weken op een bootje op zee hebben rondgedobberd, die weken in een kamp op eiland hebben gezeten, en die drie jaar in asielzoekerscentrum hebben gewoond nu uitgerekend hier een huisje krijgen, terwijl mijn zoon van twintig al twee jaar ingeschreven staat voor een huis. Dat vindt u toch ook heel erg!, pater. Zeg dan eens ‘neen’. ‘Neen dat vind ik niet erg’. Onze menselijke wegen, onze menselijke gedachten……

In de parabel kijkt de landeigenaar in wie wij God zelf vermoeden, vanuit een ànder perspectief. Hij wijst ons op een àndere vorm van economie. Hij geeft iedereen – de werkers van het eerste uur en van het elfde uur – één denarie. Hij geeft daarmee het dagloon dat overeen gekomen is en dat iedereen nodig heeft om rond te komen.  Voor God zijn alle mensen gelijkwaardig en nodig. Ook mensen die wij overbodig vinden tellen bij Hem mee.

Op grond van wat God je geeft, kun je de mensen niet in een rij zetten van harde werker tot profiteur, van iemand die hard nodig is tot iemand die nauwelijks gewerkt heeft. Hij huurt iedere mens in om aan Zijn Rijk te bouwen, om de oogst van zijn wijngaard binnen te halen. Morrende mensen zeggen: Hij stelt de laatkomers gelijk met ons. Hij zegt dan: zijn zij minder mens dan jij?

Mensen die boos worden vraagt Hij: ben jij kwaad omdat ik goed ben? Bedenk dat ook  jij niet gehuurd had kunnen zijn.  Mensen die jaloers worden vanwege gelijke beloning vraagt Hij: kom jij te kort? Ik geef je toch de overeengekomen denarie!  Vind jij dat anderen niet het nodige voor een dag hoeven te hebben.

In deze corona tijd worden we allemaal met de neus op de feiten gedrukt. Het menselijk leven is niet in alle opzichten maakbaar en beheersbaar. Naast het vele verdriet en de vele ontregelingen die corona met zich mee brengen kunnen we ook kijken naar de positieve kanten die aan de crisis zitten. Saamhorigheid en solidariteit. Verantwoordelijkheid en zorgzaamheid.

Eenvoud en soberheid.  We ontdekken waarden waarmee wij de wereld en de samenleving méér kunnen doen gaan lijken op het komende Rijk van God. Ook dat Rijk van God hebben we niet in eigen handen.

Wij mogen het bij stukjes en beetjes ontvangen uit Gods handen.

In deze corona tijd biedt God ons andere wegen aan dan die we gewend zijn te gaan. De toekomst is niet de het herstel van de oude wereld, maar het bouwen aan een nieuwe wereld. De toekomst is niet de verdediging van mijn eigenbelang en de groei-economie, maar verantwoordelijkheid willen dragen voor mensen die aan onze zorgen zijn toevertrouwd.

De toekomst is niet zelfverrijking door zelfontplooiing, maar mijn talenten en capaciteiten inzetten voor hen die mijn hulp nodig hebben. De toekomst is niet zorgen dat ik niets tekort kom, maar naar vermogen delen van wat ik zelf ontvangen heb.

De toekomst is niet tot elke prijs terug te keren naar mijn eigen weg en levenswijze, maar het wagen op weg te gaan naar de ander die mij als zuster of broeder gegeven is.

De toekomst tegemoet leven vraagt om een groot vertrouwen.

Het vertrouwen dat er een God is die van mij en van alle mensen houdt.

Een God die op menselijkheid bedacht is en ons behoeden wil voor het zakken onder de grens van menselijkheid.

In Jezus ontvangen we een broeder die dat vertrouwen ten einde toe beleefd heeft. Die trouw bleef aan de menselijkheid tot op het kruis.  Hij gaf zijn leven.

Hij doorstond de crisis en opende een nieuwe levensweg.

Een weg waarop God naar ons toekomt als wij wèg kijken van onszelf en onze blik op Hem richten. Hij wijst ons nieuwe wegen. Hij geeft ons wat wij voor die dag nodig hebben: één denarie, een stukje brood van eeuwig leven en een slokje wijn van verbondenheid.


Pastor Tom Buitendijk

Pastor Tom Buitendijk

Pastor Tom Buitendijk is pastor van onze parochie en is voorzitter van het parochiebestuur. Meer informatie en biografie »

0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *