Om te weten wie je bent, moet je weten waar je vandaan komt

In 2004 kwam er een einde aan een pijnlijk besluitvormingsproces dat ook het einde zou gaan betekenen voor de Scheppingskerk, die met geld dat door de parochianen nog maar net was gerenoveerd. We waren met elkaar de pijn nog niet te boven van twee kerkculturen die elkaar moesten zien te vinden en daar kwam nog eens overheen dat het kerkgebouw moest sluiten van de gemeenschap die minder klerikaal gestructureerd was.


Dit is één van de vier artikelen over de oorsprong van onze parochie:

  1. Osse Karmel 1890 – heden
  2. Parochie Oss Zuid (1956 tot 2004)
  3. Ruwaardparochie (1968 tot 2004)
  4. Titus Brandsmaparochie Oss (2004 tot heden) (dit artikel)

Van veel parochianen van de Ruwaard werd met dit besluit te veel gevraagd. Ze keerden de parochie hun rug toe en gingen kerken in de H. Hartparochie die meer verwant leek met de Ruwaard wellicht ook vanwege hún nieuwbouwwijk Ussen. Bestuurders Maarten van de Sanden en Jan van Zutphen hadden vanuit de twee vroegere parochies een kluif aan verzoenen en verbinden. Dat is nooit meer helemaal gelukt. Argumenten vanwege de financiële krapte en de personele beperkingen, hebben nooit helemaal kunnen overtuigen.

Ook de nieuwe teamleider Pater George Zeegers zou er zijn tanden op stuk bijten. Hij zette zich vooral randkerkelijk in door emanipatieperspectieven te ontwikkelen voor kansarme mensen. Hij paste in zijn pastorale aanpak ook meer bij de praktijken van de Ruwaard. Leken gingen –tenzij nabestaanden nadrukkelijk anders wensten– uitvaarten verzorgen.

Zijn ambities waren niet primair binnenkerkelijk vooral leken droegen de parochie (Toon Jagers, Thea Wagemakers, Peter Lammers, Maria Wegh, Toos Wiersma, Ineke Broers, Femia Aarts, Riet Sanders, Adriaan vd LaarEls Corsten en nog 200 andere vrijwilligers). Pater Theo Lamers o.carm was pastoraal actief en pastoraal werker Leon Teubner met vormingswerk. Deze situatie heeft een crisis teweeg gebracht die door ingrijpen van de prior-provinciaal kon worden bezworen. Hij zorgde ervoor dat oude bestuurders plaats maakten voor een nieuw bestuur dat in de persoon van voorzitter Harrie Faassen en penningmeester René Peters de kerkfabriek weer op de harde weg wist te brengen. De personele bezetting werd teruggebracht met vier betaalde krachten.

En toen werd pater Zeegers o.carm ongeneeslijk ziek. Dat ging in een snel tempo bergafwaarts. Hij heeft bij alle ellende vanwege zijn ziekte kunnen genieten van een enorm medeleven en de mantelzorg van Toos Wiersma. Vooral buiten de parochie bleek hij als een soort pater van de armen erg geliefd. We hebben afscheid van hem genomen vanuit een overvolle St. Jozefkerk gevuld met mensen uit Oss en omgeving en in Zenderen vanuit een kloosterkerk gevuld met parochianen uit Almelo die hem na zoveel jaren nog niet vergeten waren.

Met de neus op de feiten gedrukt, moesten we ons neerleggen bij het gegeven dat er geen Nederlandse Karmelieten beschikbaar waren om de pastorale taken van pater Zeegers op te volgen. Pater Tom Buitendijk was niettemin op verzoek van prior-provinciaal Jan Brouns een wissel te maken naar onze Osse parochie, voor zijn laatste periode. De optimistische gedachte dat er in Indonesië wel Karmelieten te vinden zijn die in Nederland willen komen missioneren ondervindt veel goodwill, maar stuit ook een botsende mentaliteit en volksaard.

Pater Buitendijk en het kerkbestuur leggen er zich bij neer dat we met Tom de laatste Karmeliet als parochieherder hebben. We zullen als parochie opgaan in een conglomeraat van parochiekerken met een regionaal pastoraal team en een regionaal bestuur. Daar werken we ook naar toe. Maar we willen dat doen als een parochie die liturgisch en in haar pastoraat gekend is om haar aandachtige zorg en in haar diaconale aanpak als empathisch en meelevend en altijd gericht op verbindende samenwerking.


<< Vorige periode:  Parochie Oss Zuid (1956 tot 2004)
<< Vorige periode: Ruwaardparochie (1968 tot 2004)


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *