8 maart Tweede zondag van de Veertigdagentijd  “Heel even Pasen”

Op Aswoensdag heb ik in Cortefoort – een verpleeghuis achter de kapel van het vroegere ziekenhuis – het askruisje uitgereikt aan een groepje hoogbejaarden.  Ik zei daarbij: Mens, gedenk dat je maar stof bent, maar God zal je doen léven. Dat zeg je dan tegen mensen die echt al naar de achteruitgang van het leven lopen, die vaak ook niet meer weten wat gisteren en morgen is, die gevangen zitten in hun eigen soms onrustige geest.

Bij de woorden: ‘God zal je doen leven’, lichtte bij een oude dame haar ogen op. Er verscheen een glans in. Heel even straalde ze van binnenuit. God liet haar even zien zoals ze ten diepste was. De glans was weer zo verdwenen.

Maar toch…. mensen leven van licht. Mensen léven pas als Gods licht in hen doorbreekt.

We kennen allemaal wel de ervaring dat we òp leven als het zonlicht weer verschijnt. Een zonnige dag na alle dagen regenweer, doet een mens goed. In sombere dagen kan een goed woord ons zicht geven op de toekomst.

Het is nooit zo donker of het wordt ook wel weer licht.

Licht heeft altijd iets van God weg: warmte, liefde, nieuw zicht.

De lezing van het evangelie gaat over licht.

In het oude of eerste testament zijn bergen plaatsen van Gods ontmoeting. In ontoegankelijk licht woont God daar, onbenaderbaar hoog in de hemel.  Voor wie Hij als zijn wetgever of profeet kiest, daalt Hij neer en spreekt Hij met hen.

Mozes ontvangt op de Sinai de Wet: Hij zal de wetgever van Israël zijn. Mozes heeft gezegd….Bij Mozes staat geschreven….  Vàn Mozes wordt gezegd dat zijn gezicht zó straalde dat hij voortaan een doek voor zijn hoofd liet hangen.

Zo verblindend was zijn gelaat. Gods licht zat als het ware vastgeplakt op zijn gezicht. Mozes, echt een man Gods.

Elia, de profeet en man Gods, ontvangt op de Horeb zijn opdracht: ga terug door de woestijn naar de wereld van mensen, getuig van Gods gerechtigheid en  bestrijd de afgoden.  Toen God aan hem voorbij trok verborg Elia zijn gezicht in zijn mantel. God was niet om aan te zien in zijn verheven grootheid. Hij hòòrde Gods stem en zag Hem slechts in het voorbijgaan.

In het spoor van deze twee grootheden ontmoeten we Jezus op de berg.

Zijn gedaante wordt veranderd: het is God die in Hem aan het licht komt.

Zijn gelaat gaat van binnen uit stralen. Alles in hem wordt licht. Zijn kleren worden glanzend als licht dat een nieuwheid schenkt aan alles wat het aanraakt. Heel even breekt het licht van Pasen door.

Als Petrus dat ‘heel even Pasen ‘ wil vasthouden door drie tenten te bouwen , grijpt God in.  Uit een lichtende wolk spreekt God stem:

Dit is mijn zoon, luistert naar Hem.

Dit is mijn Zoon – de verheerlijkte Heer die jullie even gezien hebben;

Dit is mijn Zoon – de mens die op weg is naar lijden en dood, omdat Hij mijn liefde een menselijk gezicht geeft.

Door vrees bevangen werpen de leerlingen zich ter aarde neer.

Jezus raakt hen aan: Staat op, wees niet bang, nu kunnen we verder.

Van de berg àf gaan zij weer de vlakte in waar de mensen een bevrijdend woord willen horen, verlangen naar genezing, vergeving willen ontvangen en verbondenheid en gemeenschapszin willen ervaren.  Jezus, vormt met hen die in het donker gevangen zitten en samen met hen die buiten de maatschappij gezet zijn, een nieuwe gemeenschap van onderop waarin mensen elkaar sprankjes licht en hoop aan reiken.  Overal waar het donker is,  laat Jezus – al is het maar heel even – een spoor van goddelijk licht na. Hij is Gods mens geworden liefde.

Vindt u het een vreemde gedachte dat Jezus die op weg is naar Jeruzalem om daar bespot te worden en door mensenhanden gedood te worden, in het niemandsland tussen Griekenland en Turkije loopt?

Vind u het een vreemde gedachte dat Hij daar loopt tussen kinderen en oude mensen, tussen oorlogsslachtoffers en mensen die een beter leven zoeken voor hun kinderen?

Wat ik vreemd vind is dat deze weerloze en machteloze mensen beschreven worden als hordes vreemdelingen die de toekomst van Europa bedreigen.

De Europese Unie is solidair…. met Griekenland dat zijn grenzen sluit.

De Europese Unie belooft hulp …. om de grenzen met militairen te bewaken.

Aan de andere kant van het prikkeldraad roept een man: brood, brood, hebben jullie brood! Hebben jullie brood voor onze kinderen!

Vindt u het een vreemde gedachte dat Jezus tot op de vandaag lijdt in het prikkeldraad dat ook uit naam van Nederland met ons geld daar gespannen is?

Weet U: een makkelijke oplossing voor deze cynische handelwijze van Turkije is niet voorhanden. Voor een groot gedeelte is de situatie ook onze schuld.  Wees eerlijk: de huidige Europese noodmaatregelen mogen niet als een oplossing verkocht worden. We mogen niet koud en onverschillig zijn voor dit lijden. Onmenselijkheid in woord, gedachte en daad kan nooit een oplossing zijn. In het verzuim een menselijke oplossing te zoeken krijgt het kwaad een gezicht. De kerken hebben een ander verhaal dan angst en van zich bedreigd voelen. Wij – vraagteken –  geloven in menselijke waardigheid en dat goedheid geen grenzen kent.

Langs de grenzen van Griekenland, Syrië en Turkije loopt Jezus naar Jeruzalem toe,  de stad van zijn lijden en dood. Met Jezus mee lopen Mozes en Elia. Mozes de Wetgever, die heel het leven ordent naar Gods beloftevolle toekomst. Als je je aan de geboden houdt zul je het beloofde land bewonen. Alle geboden vat Jezus samen in: heb God lief en de naaste als je zelf, hij is een mens als jij. Hij is een mens als jij: is ieder Syrisch kind, is iedere Afghaanse vrouw, is iedere Eritrees meisje of jongen. En Elia loopt mee. Hij die tegen machthebbers in blijft vasthouden dat God, en God alleen, Heer is. Alle profetenwoorden kunnen worden samengevat in dit profetenwoord: “Er is jou, mens, gezegd wat goed is: je weet wat de Heer van je wil: niets anders dan recht te doen, trouw te betrachten en nederig de weg te gaan van je God”.

Als wij met Jezus, Mozes en Elia meelopen, en de weg van God gaan, waar zullen we dan terecht komen?

Op dit moment in de wereldgeschiedenis is er zoveel donker en duister dat we geen helder perspectief op de toekomst kunnen hebben.

Door het corona virus blijkt dat heel de wereld meer dan ooit te voren met elkaar verbonden is en dat we allen afhankelijk zijn van elkaar.

De bedreigingen van milieu en klimaat zijn akelig reëel en het politiek leiderschap is wereldwijd verre van stabiel.

Migratie lijkt een te grote opgave te zijn voor Europa.

Toch blijft het waar dat wij door ons geloof  hoop mogen koesteren en vertrouwen mogen hebben. In het donker van deze dagen herinneren we ons het verhaal van Jezus op de berg die heel even mens van Pasen was, levend in het volle licht, ontkomen aan de dood die alles tot niets maakt.

In Hem brak Gods licht door.  Heel even, maar om nooit te vergeten.

Heel even, om naar te verlangen door dit licht aangeraakt te worden.

Heel even, om te weten hoe ook wij mens en medemens kunnen zijn voor elkaar. We zijn er nog niet, nog lang niet,  maar heel deze wereld is met Jezus op weg naar Pasen.  Door alles heen,  mogen we dit vast houden!  Amen.


Pastor Tom Buitendijk

Pastor Tom Buitendijk

Pastor Tom Buitendijk is pastor van onze parochie en is voorzitter van het parochiebestuur. Meer informatie en biografie »

0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *