Na de viering hebben we feest.

Koffie met eigen gemaakt taarten. Daarna soep of een drankje.
Er is een leuke markt met fair trade artikelen en een loterij.

 ’s Middags is er een mooi koor van de H. Hartparochie.

Er is een kunstveiling van schilderijen op hergebruikt materiaal.

Er is een lezing over milieuvriendelijk alledaags leven.

Het wordt een vrolijke middag.

Maar nu is het in deze viering de tijd om ernstige vragen te stellen.

Er valt niet veel te lachen. Maar wèl veel te hopen en van elkaar te verwachten.

We maken in een korte tijd veel mee.

Greta Thunberg , een Zweeds meisje van zestien jaar,

dat met strenge blik en een bijtende stem de Verenigde natie toespreekt:

“ als jongeren hebben wij het recht om toekomst te hebben ; neem de klimaatproblemen ernstig ; houd op met vergaderen en ga aan het werk”.

Ze zette een schoolstaking op die in vele landen werd overgenomen.

Een rapport over stikstof brengt de hele boerenbevolking van Nederland in beweging. De crisis in de landbouw komt helder aan het licht.

Boeren vinden dat ze niet gewaardeerd worden als mens.

Ze krijgen van alle milieuproblemen de schuld.

Hun protest wordt door de bevolking breed begrepen,

maar nu de acties harder worden verliezen ze de steun.

We hebben jaren achtereen steeds een warmere zomer gekregen dan het vorig jaar. De matiging van de temperatuurstijging – het akkoord van Parijs – wordt zeker niet gehaald.

De zeespiegel stijgt sneller dan gedacht. Op de polen smelt het ijs en ijsschotsen drijven in de oceanen. IJsberen en pinguïns verliezen hun ijzige leefomgeving. Over dertig jaar is het gedaan met de aarde berekenen onheilsprofeten.  Een nieuwe zondvloed die we zelf over ons afroepen.

Wij – zoals we hier zitten – halen die dertig jaar wel in veiligheid.

Maar Greta Thunberg en alle jongeren hebben er recht op dat de aarde ook dàn leefbaar is.

De klimaatverandering heeft in Afrika verwoestijning van landbouwgrond tot gevolg. Daardoor vervallen mensen tot armoede. De sterksten slaan op de vlucht. Die willen naar Europa , maar mogen er niet in. Wij geven Turkije geld om de mensen daar op te vangen. De Turken willen ze naar Syrië verplaatsen. Er breekt een nieuwe fase in de oorlog uit. De humanitaire crisis maakt ons machteloos. Maar: niet harteloos …… hoop ik.  Alhoewel …..

De bisschoppen van het Amazone gebied zijn in Rome bijeen. Het regenwoud – de longen van de wereld – worden gekapt door buitenlandse maatschappijen die het hout verkopen naar Amerika en Europa. De inheemse bevolking is weerloos , machteloos en er is niemand die helpen kan. De kerk probeert hun stem te geven. Luisteren wij?

Wat er in Siberië precies gebeurt , ontgaat ons. Maar de bosbranden worden groter in omvang en zijn bijna onblusbaar. In de steden ademen mensen op straat door mond doeken heen. Er is geen frisse lucht.

“ Wij lezen ook kranten! Hebt u niets nieuws te melden? Waarom zo zwartgallig terwijl u toch de Blijde Boodschap te verkondigen hebt?”

 Ik hoor het u zeggen.

Maar mijn vraag is dan: waarom willen we dan fair trade parochie zijn?

Dat betekent toch dat wij in een eerlijke handel en wandel naar duurzaamheid streven? Een schoon milieu. Een beter gebruik van spullen. Geen verspilling meer. Zuinig zijn met grondstoffen en energie.

Dat betekent toch dat wij kijken wat de effecten van onze levenswijze zijn op Afrika en het Amazone gebied? U kunt nog steeds kiezen voor fair trade chocolade en fair trade koffie en voor cadeautjes uit de Wereldwinkel.

Dat betekent toch dat wij bij onszelf te rade gaan over overconsumptie en over eerlijk delen met hen, die door ons gedrag tekort komen? Minder vlees. Minder nieuwe kleren. Onze linkerhand minder laten weten wat de rechterhand doet.

Dat betekent toch dat wij jongeren onderwijs geven en kennis bij brengen om hun land bewoonbaar te houden. Onderwijs is een van de basisvoorwaarden voor de opbouw van een gezonde samenleving. Vandaar ook Schools for Youth in Uganda. Straks meer daarover.

Hebben wij er vertrouwen in dat wij in staat zijn door gezamenlijke inspanning en door consequent volgehouden gedrag de negatieve spiraal een halt toe te roepen….. en om te buigen naar een zonnige toekomst voor kinderen en kleinkinderen?

Hebben wij er vertrouwen in dat onze goede wil daadkracht kan worden?

Kan God die ons het beheer gegeven heeft over de schepping, ons vertrouwen?

U weet : gedragsverandering zonder innerlijke motivatie verdwijnt weer heel gauw. De meeste goede voornemens bij de jaarwisseling zijn binnen een maand vergeten.

Waardoor laten we ons innerlijk motiveren?

Zo’n innerlijke motivatie kan het geloof zijn dat het Rijk Gods dat Jezus bracht midden onder ons is. Het geloof dat het Rijk Gods zichtbaar is in daden van belangeloze liefde, kan ons tot liefde aansporen.

Zo’n innerlijke motivatie kan het bewustzijn zijn dat wij medeschepselen zijn van dieren, bomen, rivieren en oceanen. Ook al beheren wij de schepping van God, wij zijn er niet de baas over. De schepping vraagt om eerbiedige omgang. Dat zet ons aan tot zorgzaamheid voor de leefomgeving voor toekomstige generaties.

Zo’n innerlijk motivatie kan ook het besef zijn dat wij een kleine rol kunnen spelen en dus niet helemaal machteloos zijn. Ieder van ons is een schakeltje in het geheel dat de ketting sterk maakt. Zorg hebben voor de schepping in kleine dagelijkse handelingen leidt werkelijk tot een gezondere levensstijl.

Wanneer het gaat om een duurzame omgang met de schepping dan voegt het geloof niet iets van buiten af toe. Het geloof in God is juist de innerlijke bezieling ervan. Het geloof in God is de geestelijke kern van een eerlijke handel en wandel in ons omgaan met de aarde en de samenleving.

Jezus vraagt zich af: als de Mensenzoon komt, zal hij geloof vinden op aarde ?

Zal hij bij de mensen het vertrouwen vinden dat het goed komt met deze wereld ? Dat hier eens het visioen zal doorbreken van een nieuwe hemel en een nieuwe aarde?

Om het goed te hebben, hebben mensen lange tijd geloofd in het méér. Meer welvaart. Meer rijkdom. Meer macht. Ouders zeiden: onze kinderen moeten het beter kunnen krijgen dan wij het ooit gehad hebben. Dat stadium is in ons land grotendeels bereikt.

We komen tot de ontdekking dat de kwaliteit van leven niet afhangt van wat we hebben, maar van wie we voor elkaar zijn.

Het evangelie van Jezus laat ons op vele manieren zien dat het goed kan komen met deze wereld als ‘minder méér wordt’. Als minder ik méér wij wordt.

Als minder hebzucht tot méér delen wordt. Als minder eigenbelang méér gezamenlijke verantwoordelijkheid wordt.  Als minder ‘ik -gericht méér God gericht’ wordt. Hij die onze oorsprong is, is ook onze bestemming.

Het geloof in Gods scheppende tegenwoordigheid in deze wereld

en onze eerbiedige en dienstbare medewerking daaraan,

maakt ons tot fair trade mensen:

eerlijk in handel en wandel,

met een open oog voor wat er aan de hand is

en met een oprecht geloof dat ook mijn kleine bijdrage waardevol is.

Daarom : durf fair trade mens te zijn!

Amen.


Pastor Tom Buitendijk

Pastor Tom Buitendijk

Pastor Tom Buitendijk is pastor van onze parochie, vormt samen met pastoraal werker Leon Teubner het pastoraat, en is voorzitter van het parochiebestuur. Meer informatie en biografie »

0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *