13  oktober  2019  Gered  door  vertrouwen. 

Soms  staan  er  in  de  krant  berichten  die  geen  nieuws  zijn,     maar  die  wel  een  nieuwe  kijk  teweeg  brengen.     Ineens  ga  je  dingen  anders  zien.     Zo’n  bericht  stond  in  de  krant  op  6  juni  2018.   Een  jongetje  van  een  jaar  of  vier  is  op  de  vierde  verdieping  over  de  balustrade  van  het  balkon  geklommen.     Nu  hangt  hij  daar  aan  de  spijlen  en  probeert  zich  vast  te  houden.   Dat  kan  nooit  lang  duren.   Onder  op  straat  staan  mensen  naar  boven  te  kijken:     houd  hij  het  of  houd  hij  het  niet?     Langs  de  gevel  klautert  een  man  naar  boven,  stapt  het  balkon  op,  pakt  het  kind  in  zijn  nekvel,  haalt  hem  over  de  balustrade  heen     en  zet  het  kind  veilig  neer.  De  mensen  onderaan  staan  te  klappen.   De  volgende  dag  staat  in  de  krant  dat  president  Macron  hem  het  staatsburgerschap  verleent.   Deze  man  was  een  vreemdeling,  Mamoudou  Gassama,  een  22  jarige  vluchteling  uit  Mali.

We  lezen  dat  Jezus  op  weg  is  naar  Jeruzalem.     Hij  trekt  door  het  grensgebied  van  Galilea  en  Samaria.     Galilea  was  een  half  joods  en  een  half  heidens  gebied  en  de  Samaritanen  hebben  een  half  joods  geloof.     Een  gebied  vol  wantrouwen  tussen  de  mensen.     In  een  grensgebied  vervagen  de  grenzen  altijd  een  beetje.     Galileeërs  en  Samaritanen  trekken  in  geval  van  nood  samen  op.     Dat  doen  ook  de  tien  melaatsen.     Mensen  met  een  huidziekte  die  weerstand  oproept  bij  gezonde  mensen.  Vanwege  deze  huidziekte  waren  ze  ook  niet  welkom  in  de  kring  van  de  gelovigen.  Zonder  toestemming  van  de  priesters  mochten  ze  de  tempel  niet  binnen  om  te  bidden.  Ze  mochten  ook  niet  mee  doen  met  het  sociale  leven.  Het  was  zelfs  verboden  met  hen  om  te  gaan.  Ze  werden  met  de  nek  aangekeken.  Zij  stonden  aan  de  rand  van  de  samenleving,  buiten  de  maatschappij.

Als  Jezus  dat  groepje  van  tien  ontmoet  vragen  ze  hem  merkwaardigerwijze niet om  genezing.  Ze  vragen  om  ontferming.   Ze  vragen  om  medelijden,  om  compassie,  om  door  hem  als  mènsen  gezien  te  worden,  en  niet  als  oud  vuil.     Jezus  ziet  hen  aan.  En  die  blik  waarmee  Jezus  hen  aankijkt  roept  vertrouwen  in  hen  wakker.  Hij  kijkt  hen  aan  met  barmhartigheid  en  liefde.  Die  blik  doet  hen  voelen  dat  zij  voor  Hem  mèns  zijn.

In  het  vertrouwen  dat  Jezus  het  goed  met  hen  voor  heeft,   durven  ze  op  weg  te  gaan  naar  de  tempel  van  Jeruzalem     waar  een  priester  zal  constateren:  de  huidziekte  is  verdwenen.   Gaandeweg  worden  ze  gereinigd,  gaandeweg  groeit  hun  vertrouwen  dat  ze  weer  onder  de  mensen  gerekend  zullen  worden,  gaandeweg  worden  ze  genezen.

Eén  van  hen  keert  naar  Jezus  terug.  Hij  knielt  voor  Jezus  neer  en  dankt  hem  vanuit  de  grond  van  zijn  hart.  Hij  ervaart  zijn  genezing  als  veel  méér  dan  als  het  voldoen  aan  religieuze  verplichtingen.     “Ik  heb  mijn  plicht  gedaan,  dus  ik  heb  er  recht  op”.     Hij  ervaart  zijn  genezing  als  een  gave  Gods,  als  een  nieuwe  menswording,  als  herboren  worden.   Hij  voelt  dat  Gods  goedheid  en  barmhartigheid  in  Jezus  werkzaam  is.  Hij  voelt  dat  hij  voortaan  op  Jezus  kan  vertrouwen  en  dat  de  weg  die  Jezus  gaat  een  weg  ten  leven  is.

Waar  zijn  de  negen  anderen?,  vraagt  Jezus.  Ook  die  zullen  best  wel  dankbaar  geweest  zijn.  Maar  ze  vonden  hun  genezing  vanzelfsprekend.  Ze  hadden  gedaan  wat  Jezus  gezegd  had.     Ze  hadden  er  recht  op.     Zijn  blik  had  blijkbaar  hun  binnenste  niet  geraakt.     Zij  hadden  zijn  liefde  niet  in  hun  hart  gevoeld.     Alleen  deze  vreemdeling  heeft  Gods  liefde  in  Jezus  ervaren.     Daarom  kan  Jezus  alleen  tot  hem  zeggen:     sta  op  –  verrijs,   ga  heen  –  vertel  wereldwijd  van  Gods  goedheid,   jouw  vertrouwen  in  Mij  heeft  jou  gered;     jij  bent  een  nieuw  mens  geworden  –  een  christen.

Een  lastige  vraag  aan  ons:  kunnen  wij  christen  zijn  zonder  Gods  goedheid  in  ons  te  ervaren  en  uit  te  dragen?  Van  binnen  naar  buiten.     Kunnen  wij  christen  zijn  zonder  dankbaarheid  voor  het  nieuwe  leven  in  ons?     Kunnen  wij  christen  zijn  zonder  met  liefde  naar  medemensen  te  kijken?  Kunnen  wij  christen  zijn  zonder  daadkracht?

Christen  zijn  is  méér  dan  het  voldoen  aan  religieuze  verplichtingen  zoals  naar  de  kerk  gaan,  af  en  toe  een  kaars  op  steken  en  het  kerkbijdrage  formulier  invullen.  Dat  hoort  er  allemaal  bij.

Christen  zijn  is  vooral  een  manier  van  leven  in  Jezus’  Geest.      Dat  betekent  kijken  met  het  hart,  kijken  met  ogen  vol  liefde,  kijken  naar  het  mens  –  zijn  van  de  ander  die  op  jou  een  beroep  doet.   Gods  liefde  doet  grensgebieden  vervagen.  Grenzen  die  wij  trekken  van  ‘wij  van  hier’  en  ‘jullie  van  daar’,  kent  God  niet.

God  heeft  ons  geen  gemakkelijke  samenleving  beloofd.     Maar  wel  heeft  Hij  beloofd  dat  de  nieuwe  samenleving  zal  doorbreken  waar  mensen  compassie  met  elkaar  hebben  en  elkaar  in  liefde  zien  staan.  Het  rijk  Gods  is  midden  onder  u.

Er  hangt  een  jongetje  van  vier  aan  de  spijlen  van  het  balkon.     Negen  mensen  kijken  gespannen  naar  boven:  houdt  hij  het  of  houdt  hij  het  niet?  Eén  man  ziet  een  mènsje  in  nood  hangen  en  klautert  omhoog.  En  deze  man  was  een  vreemdeling.


Pastor Tom Buitendijk

Pastor Tom Buitendijk

Pastor Tom Buitendijk is pastor van onze parochie, vormt samen met pastoraal werker Leon Teubner het pastoraat, en is voorzitter van het parochiebestuur. Meer informatie en biografie »

0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *