Overweging   11 augustus 2019  Wachten met verlangen.

 

Als mensen ergens een hekel aan hebben dan is het aan wachten.  Als je ’s avonds voor elf uur een pakje bestelt via internet  dan heb je het de volgende dag al in huis. Daar moeten andere mensen ’s nachts voor werken.  Op Nieuwsuur was afgelopen donderdag een uitzending hoe veeleisend en ongezond nachtwerk is. “De klant vraagt dat tegenwoordig. Het moet allemaal”, zei een ondernemer. Het nu direct willen hebben is een trek van onze tijd.

In de Bijbel is wachten verbonden met lange duur. Maar ook met woorden als belofte, verlangen, waakzaam en aandachtig kijken.  Alle dingen gebeuren op hun tijd. Ondanks het wachten gebeuren dingen soms onverwacht zoals een inbraak of een doorbraak. Wachten is bijbels bezien: niet vergeefse tijd doorbrengen; wachten is je voorbereiden op wat komen gaat.

Als mensen die in Jezus geloven wachten wij nu al twintig eeuwen op de komst van de Mensenzoon, op de doorbraak van het Rijk Gods, op vernieuwing van het Aanschijn van de aarde, op de komst van de hemel in deze wereld.   Wij wachten op het moment dat God zijn toekomst met ons begint en alles nieuw goed en gaaf wordt.  Dat  gespannen en verlangend wachten kan onze levenshouding zijn. De vraag is natuurlijk of dat zo is!  Houden wij er in het dagelijks leven concreet rekening mee dat God ons nieuw wil maken?

De eerste christenen – de generatie gelovigen waar Lucas voor schrijft – dachten dat Jezus nog tijdens hun leven terug zou keren en dat het Rijk Gods zou aanbreken. De tweede generatie geloofde het nog  wel. Een beetje uitstel kun je wel verdragen. De derde generatie hielden op met wachten op het Rijk God en begonnen hun eigen rijkjes te organiseren. En wij van de zoveelste generatie. Zijn wij echt opgehouden met wachten op God? Geloven we nog wel in de komst van God in deze wereld?

Als we eerlijk zijn: In feite bouwen we onze eigen wereld en samenleving op naar eigen wensen, verlangens en behoefte.  Dat ‘onze eigen’ moet je letterlijk nemen. Zo eigen dat er voor anderen geen plek meer is. Zo eigen dat wij anderen letterlijk buiten sluiten. Zo eigen dat we anderen niet meer als onze medemensen zien. Wij gedragen ons niet als wachtende mensen. We hebben God niet nodig want wij spelen zelf wel voor God.

Maar onverwachts worden we soms tot bezinning gebracht. Deze week verscheen er een rapport van de Verenigde Naties waarin onomstotelijk wordt aangetoond dat, als wij zo door leven, wij zelf de aarde onleefbaar maken. Dat rapport is een wetenschappelijke onderbouwing van de encycliek van paus Franciscus “Laudato si”. De aarde is ons gemeenschappelijk huis dat wij met elkaar op verantwoorde wijze moeten bewonen en verzorgen. En dat is wat wij, kortzichtige mensen, niet doen!

Door onze welvaart en door onze voedselproducten buiten we de grond uit zodat die woestijn wordt; door de verwoestijning verandert het  klimaat; door de klimaat verandering ontstaan er problemen met drinkwater; door de slechte verdeling van drinkwater en voedsel ontstaan er oorlogen; door oorlogen …….  En dat gebeurt binnen dertig jaar tijd.  En dan gaan mensen rekenen: over dertig jaar …ach dan ben ik er niet meer. Ach, wat zal ik me druk maken.  Er zal vast wel een oplossing komen. Wij leven op oude voet voort alsof er niets te gebeuren staat.

Toch wordt ook tot ons zestig en zeventuig plussers hier in de kerk , maar ook tot hen die jonger zijn, gezegd: “Gedraag u als mensen die wachten op de komst  van de Heer.  Wees bereid Hem te ontvangen. Hij komt onverwacht.”  Christen zijn is niet op zondag in bepaalde waarheden geloven. Christen zijn is wat je gelooft, dagelijks in praktijk brengen. Dat wachten en voorbereiden op de toekomst die God ons schenken zal, vraagt om concreet handelen. Waar kunnen we een begin mee maken?  We zouden eens kunnen kijken naar nieuwe woorden die opkomen en kijken of wij er wat mee kunnen.  

 

Diervriendelijk. Jaarlijks verbranden er duizenden varkens en kippen door gebreken aan schuren. Onze verhouding met de dieren is totaal verstoord. Dieren zijn industriële producten geworden in plaats van medeschepselen. Toch hebben we de belofte van het herstel van het paradijs: eens zullen mens en dier in vrede leven en niet bang zijn voor elkaar.  Niet iedereen hoeft altijd vegetariër of veganist te worden, maar voor een paar dagen per week zou dat best goed kunnen zijn.

Ecologisch verantwoord. Je moet  dan het voedsel eten van het seizoen en uit eigen streek. Dat vraagt het minst om vervoer en verpakking. Het is God die tijden en seizoenen heeft ingesteld. Die groeikracht geeft aan het gewas. Die het laat regenen op zijn tijd. Die de vruchten van de akker en de wijngaard – brood en wijn – gebruikt om onder ons tegenwoordig te zijn.  Uit eigenbelang  verstoren  wij de orde in de schepping? Maar waarom toch?

Fair trade. Een belangrijk aspect van fair trade is de aandacht voor kinderarbeid. In de kledingindustrie en in de teelt van cacao en koffie worden wereldwijd nog steeds veel kinderen in gezet.  Hun gezondheid lijdt er onder. Ze kunnen niet naar school. Daardoor hebben ze geen toekomst. En als ze die dan in Europa willen  zoeken, stappen ze in een wankelbootje. Velen verdrinken, de meesten worden teruggestuurd.

Het zou kunnen zijn dat  over dertig jaar de chaos in de wereld zo groot is dat de mensheid  zichzelf ten gronde richten. Door mensen veroorzaakte natuurrampen, tekorten aan voedsel en drinkwater, conflicten en oorlogen die we niet meer buiten de deur kunnen houden. Willen we zo’n wereld nalaten aan onze kinderen?

Als wij wakker en waakzaam bezig zijn de wereld te vernieuwen door nu al stukjes koninkrijk te bouwen, dan zal de Heer, als Hij komt, ons werk voltooien. Onze zorg om de aarde zal hij belonen met groene weiden en waterrijke streken. Onze zorg om dieren zal hij belonen angstloze vriendelijkheid. Een kind kan wilde dieren leiden. Onze zorg om mensen zal hij belonen met een stad van vrede en gerechtigheid waarin iedere mens welkom is. Christenen geloven dat Gods toekomst aanbreekt als wij ons er verlangend op voorbereiden. Nu al is de Heer op onverwachte plaatsen aan het werk en nodigt Hij ons uit mee te doen. Amen.


Pastor Tom Buitendijk

Pastor Tom Buitendijk

Pastor Tom Buitendijk is pastor van onze parochie, vormt samen met pastoraal werker Leon Teubner het pastoraat, en is voorzitter van het parochiebestuur. Meer informatie en biografie »

0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *